Eollatio ſexta abba. Theodori
illo trāquillitatis ſtatu nequaqͣꝫ leticia ſuꝑueniente quaſi in dexterammotꝰ: nec ingruentibꝰ aduerſis triſticiaqꝫ dn̄ante velut ad leuā rurſuſimpulſus. Pax em̄ ml̓ta diligētibꝰnomē tuū: ⁊ nō eſt illis ſcandalum.De illis ꝟo qͥ per ſingulos incurrētes caſus ꝓ eoꝝ qualitate ac varietate mutant̉: ita d̓r: Stultus aūt ſicut luna mutatur. Vt em̄ de ꝑfectisac ſapientibꝰ dicit̉: Diligentibꝰ deūoīa cooꝑantur ad bonū: ita de infirmis ꝓnunciat̉ ac ſtultis: Om̄ia aduerſa viro inſipienti: nec em̄ proſperis rebꝰ proficit: nec emēdat̉ aduerſis. Eiuſdē nanqꝫ virtutis eſt triſtiafortiter tolerare cuius etiā ſcd̓a moderari: ⁊ eū qui in vno eoꝝ ſuperatur: neutrū ſufferre certiſſimum eſt.Faciliꝰ tn̄ quis elidi pōt proſꝑis ꝙͣꝫaduerſis. Hec em̄ interdū etiā inuitos retinent atqꝫ humiliant: ⁊ compunctione ſaluberrima vl̓ minꝰ peccare faciunt vel emendant: illa ꝟomollibꝰ mentē ac ꝑnicioſis extollentia blandimentis: ſecuros felicitatꝭſue ꝓuētu: ruina maiore ꝓſternūt.De virtute viri ꝑfecti: qͥ ambidexter figuranter nūcu-patul.Capl. X.Sti ſunt gͦ qui figuraliter inſcpͥturis ſanctis amphoterodexios: id eſt ambidextri nūcupant̉: vt ille aothin libro iudicūfuiſſe deſcribit̉: qͥ vtraqꝫ manu vtebatur ꝓ dextera. Quā virtuteꝫ itapoterimus nos quoqꝫ intellectualit̓poſſidere: ſi ea q̄ proſpera ſunt dexteraqꝫ cenſent̉: ⁊ ea q̄ aduerſa ſuntac ſiniſtra dicūt̉: bono rectoqꝫ vſuad ꝑtē fecerimꝰ dexterā ꝑtinere: vtquecūqꝫ fuerint illata: fiāt nob̓ ẜmapl̓um arma iuſticie. Duabꝰ nanqꝫpartibꝰ ⁊ (vt ita dixerim manibꝰinteriorem hoīem noſtrū ſubſiſtereꝑuidemꝰ: nec qͥſqͣꝫ ſctōꝝ carere hacſiniſtra quā dicimus pōt: ſed in hocvirtꝰ perfecta diſcernit̉: ſi vtrāqꝫ in
dexterā bn̄ vtendo conuertat. Et vtmanifeſtius hoc qd̓ dicimꝰ poſſit ītelligi: habet vir ſanctꝰ dexterā: ſucceſſus videlicet ſpiritales: in qͣ tuncꝯſiſtit: qn̄ feruēs ſpū deſiderijs etꝯcupiſcētijs om̄ibus dn̄atur: qn̄ abom̄i diabolica impugnatione ſecurꝰabſqꝫ vllo labore ac difficultate vitia carnis vel reſpuit vl̓ abſcidit: cūſublimatꝰ a terra vniuerſa pn̄tia atqꝫ terrena: velut inanē fumum vmbrāqꝫ vacuā ꝯtēplat̉: ⁊ mox tranſitura contēnit: cuꝫ futura ꝑ exceſſummentis non ſolum ardētiſſime conſpicit: verū etiā clarius intuet̉: cumefficatius ſpiritalibꝰ paſcitur theorijs: cum lucidius ſibi reſerari cōſpicit celeſtia ſacramenta: cū oratiōespurius atqꝫ alacrius emittit ad dominū: cū ita ſpūs ardore ſuccēſus:ad ea que inuiſibilia ſunt ⁊ et̓na tota animi alacritate trāſmigrat: vt nequaꝙͣ ſe iā credat in carne cōſiſtere.Habet ſil̓iter ⁊ ſiniſtrā cū tēptationū turbinibꝰ implicatur: cū ad deſideria carnis incētiuoꝝ eſtibꝰ īflammatur: cū ad iracundie feruorē perturbationū igne ſuccēditur: cū ſuꝑbie ſeu cenodoxie elatiōe pulſat̉: cūtriſticia mortē operāte depͥmitur:cū machinis acidie ⁊ īpugnationeꝯcutit̉: cunqꝫ oī ſpiritali feruore ſb̓tracto: quodā tēpore atqꝫ irrationabili merore torpeſcit: vt nō ſolū cogitationibꝰ rectis ac feruētibꝰ deſeratur: ſꝫ etiā pſalmꝰ: or̄o: lectio: remotio celle ſimul horreāt: ⁊ intolerabili quodā tetroqꝫ faſtidio vniuerſa ſordeant inſtrumēta virtutū:quibꝰ cū pulſat̉ monachus: ſiniſtrispartibus ſe cognoſcat vrgeri. Quiſqͥs igit̉ in illis que dextre partꝭ eſſep̄diximꝰ: mīme fuerit ſubītrāte gloria vanitatis elatꝰ: ⁊ in iſtis q̄ ſiniſtre partis ſunt viriliter dimicans:nulla deſꝑatione ꝯciderit: ac potiusde cōtrarijs arma quedā patientiead exercitiū ꝟtutꝭ aſſumpſerit: vtraqꝫ manu vtetur ꝓ dextra: ⁊ ī vtro.
Iudicꝭ. .3
Roma. 8
Eccͣj. 27.
Psͣ .118.