Liber.VII.
pentē: qͥ cū renūciaſſe ſe diceret huicmūdo: quedā ſibi de ꝓprijs facultatibꝰ reſeruauit: nolens exercitio manuū ſuaꝝ ſuſtētari: ⁊ hūilitatē verānuditate ⁊ oꝑis ꝯtritiōe monaſterijqꝫ ſubiectiōe ꝯquirere: ⁊ ſenatorē inquit ſyncleti ꝑdidiſti: ⁊ monachū nōfeciſti.Ꝙ ignominioſū ſit aphilargyria ſuperari: Ca. XX.Taqꝫ ſi agonē ſpiritale certare legitime cupimꝰ: hūc qͦꝫ ꝑnicioſū hoſtē a noſtris cordibus extrudamꝰ. Quē quantū ſuꝑare nō magne v̓tutis eſt: tantū ab eovinci igno Aioſū plenūqꝫ dedecōris. A potēre em̄ elidi licet ſit in deiectōe dolor: ⁊ gemitꝰ in amiſſiōe victorie: tn̄ qͦdā de aduerſarij robore victis naſcit cōſolatio. Sin vero⁊ inimicus exilis ⁊ genꝰ colluctationis infirmū: vltra deiectiōis dolorēconfuſio turpior: ⁊ ignominia detrimento grauior infert̉.Quēadmodū ſuperāda ſitphilargyria:Ca. XXI.E qͦ hec erit ſūma victoriā trid Iumphuſqꝫ ꝑpetuꝰ: vt quēadmodū d̓r: Nec minuto quidēnūmo ꝯſcīa monachi polluat̉. Impoſſibile nāqꝫ eſt eū qͥ victus in exigua ſtipe: ꝯcupiſcētie ſemel in cordeſuo radicē ſuſceꝑit: nō maioris deſiderij ꝓtinus incedio ꝯflagrari. Tādiu naqꝫ miles chriſti victor ac ſecurus: cūctaqꝫ cupiditatis impugnation erit externꝰ: donec initia ꝯcupiſcētie huiꝰ hic neqͥſſimꝰ ſpūs in eiuscorde nō ſeuerit. Quapropter cū incūctis generibꝰ vitioꝝ generalit̓ ſerpentis caput oporteat obſeruari: ī hͦp̄cipue diligentiꝰ conuenit p̄caueri.Qd̓ ſi fuerit intromiſſū: ſua materiaꝯualeſcēs ip̄m ſibimet vehemētioraſuſcitabit incēdia. Ideoqꝫ nō ſolumpecuniarū eſt caueda poſſeſſio: verūetiā volūtas ip̄a ab aīo penitꝰ extrudēda. Nō em̄ tā effectꝰ philargyrie
vitādus ē: ꝙͣ affectꝰ ip̄iꝰ radicitꝰ amputādus. Nihil em̄ ꝓderit pecūiasnō habere: ſi volūtaſ in nobis fueritpoſſidendi.Ꝙ poſſit quis etiā non habens pecunias philargyrꝰiudicari:Ca. XXII.Oſſibile nā qͣꝫ eſt etiā nō hn̄tēꝑpecunias nequaꝙͣ philargyriemorbo carere: nihilqꝫ ei ꝓdeſſe beneficiū nuditatis: qꝛ cupiditatꝭvitiū reſecare n̄ valuit: pauꝑtatꝭ bono nō ꝟtutis merito delectatꝰ: ⁊ neceſſitatis onere nō ſine cordis lāguore ꝯtētꝰ. Quēadmodū etiā corꝑen̄pollutos: euāgelicꝰ ſermo ꝓnunciatcorde mechatos: ita pecunie qͦꝫ pondere minīe ſarcinatos: affectu ac mēte cū philargyrꝭ ꝯdēnari poſſibile ē.Occaſio em̄ eiſ habēdi defuit: nō volūtas: q̄ ſꝑ apud deuꝫ ſolet magis qͣꝫnec̄itas coronari. Itaqꝫ feſtinanduꝫnobis ē: ne inuacuū laboꝝ nr̄oꝝ emolumēta depereāt. Miſerabile nanqꝫeſt pauꝑtatis ac nuditatis exitꝰ toleraſſe: fructꝰ ꝟo eaꝝ praue voluntatis vitio perdidiſſe.Exēplū de iuda: Ca. xxiij.Is noſſe qͣꝫ ꝑnicioſe ꝙͣ noxiēvi fomes iſte niſi fuerit diligenAter exciſꝰ: ad eiꝰ īteritū qͥ eū cōceꝑit fructificet: ⁊ oīgenis pulluletramuſcul̓ vitioꝝ? Reſpice iudā apoſtoloꝝ nūero deputatū: qꝛ noluit ſerpētis huiꝰ caput letale cōterere: qͣlit̓eū ſuo veneno ꝑemerit: ⁊ ꝯcupiſcētielaq̄is irretitū: ad qͣꝫ arrupti p̄cipitijcrimē īpegerit: vt redēptorē mūdi ⁊hūane ſalutis auctorē: triginta argēteis ꝑſuaſerit vēdere. Qui nequaꝙͣeēt ad tā ſceleſtū ꝓditōis facinꝰ deuolutꝰ: ſi nō philargyrie morbo fuiſſet īfectꝰ: nec dn̄ice negatiōis reꝰ ſacrilegꝰ extitiſſet: niſi priꝰ ſolitꝰ fuiſſetcreditos ſibi loculos cōpilare.Ꝙ philargyria niſi nuditate vīci n̄ poſſit: Ca. XXIIII.
mattb̓ .3.