De ſpiritu acidie.
mone ꝯtra acidiā: C. XXI.¶ ¶ ſapiētiſſimꝰ ſalomō euidenUod ocioſitatis vitiū etiamtiſſime notat in ml̓tis: ita dicēs: Qui ſectat̉ ociū replebit̉ paupertate: vl̓ viſibili ſcꝫ vel inuiſibili:qua neceſſe eſt ocioſū quēqͣꝫ ⁊ diuerſis vitijs īuolutū teneri: ⁊ alienū ſēper exiſtere a ꝯtēplatiōe dei vl̓ diuitis ſpiritalibꝰ. De quibꝰ btūs apl̓s:Quia in oībꝰ inqͥt diuites facti eſtisin illo: in omni ꝟbo ⁊ in om̄i ſcientia. De hac aūt ocioſi pauꝑtate alibi qͦꝫ ita ſcribit̉: Et veſtietur ꝯciſſaveſte ⁊ pannoſa oīs ſomniculoſus.Sine dubio em̄ non merebit̉ illo incorruptiōis veſtimēto ornari: de qͦapl̓s p̄cipit: Induite vos dn̄m Ieſūxp̄m. Et iterū: Induti lorica iuſticieet charitatis. ⁊ de qͦ etiā dn̄s ad hieruſalē loquit̉ ꝑ ꝓphetā: Exurge exurge hierl̓m induere veſtimētis gl̓ietue. Quiſqͥs ſomno ocij vl̓ acidie ſuperatus: nō induſtrie ſue labore ſedinertie pannis oꝑiri maluerit: quosabſcidēs de ꝑfecta plenitudine ⁊ corpore ſcripturaꝝ: nō veſtimentū gl̓ionec decoris: ſꝫ ignominioſū excuſatiōis velamē ſue coaptabit ignauieSolēt em̄ hi qͥ ſūt hac ſegnicie diſſoluti: nolētes oꝑe manuū ſuaꝝ ſuſtētari: qd̓ apl̓s indeſinēter exercuit vl̓nob̓ exercere p̄cepit: qͥbuſdā vti teſtimonijs ſcpͥturaꝝ: qͥbꝰ qͦddā inertie ſue velamē īponāt: dicētes ſcriptū eſſe: Oꝑamini nō cibū qͥ perit:ſꝫ qͥ ꝑmanet in vitā eternā. Et meuscibus eſt vt faciā volūtatē pr̄is mei.Sꝫ hec teſtimonia: pāni qͥdā ſūt d̓ſolida euāgelice lectiōis plenitudīeabſciſi: ⁊ ad hͦ aſſuuntur vt ꝯtegātpotiꝰ ignominiā ocioſitatis ac verecūdie nr̄e: qͣꝫ vt calefaciant ⁊ exornēt nos illa pręcioſa veſte ꝑfectaqꝫꝟtutū: quā ī Prouerbijs ml̓ier illaſapiēſ: q̄ fortitudine ⁊ decore induta eſt: vl̓ ſibi vel viro ſuo feciſſe deſcribit̉: de qͣ etiā ꝯſeq̄nter infertur:Fortitudine ⁊ decore induta eſt: et
letata eſt in diebꝰ nouiſſimis. De hͦin ertie morbo rurſus idē Salomōita cōmemorat: Uie nihil oꝑantiuꝫſtrate ſūt ſpinis: id eſt illis ac ſil̓ibusvitijs qͥ apl̓s in ſuꝑioribꝰ d̓ ocio pullulare p̄fatꝰ eſt. Et iteꝝ: In deſiderijs eſt oīs ocioſus. De quibꝰ apl̓uscōmemorauit dicēs: Et nulliꝰ aliqͥddeſideretis. Et ad extremū: Multamala em̄ docuit ocioſitas. Que euidēter apl̓s in his q̄ ſupra expoſuimꝰenūerauit dicēs: Nihil oꝑantes: ſedcurioſe agētes. Huic qͦꝫ vitio ſb̓iunxit aliud: Et oꝑam detꝭ vt quieti ſitis. Et deinde: vt vr̄a negocia agatꝭet vt honeſte ambuletis ad eos quiforis ſunt: ⁊ nulliꝰ aliqͥd deſideretꝭ.Quos etiā inordinatos ac rebellesnotat: ab his ſtudioſoſ quoſqꝫ ſegregari p̄cipiens: Vt ſubtrahatis vosinquit ab omni fratre ambulā te inordinate ⁊ nō ẜm traditionem quāacceperūt a nobis.Ꝙ ꝑ ęgyptū fratres ita ſuiſ manibꝰ oꝑant̉: vt nō ſolūꝓprijs neceſſitatibꝰ ſatiſfactāt ſꝫ etiā his qͣ ī carceribꝰſūt: ſubminiſtrēt: Ca. XXIIIs itaqꝫ exemplis ꝑ egyptūh Ppatres eruditi: nullo modoocioſos eſſe monachos ac p̄cipue iuuenes ſinunt: actum cordisac profectum patientie et humilitatis ſedulitate operis metienteſ: ⁊ nōſolum a nullo quicqͣꝫ ad vſum vlctus ſui accipere patiuntur: ſed etiam de laboribus ſuiſ: non tm̄ ſuperuenientes ac peregrinos reficiūt fratres: verumētiam per loca libye queſterilitate ac fame laborant: necnōetiam per ciuitates his qui ſqualorecarcerum contabeſcunt: immanē cōferentes dirigunt alimonie victuſqꝫſubſtantiam: de fructu manuuꝫ ſuarum rationabile ac verum ſacrificium domino tali oblatione ſe offerre
id. 28
p̓ .4.
loꝝ. j.
3.
Theſ. 5
.51.
ſ. .6.
j. Theſ. 4
ꝓuer. 35.