De nece ſanctorum
rit ille qui ſuſtinet. Ideoqꝫ cū illata fuerit mors viro ſancto: nō ei malum illatum eſſe credendū eſt: ſꝫ medium quiddā. Quod cū peccatorimalum ſit: iuſto requies et abſolutio fit malorū. Mors em̄ viro iuſtoreqͥes: cuiꝰ vita abſcōdita eſt. Et iōnec vir iuſtus ex hac aliqd̓ ꝑpetiturdetrimentū qͥ nihil ꝑtulit noui: ſꝫ idquod ei acceſſurū fuerat neceſſitatonature: inimici neqͥtia nō ſine p̄miovite pennis excepit: ac debitū mortꝭhūane quod inexcuſabili lege reddēdū eſt: cū fructu vberrimo paſſionisac magne remunerationis mercedeperſoluit.Interrogatio an reus ſit qͥiuſto intulit mortē: cū iuſthabeat de mortē mercedē:Capitulū. VII.Ermanuſ: Ergo ſi interēptus¶¶ iuſtus nō ſolū nihil mali perpeſſus eſt: ſed etiā mercedempaſſionis aſſequit̉: quō in reatū vocabitur qui nō nocuit mortē inferēdo ſed profuit?Reſponſio ad precedenteꝫiterrogatione: Ca. VIII.Heodorꝰ: Nos de ꝓprietate boni maliqꝫ vel eius quoddiximus eē medium diſputamus: nō de affectu eorū qui iſta cōmittūt. Nec enī qͥs īpiꝰ vl̓ iniquꝰ idcirco impunitꝰ erit: qꝛ malicia ſua iuſto nocere nō potuit. Tolerātia enī⁊ virtꝰ iuſti: nō illi qͥ mortē vl̓ ſupplicia intulit: ſed illi proficit ad mercedeꝫ qui illata ſibi patiēter excepit.Ideoqꝫ ⁊ hic merito puniet̉ ꝓ crudelitatis ſue vitio qua malū voluitinferre: ⁊ ille nihilominꝰ nihil maliꝑpeſſus eſt: qꝛ virtute animi ſui patienter tēptationes doloreſqꝫ ſuſtētans: ea que malo ꝓpoſito illata ſūtad ꝓfectū melioris ſtatꝰ: ⁊ eterne vite fecit btītudinē ꝑuenire vl̓ ꝑtinere.Exēplū beati iob a diabo-
lo tēptati: ⁊ dn̄i a iuda traditi: ⁊ ꝙ iuſto tā ꝓſꝑa qͣꝫ aduerſa ꝓficiat ad ſalutem:Capitulū. IX.Eqꝫ em̄ patiētia: lob mercedēIndiabolo qꝛ eū illuſtriorē ſuis tēptatiōibꝰ reddidit: ſꝫ illiip̄i qͥ eas viril̓r ꝑtulit acqͥſiuit: nec iudas eterni ſupplicij īmūitate donabit̉: qꝛ ꝓditio eiꝰ ad ſalutē gn̄is ꝓfecit hūani. Nō enī ꝓuētꝰ ꝯſiderādus ē oꝑis ſꝫ oꝑantis affectꝰ. Quaꝓpter hec debet ī nobis diffinitio īmobiliter cuſtodiri: ꝙ nulli malū abalio poſſit īferri: niſi qͥ illud ignauiaſui cordis ac puſillanimitate cōtraxerit: hanc eādē ſnīaꝫ btō apl̓o vnoverſiculo ꝯfirmāte: Scimꝰ aūt qm̄diligētibꝰ deū oīa cooꝑāt̉ ad bonū.Dicēs enī oīa cooꝑāt ad bonū: vniuerſa nō ſolū q̄ ꝓſꝑa: verū etiā queputant̉ aduerſa ꝑiter comprehēdit.Per que ⁊ ī alio loco ideꝫ apl̓us ſetrāſiſſe deſcribit: cū dicit: Per armaiuſticie que a dextriſ ſūt ⁊ a ſini ſtriſ:id ē ꝑ gl̓iaꝫ ⁊ ignobilitatē: ꝑ infamiāet bonā famā: vt ſeductores ⁊ veraces: vt triſtes: ſꝑ āt gaudētes: vt egētes: multos autē locupletantes ⁊cͣ.Oīa gͦ que ꝓſꝑa reputant̉: ⁊ dextredicūtur ꝑtis: que ſctūs apl̓us gl̓ie etbone fame vocabulo deſignauit: illaetiā que exiſtimant̉ aduerſa q̄ ꝑ ignobilitatē ⁊ infamiā euidēter expreſſit: quāqꝫ a ſiniſtris eē deſcribit: efficiunt̉ viro ꝑfecto arma iuſticie ſi illata ſibi magnanimiter ſuſtētauerit:ꝙ vicꝫ ꝑ hͦ dimicās ⁊ in iſtisip̄is qͥbus īpugnari putat̉ aduerſis tanqꝫarmis vtēdo eiſqꝫ velut arcu ⁊ gladio ſcutoqꝫ validiſſimo ꝯtra illoſ qͦhͦ īgert cōmūitus: ꝓfectū ſue patīeac virtutꝭ acqͥrat: gl̓ioſiſſimū ꝯſtātie triūphū ex ip̄is qͥ letaliter īferūt̉capiēs hoſtiū telis: nec ꝓſꝑis dūtaxat elatꝰ: nec deiectꝰ aduerſis: ſꝫ itinere plano ac via regia ſꝑ īcedēſ: ab
n 4
2. Coꝝ. 6
Ro. 8.