De ſpiritū ire.
dens feſtucā in oculo fratris ſui: trabē in oculo ſuo nō videat: vl̓ quō videbit eijcere feſtucā de ocl̓o fr̄is ſui:qͥ trabē furoris geſtat in oculo ſuo.De iniuſta iracūdię cōmoCa. VI.tionē vel iuſta:Ualibet ex cauſa lracudie moq Itus efferuēs excecat ocl̓os cordis: ⁊ acumini viſuū exitialeꝫvalidioris morbi ingerens trabem:ſolem iuſticie non ſinit intueri. Nihil intereſt: vtrū aurea lamina plumbea ve ſeu cuiuſlibet metalli oculorūobtutibus imponatur: differentiamcecitatis non facit precioſitas metallorum. Habemus ſane ire miniſterium ſatis cōmode nobis inſertum: adquod ſolum eaꝫ recipere vtile nobiseſt ac ſalubre: cum contra laſcinientes cordis noſtri motus indignātesinfremimus: ⁊ ea que agere cōfundimur coram hominibꝰ vel proloqui:in latebras aſcendiſſe noſtri pectorꝭindignamur: angelorū ſcilicet ac deiip̄ius preſentiā vbiqꝫ ⁊ om̄ia penetrantis: oculumqꝫ eius tota formidine tremiſcentes: quē nequaꝙͣ poſſūtconſcientie noſtre latere ſecreta.In quo tantūmodo nobisira ſit neceſſaria: vl̓ quibusbeati dauid exemplis ira ſalubriter aſſumat̉: Ca. VII.A certe cū contra hancipſamiram cur nobis aduerſus fratrem irrepſerit cōmouemur: ⁊irati letales inſtigatiōes eiꝰ extrudimus: nec in abditis pectoris nr̄i noxias eā latebras habere ꝑmittimꝰ. Taliter nos iraſci etiā ille ꝓpheta docet: qui intantū hanc e ſuis abegeratſenſibus: vt ne inimicis quidem proprijs ⁊ quidē a deo ſibi traditis maluerit reddere talionē: Iraſcimī inquiens ⁊ nolite peccare. Ille em̄ cuꝫaquā de ciſterna bethleemitica cōcupiſſet: eamqꝫ a viris fortibus per medias hoſtium cateruas ſuſcepiſſet: allatam protinus effudit in terram: et
ita voluptuoſam concupiſcentie paſſionē iratus extinguens: libauit eamdomino: ⁊ cupiditatis ſue deſideriūnon expleuit: dicens: Propitius ſitmihi dominus ne faciam hoc. Numſanguinē hominū iſtorum qui profecti ſunt: ⁊ animarū periculū bibam?Uel cum ſemei in regem dauid audiente eo lapides ⁊ maledicta corā oībus irrogaret: velletqꝫ abiſai filiꝰ ſaruie princeps militū conuitij regalisvltionem truncatione capitis eiꝰ explere: beatus dauid aduerſus diramſuggeſtionem eius indignatione piacōmotus: humilitatis modū ⁊ patiētie rigorem inconcuſſa lenitate ſeruauit: dicens. Quid mihi ⁊ vobis filijſaruie? Dimittite euꝫ vt maledicat.Dominus em̄ precepit ei vt malediceret dauid. Et quis eſt qui audeatdicere quare ſic fecerit? Ecce filiꝰ meus qui egreſſus ē de vtero meo querit aīam meā: quanto magis nunc filius gemini. Dimittite eū vt maledicat: iuxta p̄ceptū domini: ſi forte reſpiciat dominus afflictionē meam: ⁊reddat mihi bonū pro maledictionehac hodierna.De ira aduerſus noſmetipſos ſūſcipien ia: Ca. VIII.Ubemur itaqꝫ iraſci ſalubrit̓:ſꝫ nobiſmetip̄is ac ſuggeſōibus accedētibꝰ prauis: ⁊ n peccare ad effectū ſcꝫ eas noxiū ꝑducentes. Deniqꝫ hūc er̄idē ſenſū euidētiꝰexplanat ꝟſiculus ſequens: Que dicitis in cordibus veſtris: in cubilibꝰveſtris cōpūgimini: id eſt quecunqꝫin cordibus veſtris ingruentibus repentinis ac lubricis inſtigationibuscogitatꝭ: ꝯſilij moderatiōe oēm ſtrepitū ⁊ ꝑturbationē furoris amouentes: velut ī cubili qͥetis poſiti: cōpunctōe ſaluberrima emēdate atqꝫ corrigite. Deniqꝫ btūs apl̓s vſꝰ huiꝰ ꝟſiculi teſtimōio: cū dixiſſet: Iraſcimī⁊ nolſb̓iūxit: Sol n̄ occi
Inatib̓. 7.
Psͣ. 4.
.2.Ae. 16
2. Re. 23
vt. sͣ.
Eph̓ .4.