IDe ſpiritu gaſtrimargīe.
Ꝙ idcirco nos oporteat exercere cōtinentia corporalem: vt per ip̄am perueniamus ad ſpiritale ieiunium:Ca. XXII.Ouerimus itaqꝫ nos idcircolaborē cōtinentie corporalis impendere: vt ad puritatē cordis hoc poſſimus ieiunio ꝑuenire. Ceterū labor a nobis impenditur incaſſum: ſi hunc quidē contemplatione finis infatigabiliter ſuſtentemus: finē ꝟo ꝓpter quē tolerauimus afflictiones tātas: obtinere nequeamꝰ: meliuſqꝫ fuit interdictis eſcis anime tēperaſſe: qͣꝫ voluntarijsminuſqꝫ noxijs corꝑaliter ieiunaſſe.In his enī ſimplex ⁊ innoxia creature dei perceptio ē: nihil per ſemetipſam habens peccati: in illa ꝟo primitus fratruꝫ pernicioſa deuoratio: dequa dicit̉: Noli diligere detrahere:ne eradiceris. Et de tra atqꝫ inuidiabeatus iob dicit: Etenī ſtultū interficit iracūdia: ⁊ paruulū occidit inuidia. Simulqꝫ notandū: ꝙ qui iraſcitur: ſtultus: ⁊ qui inuidet: paruulꝰiudicet̉. Ille nāqꝫ nō immerito ſtultus iudicat̉: voluntarie ſibi morteꝫire ſtimulis incitatus inducens: ⁊ hicdū liuet: paruulū minorēqꝫ ſe ꝓbat.Dum em̄ inuidet: teſtat̉ maiorē eſſeeū cuius proſperitate cruciatur.Qualis eē monachi cibusdebeat:Ca. XXIII.Hitur eſt cibus eligendus nōgrantis eſtus tēperet: minuſqꝫtantū qui concupiſcentie flaſuccendat: verumētiā qui ad parandū ſit facilis: ⁊ quē ad coemendumoportuniorē vilioris precij compendiū p̄ſtet: qͥqꝫ ſit ꝯuerſationi fratruꝫvſuiqꝫ cōmunis. Triplex em̄ naturaeſt gaſtrimargie. Una que canonicārefectionis horā p̄uenire compellit.Alia que tantū modo ventris ingluuie ⁊ ſaturitate quarū libet gaudet
eſcarū. Tertia que accuratioribusepulis ⁊ eſculentioribus oblectatur.Ideoqꝫ aduerſus eam neceſſe eſt monachū obſeruantiā triplicē cuſtodire: id eſt vt primū legitimū tēpus abſolutionis expectet: Deinde vt caſtiget ⁊ refrenet deſideriū carnis: Tertio vt qualibuſcūqꝫ eſcis vilioribusqꝫ cōtentus ſit. Quicquid em̄ extraꝯſuetudinē preſumit̉ vſumqꝫ cōmunē: vt vanitatis ⁊ glorie atqꝫ oſtētationis morbo pollutū: antiquiſſimapatruꝫ traditio notat: nec quenqͣꝫ exhis quos merito ſciētie ac diſcretionis enituiſſe peruidimꝰ: vel quos adimitandū gratia chriſti velut ſplendidiſſima luminaria omībus p̄locauit: eſu panis qui apud eos vilis habetur ac facilis: abſtinuiſſe cognouimus: nec eoꝝ quēpiaꝫ qui hanc regulā declinantes: p̄termiſſo panis vſu:leguminū vel olerū ſeu pomorū refectionē ſectati ſūt: inter ꝓbatiſſimoshabitū aliquādo cōſpeximus: ſed nediſcretionis quidē aut ſciētie gratiāꝯſecutū. Nō ſolū em̄ ceteras inuſitatas eſcas expetere monachum nō debere decernūt: ne videlicet curſus eiꝰvelut in ꝓpatulo cunctis expoſitus:inanis factus ac vacuus xenodoxiemorbo depereat: ſed ne ip̄am qͦqꝫ ieiunioꝝ caſtigationem cōmunē cuiqͣꝫfacile patefieri oportere ꝓnunciant:verū quantū fieri poteſt contegi pariter ⁊ abſcondi. Aduētātibus autēfratribus magis humanitatis ac dilectionis offerri debere virtutem qͣꝫꝯtinentie diſtrictionē: ⁊ quotidianiꝓpoſiti rigorē manifeſtari ꝓbabiliꝰcenſuerunt: nec quid voluntas vtilitaſqꝫ noſtra ſeu deſiderij ardor expoſcat attendere: ſed quid aduenientisrequies vel infirmitas exigit preponere ⁊ gratanter implere.Ꝙ in ęgypto īdifferēter vidimus ſub aduentu noſtroſolui quotidiana ieiunia:Ca. XXIIII.
d
Iob. 5