Collatio nona abbatis Iſaac
tus deſperatione frāgamur: cū orationē nr̄am nos obtinuiſſe mīme ſēſerimꝰ: nec heſitemꝰ ſuꝑ dn̄i ſpōſione dicētis: Om̄ia quecūqꝫ petieri.tis in or̄one credētes accipietis. Retractare nāqꝫ nos cōuenit illā beatiiohānis euāgeliſte ſnīaꝫ: qua ambiguitas huiꝰ queſtiōis euidenter abſoluit̉: Hec eſt inqͥt fiducia quā habemus ad deū: quia qͥcquid petierimus ẜm voluntatē eius: audit nos.Ergo ſuꝑ his tantū plenā nos ⁊ indubitabilē iuſſit exauditōis haberefiduciā: q̄ non noſtris cōmodis necſolacijs temꝑalibꝰ: ſed dn̄i cōgruūtvolūtati. Qd̓ etiā in oratione dn̄ica admiſcere p̄cipimur dicētes: Fiat volūtas tua ſcꝫ nō noſtra. Si em̄⁊ illd̓ apl̓i recordemur: Qm̄ qͥd oremus ẜm quod oportet: neſcimus: intelligimus nos nōnunqͣꝫ ſaluti noſtre contraria poſtulare: ⁊ cōmodiſſime nobis ab eo qui vtilitates noſtras rectius ꝙͣ nos ac veracius intuetur: ea que poſcimus denegari.Quod illi quoqꝫ magiſtro gentiumaccidiſſe non dubium eſt: cum oraret auferri a ſe angelū ſathane qͥ vtiliter ad colaphiſandū eū appoſitusfuerat dn̄i volūtate: dicēs: Propt̓quod ter dn̄m rogaui vt diſcēdereta me: ⁊ dixit mihi: Sufficit tibi gratia mea: nā virtꝰ in infirmitate ꝑficit̉. Quē ſenſū etiā dn̄s orās ex ꝑſona homīs aſſumpti: vt formā qͣꝫorandi nobis quēadmodū ⁊ ceteraſuo p̄beret exemplo: ita cū oraret expreſſit: Pater ſi poſſibile ē trāſeat.a me calix iſte: verūtamen non ſicutego volo ſed ſicut tu: cū vtiqꝫ eiꝰ apr̄is volūtate nō diſcreparet voluntas. Uenerat em̄ ſaluare qd̓ ꝑierat.et dare aīam ſuā redemptionē promultis: de qͣ ipſe dicit: Nemo tollitaīaꝫ meā a me: ſꝫ ego pono eā a meip̄o. Ptātē habeo ponēdi eā: ⁊ poteſtatē habeo iteꝝ ſumēdi eā. Ex cūius ꝑſona ſuꝑ vnitate volūtatis ſuequa cū pr̄e iugit̓ poſſidebat: ꝑ btm̄quoqꝫ dauid ī pſalmo. xxxix. ita cā-
tat̉: Vt facerē volūtatē tuā deꝰ meus volui. Nā etſi d̓ pr̄e legimꝰ: Sicenim deus dilexit mundū vt vnigenitū filiū ſuū daret. ⁊ de filio nihilominꝰ īuenimꝰ: Qui dedit ſemetipſūꝓ pctīs noſtris. Et quēadmodū deillo refert̉: Qui etiā ꝓprio filio ſuonō peꝑcit: ſꝫ ꝓ nob̓ oībꝰ tradidit eū:ita de iſto narrat̉: Oblatꝰ eſt qꝛ ip̄evoluit. Et ita patris ⁊ filij volūtasvna ꝑ oīa deſignat̉: vt etiā in ip̄o reſurrectiōis dn̄ice ſacramēto oꝑationon diſſona fuiſſe doceat̉. Nā ſicutreſurrectionē corꝑis eiꝰ patrē oꝑatūbtūs apl̓s p̄dicat dicēs: Et deū patrē qͥ ſuſcitauit eū a mortuis: ita filiꝰſuſcitatuꝝ ſe tēplū ſui corꝑis ꝓteſtatur: Soluite inquiēs tēplū hͦ: ⁊ egoin tribꝰ diebꝰ ſuicitabo illd̓. Et idcirco his q̄ p̄diximꝰ exēplis dn̄icis eruditi: cūctas obſecratiōes noſtras ſimili nos quoqꝫ debemꝰ oratiōe concludere: ⁊ hāc vocē cūctis petitionibus noſtris ſꝑ adiūgere: Uerū tn̄ nōſicut ego volo ſed ſicut tu. Satis vero cōſtat illū trine curuatiōis numerū qͥ ſolet ī cōgregatiōe fratꝝ ad cōcludendā ſynaxim celebrari: eū quiintento animo non ſupplicat obſeruare non poſſe.De oratiōe intra cubiculūet clauſo oſtio deferenda:Capitulū. XXXV.Ntē oīa ſane illud euāgelicū p̄ceptum diligentiꝰ obſeruandū eſt: vt intrātes in cubiculū noſtrum: clauſo oſtio noſtrooremꝰ patreꝫ noſtrū: qd̓ a nobis itaimplebit̉. Intra noſtrū cubiculumſupplicamꝰ: cum ab oīm cogitationū ſiue ſollicitudinū ſtrepitū cor noſtrū pemitꝰ amouētes: ſecreto quodāmō ac familiarit̓ preces noſtrasdn̄o reſeramꝰ. Clauſo oramꝰ oſtio:cū ſtrictis labijs om̄iqꝫ ſilentio ſupplicamꝰ: non vocū ſed cordiū ſcrutatori. In abſcōdito oramꝰ qn̄ corde tantū ⁊ intenta mēte petitionesimꝰ deo: ita vt nenoſtra
2. Co. 12.
1. Ioh̓. 5
Eiuſd̓. 18Marci. 10Ioh̓ .10.
Roma. 8.
Mat. 21.
Mat. 26.
e Eſa. 53.
Iob̓. j.
Gal̓. .j.
Roma.
Gal̓. I.
Ioh̓ .2.
Mat. 2
Mat. 6.