Liber.VIII.
p̄termittā igͦrationē ⁊ obliuionē q̄ d̓ip̄o legimꝰ in ſcpͥturꝭ ſanctꝭ freq̄nterīſerta: deinde liniamenta mēbroꝝ q̄tāqͣꝫ de hoīe figurali ⁊ cōpoſito deſcribūt̉: capillis ſcꝫ capite ⁊ naribuſ:oculis ac facie: manibꝰ ac brachijs:digitis vtero pedibuſqꝫ: q̄ oīa ẜm vilē litere ſonū ſi voluerimꝰ admittere:deū liniamētꝭ mēbroꝝ ⁊ corꝑea figura cōpoſitū: qd̓ dictū qͦꝫ nefas ē: qd̓qꝫ abſit a nob̓: neceſſe eſt eſtimari.Qualiter de affectibꝰ membriſqꝫ hūanis q̇ idemutabili ⁊ īcorꝑeo deo aſcribi legimus: ſentiēdū ſit: Ca. IIIITaqꝫ vt hec ẜm lr̄am nō abſqꝫnefando ſacrilegio pn̄t intelligi ſuꝑ eo qͥ īuiſibilis: ineffabil̓:incōp̄hēſibilis: ineſtimabil̓: ſimplex⁊ īcōpoſitꝰ ſanctaꝝ ſcpͥturarū aucͣtedefinit̉: ita ne furoris qͥdē ⁊ ire ꝑturbatio: ili indemutabili nature ſine īgēti blaſphemia pot̓it coaptari. Nāhuiuſcemōi ſignificatiōe mēbroꝝ diuinas efficiētias dei ⁊ īmēſas oꝑationes eiꝰ ſentire debemꝰ: q̄ nob̓ niſi ꝑhec vſitata vocabula membroꝝ neq̄unt ītimari: vtputa ſignificatiōe orꝭcollocutiōes eiꝰ q̄ in arcanos aīe ſenſus ſolēt clemēter infundi: vel qd̓ inpatribꝰ nr̄is atqꝫ ꝓphetis idē locutſit agnoſcamꝰ: in oculis īmēſitatē ꝑſpicacie qͣ vniu̓ſa pluſtrat ac ꝑſpicit:⁊ qd̓ nihil euꝫ ex his qͥ a nob̓ gerunt̉gerēda ve ſūt ſeu cogitant̉ lateat: ſcire poſſimꝰ: manuū nūcupatiōe ꝓuidētiā ⁊ oꝑationē q̄ oīm ip̄e ſit creator ⁊ ꝯditor: ſētiamꝰ: brachiū qͦꝫ ꝟtutis ⁊ gubernationis eiꝰ inſignia qͣcuncta ſuſtētat moderat̉ ac regit. Etvt de ceteris taceā: canicies capitisqͥd aliud ꝙͣ lōgenitatē deitatis ⁊ antiqͥtatē ſignificat: qua ſine vllo pͥncipio eſt: ⁊ oīa tꝑa ⁊ creaturas exceditvniu̓ſas? Ita igit̉ ⁊ de ira dei vl̓ furore cū legimꝰ: Nō ādrotathos: ideſt ẜm hūilitatē hūane ꝑturbatiōis:ſed digne de deo qͥ oī ꝑturbatiōe ali
enus ē: ſentire debemꝰ: ſcꝫ qͦ ꝑ hec eūiudicē ⁊ vltorē oīm q̄ iniq̄ gerunt̉ inhͦ mūdo poſſimꝰ adu̓tere: ⁊ retributorē terribilē actuū nr̄oꝝ his ꝟboꝝſignificatiōibꝰ formidātes: ꝯͣ illiꝰ volūtatē timeamus qͥcꝙͣ admittere. Illos etem̄ timere ꝯſueuit hūana natura: qͦs indignari nouit ⁊ veret̉ offendere: vt in nōnullis eqͥſſimis iudicibus ſolet ab his qͥ aliqͦ reatu ſue ꝯſcientie remordent: ira vltrix timeri: n̄ſcꝫ ꝙ hec in animis eoꝝ qͥ iuſte iudicaturi ſūt ꝑturbatio ꝯſiſtat: ſꝫ qd̓ itametuētibꝰ ille ſētiat̉ affectꝰ: qͥ ꝓ executiōe legū ⁊ examinatiōe iuſticie ⁊eqͥlibratiōe ꝓcedit. Que tn̄ quātalibet aī fuerit māſuetudine ac lenitate ꝓlata: ab his qͥ ꝓ ſuo merito penaplectēdi ſūt: furor grauis ⁊ ira ſeuiſſima iudicat̉: longū ē nec pn̄tis oꝑis: ſivoluerimꝰ oīa q̄ de deo hūana ſignificatiōe figuraliter in ſcpͥturis dictaſūt: explanare. Hec ad pn̄tē nec̄itatēq̄ ꝯͣ furoris vitiū ꝑtinebāt dixiſſe ſufficiat: vt nullꝰ exinde ſibimet occaſionē morbi mortiſqꝫ ꝑpetue ꝑ igͦrantiā trahat: vnde ſanctitas ⁊ īmortalitas vite ſalutiſqꝫ remedia ꝯqͥrunt̉.Cuius piaciditatis monachū eē ꝯueniat:Ca. V.Taqꝫ monacpꝰ ad ꝑfectioneꝫtendes: ⁊ agonē ſpiritalē legitiIme cupiēs decertare: ab oī irefuroriſqꝫ vitio alienꝰ exiſtat: ⁊ audiat qͥd ſibi vas electiōis p̄cipiat: Hīſinqͥt ira. ⁊ īdignatio ⁊ clamor ⁊ blaſphemia tollat a vob̓ cū oī malicia.Cū dicit: oīs ira tollat̉ a vobis: nullā penitꝰ velut neceſſariā ⁊ vtilē nobis excipit. Delinquētēqꝫ fratrē ſi neceſſe ē: ita curare feſtinet: vt dū medelā leuiori forſitā febricula laborātiꝓcurat īferre: n̄ ſemetip̄m iratꝰ deteriori morbo cecitatꝭ īuoluat. Oportet nāqꝫ illū qͥ alteriꝰ vulneri mederi cupit: oī lāguoris morbo alienū ſanūqꝫ ſb̓ſiſtere: ne illud euāgelicuꝫ dicat̉ ei: Medice pͥꝰ cura teip̄m. ac vi-
Luce .4.
Eph̓. 4.