Liber.X.

cleſie: ⁊ dās eis p̄cepta quemadmodū regere eccl̓iam dei ſe abſente deberēt: ait: Auꝝ ⁊ argētū nulliꝰ ꝯcupiui: ipſi ſcitis qm̄ ad omnia q̄ mihiopus erāt: ⁊ his qui mecū ſūt: miniſtrauerūt manꝰ iſte. Oīa oſtēdi vobis qꝛ ſic laborātes oportet ſuſciꝑeinfirmos: ac meminiſſe verbi domini ieſu: qm̄ ipſe dixit: Beatiꝰ eſt magis dare qͣꝫ acciꝑe. Graue nobis ſueꝯuerſatiōis reliqͥt exēplum: cū ſe nōſolū id operatū eſſe teſtat̉ qd̓ neceſſitati tantū modo ſui corporis expediret: ſꝫ etiā qd̓ vſibꝰ eoꝝ qui ſecumerāt poſſet ſufficere: his videlicet qͥquotidie neceſſarijs mīſterijs occupati: nequaqͣꝫ ſibi ꝑare ſil̓iter victūſuis manibꝰ occurrebant. Et ſicut adtheſſalonicēſes operatum ſeſe dixit:vt illis formā daret ad imitādū eū:et h̓ tale quid intulit dicēs:Quēadmodū intelligi debeat: Beatiꝰ eſt magis dareqꝫ accipe: Ca. XIX.Onia oſtēdi vobis: qꝛ ſic lao Lborātes oꝑtet ſuſcipere infirmos: ſcꝫ vel mēte vel corpo-re id eſt vt noſtro potiꝰ labore ſumptūqꝫ operis ſudore q̄ſito: ⁊ non deabūdātie cumulo ſeu repoſita pecunia: ſꝫ ne de aliena quidem largitateac ſubſtātia eos reficere feſtinemus.Et hocip̄m dn̄i dicit eſſe mandatū:Qm̄ ip̄e inqͥt: dixit: id eſt dn̄s ieſuſ:Beatiꝰ ē magis dare qͣꝫ acciꝑe. Hoceſt imꝑtiētis beatior largitas qͣꝫ accipiētis penuria: que nō de pecunia ꝑinfidelitatē vl̓ diffidētiā reſeruata:nec de reconditis auaricie theſaurisimpēdit̉: ſꝫ q̄ de fructu oꝑis ꝓprij etpio ſudore ꝓfert̉. Et ideo beatiuseſt magis dare qͣꝫ acciꝑe: qꝛ cū illiusqui accipit is qͥ tribuit habeat paupertatē: nihilominꝰ labore ꝓprio nōſolū ſue neceſſitati ſufficientiā: veꝝetiā qd̓ tribuat īdigēti: pia ſollicitudinc parare feſtinat: duplici gratiadecoratꝰ: ꝙ ⁊ ꝑfectā nuditatē chri-

ſti vniuerſaꝝ reꝝ ſuaꝝ abiectiōe poſfideat: ⁊ munificentiā diuitꝭ laboreſuo exhibeat ⁊ affectu. Hic qͥdē honorās deū de ſuis iuſtis laboribꝰ: etdelibās ei de fructibꝰ iuſticie ſue: illeꝟo ocij torpore ⁊ inertia reſolutus:indignū ſe eſſe etiā cibo panis apl̓iꝓbat ſentētia: ꝯtra eius ſcꝫ interdictū ocioſus eū nō ſine reatu peccatiꝯtumaciaqꝫ p̄ſumēs.De fratre deſidioſo qui alios egredi de cęnobio ſollicitabat:Capl̓m. XX.Duīmꝰ fratrē cuiꝰ etiam noIn mē ſi ampliꝰ aliqͥd ex hͦ īſtructōis accederet: ꝓderemuſ: qͥcū in cenobio moraret̉: eūqꝫ neceſſitas coartaret: vt ſtatutū operis penſum qͦtidie economo traderet: ne inmaiorē operis modū alicuiꝰ ꝓpenſius laborātis tēderet̉: vl̓ ꝯfunderetur exēplo: cū in cenobio quēpiā fratrū vidiſſet ingreſſū: qͥ ardore fideivellet aliqͥd ampliꝰ oꝑis ꝯſignare:ſi clādeſtinis eū ꝑſuaſiōibꝰ reuocare ab hmōi intētiōe minime potuiſſet: ꝯſilijs prauis ac ſuſurratiōibusad trā ſmigrādū exinde ꝑſuadebat.Et qͥ eū facilius aſportaret: ſe qͦꝫ iaꝫolim multis ex cauſis offenſum ꝯfingebat velle diſcedere: ſi ſolatiū itineris vl̓ comitis repꝑiſſet. Cūqꝫ eū adꝯſenſum occultis obtrectatiōibꝰ monaſterij ꝑtraxiſſet: ꝯdicēs ei horā qͣde monaſterio deberet exire. vl̓ locūqͦ ſe p̄ueniēs expectaret: ip̄e velut ilico ſb̓ſecuturꝰ: ibidē ſubſiſtebat. Illoqꝫ iā ꝓ diſceſſus ſui verecūd a nonaudēte ad monaſteriū de qͦ aufugerat vlteriꝰ aggregari: illex fuge eiusin cenobio reſidebat. Hoc vnū exemplū de iſtiuſmodi genere hoīm ꝓ incipiētiū cautione dixiſſe ſufficiat: qͥpateat euidētiꝰ qͣnta mala ocioſitasẜm ſcripture ſentētiam in monachimente ꝑturiat: vel quēadmodū corrūpāt bonos mores colloqͥa mala.Diuerſa teſtimonia d̓ ſalo-

Ut. sͣ.

Ibidem.

1. Coꝝ.