Druckschrift 
De institutis coenobiorum
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Collatio nona abbatis Iſaac

tus deſperatione frāgamur: orationē nr̄am nos obtinuiſſe mīme ſēſerimꝰ: nec heſitemꝰ ſuꝑ dn̄i ſpōſione dicētis: Om̄ia quecūqꝫ petieri.tis in or̄one credētes accipietis. Retractare nāqꝫ nos cōuenit illā beatiiohānis euāgeliſte ſnīaꝫ: qua ambiguitas huiꝰ queſtiōis euidenter abſoluit̉: Hec eſt inqͥt fiducia quā habemus ad deū: quia qͥcquid petierimus ẜm voluntatē eius: audit nos.Ergo ſuꝑ his tantū plenā nos indubitabilē iuſſit exauditōis haberefiduciā: non noſtris cōmodis necſolacijs temꝑalibꝰ: ſed dn̄i cōgruūtvolūtati. Qd̓ etiā in oratione dn̄ica admiſcere p̄cipimur dicētes: Fiat volūtas tua ſcꝫ noſtra. Si em̄ illd̓ apl̓i recordemur: Qm̄ qͥd oremus ẜm quod oportet: neſcimus: intelligimus nos nōnunqͣꝫ ſaluti noſtre contraria poſtulare: cōmodiſſime nobis ab eo qui vtilitates noſtras rectius ꝙͣ nos ac veracius intuetur: ea que poſcimus denegari.Quod illi quoqꝫ magiſtro gentiumaccidiſſe non dubium eſt: cum oraret auferri a ſe angelū ſathane vtiliter ad colaphiſandū appoſitusfuerat dn̄i volūtate: dicēs: Propt̓quod ter dn̄m rogaui vt diſcēdereta me: dixit mihi: Sufficit tibi gratia mea: virtꝰ in infirmitate ꝑficit̉. Quē ſenſū etiā dn̄s orās exſona homīs aſſumpti: vt formā qͣꝫorandi nobis quēadmodū ceteraſuo p̄beret exemplo: ita oraret expreſſit: Pater ſi poſſibile ē trāſeat.a me calix iſte: verūtamen non ſicutego volo ſed ſicut tu: vtiqꝫ eiꝰ apr̄is volūtate diſcreparet voluntas. Uenerat em̄ ſaluare qd̓ ꝑierat.et dare aīam ſuā redemptionē promultis: de ipſe dicit: Nemo tollitaīaꝫ meā a me: ſꝫ ego pono a meip̄o. Ptātē habeo ponēdi: poteſtatē habeo iteꝝ ſumēdi. Exius ꝑſona ſuꝑ vnitate volūtatis ſuequa pr̄e iugit̓ poſſidebat: btm̄quoqꝫ dauid ī pſalmo. xxxix. ita cā-

tat̉: Vt facerē volūtatē tuā deꝰ meus volui. etſi pr̄e legimꝰ: Sicenim deus dilexit mundū vt vnigenitū filiū ſuū daret. de filio nihilominꝰ īuenimꝰ: Qui dedit ſemetipſū pctīs noſtris. Et quēadmodū deillo refert̉: Qui etiā ꝓprio filio ſuo peꝑcit: ſꝫ nob̓ oībꝰ tradidit:ita de iſto narrat̉: Oblatꝰ eſt qꝛ ip̄evoluit. Et ita patris filij volūtasvna oīa deſignat̉: vt etiā in ip̄o reſurrectiōis dn̄ice ſacramēto oꝑationon diſſona fuiſſe doceat̉. ſicutreſurrectionē corꝑis eiꝰ patrē oꝑatūbtūs apl̓s p̄dicat dicēs: Et deū patrē ſuſcitauit a mortuis: ita filiꝰſuſcitatuꝝ ſe tēplū ſui corꝑis ꝓteſtatur: Soluite inquiēs tēplū: egoin tribꝰ diebꝰ ſuicitabo illd̓. Et idcirco his p̄diximꝰ exēplis dn̄icis eruditi: cūctas obſecratiōes noſtras ſimili nos quoqꝫ debemꝰ oratiōe concludere: hāc vocē cūctis petitionibus noſtris ſꝑ adiūgere: Uerū tn̄ſicut ego volo ſed ſicut tu. Satis vero cōſtat illū trine curuatiōis nume ſolet ī cōgregatiōe fratꝝ adcludendā ſynaxim celebrari: quiintento animo non ſupplicat obſeruare non poſſe.De oratiōe intra cubiculūet clauſo oſtio deferenda:Capitulū. XXXV.Ntē oīa ſane illud euāgeli p̄ceptum diligentiꝰ obſeruandū eſt: vt intrātes in cubiculū noſtrum: clauſo oſtio noſtrooremꝰ patreꝫ noſtrū: qd̓ a nobis itaimplebit̉. Intra noſtrū cubiculumſupplicamꝰ: cum ab oīm cogitatio ſiue ſollicitudinū ſtrepitū cor noſtrū pemitꝰ amouētes: ſecreto quodāmō ac familiarit̓ preces noſtrasdn̄o reſeramꝰ. Clauſo oramꝰ oſtio: ſtrictis labijs om̄iqꝫ ſilentio ſupplicamꝰ: non vocū ſed cordiū ſcrutatori. In abſcōdito oramꝰ qn̄ corde tantū intenta mēte petitionesimꝰ deo: ita vt nenoſtra

2. Co. 12.

1. Ioh̓. 5

Eiuſd̓. 18Marci. 10Ioh̓ .10.

Roma. 8.

Mat. 21.

Mat. 26.

e Eſa. 53.

Iob̓. j.

Gal̓. .j.

Roma.

Gal̓. I.

Ioh̓ .2.

Mat. 2

Mat. 6.