C90vltis ſanctOrum

uit in pace. de cuiꝰ exitu teſtatꝰ eſt beatus pachomius ꝙ multitudo lāctorum angelorum cum magna letitiaſumentes eius animam velut electāhoſtiam chriſti conſpectibus obtulerunt..xciiij.Zacheus quidam monachus pꝰlonga cōtinētie tēpora regio morbocorreptus ſequeſtratus a fratribushabuit cellulam tota vita ſua panetantum ⁊ ſale contētus. Semper autem phiatas oꝑabatur tantāqꝫ ꝯtritioneꝫ ꝓpter dn̄m ſuſtinebat vt ſepefuniculos intorqͣns compungerēturmanus eius vt ſanguīs gutte effluerent in tantū vt ex ipſo oꝑe magnaviri tolerantia monſtraretur. In tāta igitur infirmitate corporis cōſtitutus nunꝙͣ fratruꝫ collectaꝫ deſeruit. ſꝫ ad explendas omnes diurnasorationes ſolicite conuolauit nunqͣꝫqꝫ dormiuit interdiu. Conſueueratautē ꝑ ſingulas noctes prius ꝙͣ ſomnum caperet quedam de ſcripturisſanctis meditari. tota qꝫ mēbra ſuachriſti ſignaculo muniens glorificabat dominum. ⁊ ita paululum quieſcebat. Deinde circa noctis mediumſurgens vſqꝫ ad matutinas oratōesalacer permanebat. huius aliquādomanus quidā frater inſpiciens operis nimietate atqꝫ violentia fortiterſauciatas ⁊ reſperſas ſanguine dicitei. quid ita pater duriſſimo te labore diſcrucias maxime tali infirmitate dep̄ſſus; An forte metuis ne apd̓deum contrahas offēſam vel ocij crimē incurras ſi nō fueris ſedulo operatus. Scit dominꝰ quid pateris. ⁊quia nemo tantis tribulationibꝰ afflictus vlluꝫ valet opus attingere p̄cipue tu qͥ nulla nc̄itate conſtringeris. Nā ſi peregrinis pauꝑibus prodeo vſqꝫ ad ſufficiētiā largimur. qͥn̄tomagis tibi tāto patri cū deuotio

ne maxima ſeruiemꝰ? Ad qd̓ ille reſpondit. Impoſſibile eſt me nō oꝑari. Et frater ait. ſi tibi hoc placꝫ ſaltem manus tuas oleo ꝑunge ne tantum ſanguinē ꝑfluentes in labore deficiāt. Qui cōnſilio eius adquieſcēsfecit quod hortatꝰ eſt eum. ⁊ in tātūvulnerate manus eius grauate ſuntvt nequaꝙͣ ſufferre poſſꝫ cruciatus.Ad quē viſendum beatus pachomius veniēs ait ei. Putabas frat̓ ꝙ tepoſſꝫ iuuare oleū? Quis ergo te cōegit ita ſedule laborare. ⁊ vt ſub pretextu oꝑis ī hoc viſibili oleo magisqͣꝫ in deo ſpem tuam ponēs. Aut nūquid impoſſibile ē deo ſanare te. anignorat egritudines ſinguloruꝫ? Sꝫvtilitatē conſiderās aīarum noſtrarum ſinit ad momētuꝫ nos pati triſtitiā vt tolerantie ꝑpetua p̄mia largiatur. Suꝑ ipſum igitur curā ſolicitudinē qͣꝫ iactemus. ⁊ quādo volūerit vel qūo iudicauerit ipſe terminuꝫ doloribus noſtris benignus imponet. Qui reſpondens ait Ignoſcemihi venerabilis pat̓ ⁊ ora pro mead dominum vt hoc delictum mihidimittē pro ſua pietate dignetur. aſſerebant aūt plurimi d̓ hoc ipſo ſeneꝙ ꝑ annuꝫ integrum ſe defleuit. poſtbiduanum ieiunium parumper cibiꝑcipiens. Hunc ſanctus pachomiꝰmonachis ꝓponebat velut exēplumbeatoꝝ oꝑm firmamētum qꝫ virtutum. Ad quē etiā eos qͥ erant in merore poſiti dirigebat. quia habebat⁊ conſolatorium verbū ſicuti nullusaliꝰ. Qui vſqꝫ ad finē fortiter ⁊ legime decertās in ſenectute ſc̄a ꝓ doloribꝰ tātis et̓na ſolatiā recepturꝰ adceleſtia regna trāſiuit.¶ Cū ſc̄s pachomiꝰ monaſteria qͦꝝcurā gēbat qͣdam vice inuiſerit. contigit vt cū vni ex ip̄is appropinqͣſſꝫꝙ cuiuſdā fratris exequijs occurrit