De oratione.
ẜm illud: Si duo ex vobis ꝯſenſerintſuper terram: de omni re quācūqꝫ petierint: fi et illis a patre meo qͥ in celiseſt. Habes aliam in fidei plenitudine que grano ſinapis comparat̉. Sienī inquit habueritis fidē ſicut granū ſinapis: dicetis monti huic: trāſihinc ⁊ tranſibit: ⁊ nihil impoſſibileerit vobis. Habes in aſſiduitate orationū quā ꝓpter indefeſſam petitionum ꝑſeuerantiā: importunitatē ſermo dominicus nominauit: Amē em̄dico vobis: quia ſi non ꝓpter amicitiam: vl̓ propter importunitatē eiusſurget ⁊ dabit ei quatū opus habuerit. Habes in elemoſynarum fructu:Include inquit elemoſynā in cordepauperis: ⁊ ipſa orabit ꝓ te in tempore tribulatiōis. Habes ī emendatione vite et operibus miſericordie:ẜm illud: Diſſolue colligatiōes impieratis: ſolue faſciculos deprimentes. Et poſt pauca quibꝰ infructuoſaieiunij ſterilitas caſtigat̉: Tūc inqͥtinuocabis ⁊ dominus exaudiet te: etclamabis ⁊ dicet: Ecce aſſum. Nonnunqͣꝫ ſane exaudiri etiam tribulationū nimietas facit: ẜm illud: Ad domimū cum tribularer clamaui ⁊ exaudiuit me. Et iterū: Ne afflixeritisaduenam: qui ſi clamauerit exaudiāeum: quia miſericors ſum. Uidetisergo quot modis obtineat̉ exauditionis gratia: vt nullus ad impetrā daea q̄ ſalutaria ſunt et eterna: cōſcientie ſue deſperatiōe frangat̉. Vt enimmiſeriarū noſtrarum cōtemplationecōcedamus nos omnibus illis quasſupra memorauimus penitus deſtitutos eſſe virtutibus: ⁊ nec illā noshabere laudabilem duorum conſenſionem: nec illam fidem grano ſinaꝑis comparatā: nec illa opera pietatis que ꝓpheta deſcribit: nū vel importunitatē que omni volenti ſuppeditat habere non poſſumus. Perquā etiam ſolā ſi non pro amicitiaꝝmerito atqꝫ virtutum: interpellationis aſſīduitate daturum ſe dominusquicquid oratus fuerit: repromittit.
Et idcirco abſqꝫ heſitationis infidelitate p̄cibus inſiſtendum eſt: obtenturoſqꝫ nos earū iugitate cūcta q̄ ẜmdeū popoſcerimus minime dubitandum. Hortat̉ em̄ nos dominus: volens ea que ſunt eterna celeſtiaqꝫ p̄ſtare: vt eū importunitate nr̄a quodāmodo coartemꝰ: qui importunosnos non modo nō deſpicit nec refutat: ſed etiā inuitat ⁊ laudat: eiſqꝫ p̄ſtiturum ſe quicquid ꝑſeuerāter ſperauerint benigniſſime pollicetur dicens: Petite ⁊ accipietis: querite etinuenietis: pulſate ⁊ aperiet̉ vobis.Omnis em̄ qͥ petit: accipit: ⁊ qͥ querit: inuenit: ⁊ pulſanti aperiet̉. Et iterū: Omnia quecūqꝫ petieritis ī oratione credētes accipietis: ⁊ nihil impoſſibile erit vobis. Et idcirco ſi cūcte nos exauditionū quas p̄diximuscauſe omnino deficiūt: ſaltem animeimportunitatis inſtantia: que abſqꝫvlla vel meriti vel laboris difficultate in cuiuſcūqꝫ volentis ſita eſt poteſtate. Pro certo aūt nō exaudiendūſe ſupplicans quiſqꝫ nō dubitet cumſe dubitauerit exaudiri. Hic dilucidemanifeſtat ꝙ infatigabiliter deū debeamus orare ⁊ nō deficere. Ꝙ aūtinfatigabiliter domino ſupplicandūſit: etiā illo beati danielis docemurexemplo: ꝙ nō exauditus a pͥma diequa cepit orare: poſt pͥma ⁊ viceſimādiem cōſequit̉ ſue petitiōis effectū.Unde nō debemꝰ nos quoqꝫ a ceptaorationū noſtraꝝ intentiōe ceſſare: ſinos exaudiri tardiꝰ ſenſerimꝰ: ne forte aut exauditiōis gr̄a diſpenſationedn̄i vtiliter differat: aut angelus diuinū ad nos bn̄ficiū delaturꝰ: a facieoīpotētis egreſſus reſiſtēte diaboloremoret̉: quem certū eſt tranſmiſſuꝫmunerꝭ deſideriū ingerere nō poſſe:ſi nos a ꝓpoſite petitionis intentiōeceſſaſſe reppererit. Qd̓ etiā ſupradicto ꝓphete ꝓculdubio accidere potuiſſet: niſi virtute incomparabili inprimū atqꝫ viceſimū diem orationūſuarū ꝑſeuerantiā ꝓtelaſſet. Ab huius igit̉ fidei cōfidentia: nulla peni-
nua poq
iuſd̓. 10
Exo. 22.
Iſa. 58.
icc̄i .25.
Luc̄. II.
psͣ. 115.
Mat. 21.
Luce .II.