Diſtin. tertia
tiſſimum ad fratres in capitulo fecitcommendans in eo dignum penitentie fructum ammirabilem patientiaꝫeius omnibus proponens exemplū..xxxix.Conuerſus quidam de fratribꝰclareuallis innocentis vite et conuerſationis honeſte cū grauiter aliꝙͣdiuegrotaſſet tandem ad extrema deuenit Intrauit ad eum gratia viſitationis beatus bernardus ⁊ confortanseum ait. Confide fili quia migraturꝰes iam nunc de morte ad vitam de labore temporali ad requiem ſempiternam Ille vero cuꝫ ingenti fiducia reſpondit. Quid ni pergam ad dn̄m etcreatorem meum. vere confido et qͣntum de miſericordia domini mei ieſuchriſti preſumere audeo certus ſumquia cito viſurus ſum bona dominiin terra viuentiuꝫ. Porro beatus bernardus ut erat medicus ſapiens paſtorqꝫ ſolicitus timens homini ruſticano ne tam fida reſponſio de preſūptōnis magis temeritate qͣꝫ conſcientie puritate ꝓcederet ait. Signa cortuum frater ſigna cor tuum. quid eſtquod locutus es. vnde tibi ſubreperepotuit tante preſumptōnis audacia;Enimuero tu non es ille pauperculus et miſerabilis homo qui cum nihil aut prope nil haberes ī ſeculo neceſſitate forſitan magis ꝙͣ timore d̓icōgente ad nos confugiſti. multis p̄cibꝰ tandē aditū impetrādo. Nos vero cauſa dei collegimꝰ inopem et parem te fecimus victū atqꝫ veſtitu ceterisqꝫ cōmunitatibꝰ his qͥ nobiſcuꝫſunt ſapientibꝰ atqꝫ nobilibꝰ viris etfactꝰ es quaſi vnꝰ ex illis. Quid igit̉ tribuiſti dn̄o ꝓ oībꝰ iſtis? Et ecce nō ſufficit īgratitudini tue gratis accepiſſete tot bn̄ficia d̓ inaū dn̄i niſi ⁊ regnū
ipſiꝰ hereditario iure vendices tibi;Ad hec ille reſpondens blando vultu et tranquillo animo dixit. Bn̄ pater chariſſime benevtiqꝫ ꝑoraſti ⁊ vera ſunt omnia q̄ dixiſti. veruntū ſi iubes loquar ad te dn̄m et prēm meuꝫet paucis aperiā vnde mihi pauꝑi etmiſero ſuggeri potuit tante nō preſūptionis ſed ut ego ſpero deuotōis occaſio ſi tn̄ vera ē illa p̄dicatō vrā quānobis ſepius inculcaſtis. q̄ ſcꝫ regnuꝫd̓i non carnis nobilitate nō terrenisdiuitijs poſſidet̉. ſꝫ ſola obediētie virtute adquiritur. Hanc inqua ſententiā tanꝙͣ verbuꝫ abbreuiatū a dn̄o ſedula commemoratiōe apud me cōtinui ponens illud quaſi ſignaculuꝫ ſupra cor meū aſſidue meditando et ſuper brachium meuꝫ ſolicite oꝑando.Querite ſi placet ab oībus igrīs etſocijs quibꝰ me obſequi ac ſeruire iuſſiſtis. ſi cuiꝙͣ illoruꝫ aliqn̄ inobediēsfui. ſi de frībus nrīsᵇ quempiā verboaut ſigno vel quolibꝫ alio modo qͣntū in me fuit cōtriſtaui. Qd̓ ſi oꝑamdedi oībꝰ in chriſto obedire. oībꝰ ſeruire. cūctosqꝫ ꝑ d̓i grām diligere. qͥsꝓhibere me poteſt ut de mīa ipſiusnō confidā; Beatus itaqꝫ pater cuꝫtale reſponſum ab homine ruſticanoaccepiſſet gauiſus eſt gaudio magnoet ait. Uere beatus es fili chariſſime.qꝛ caro et ſanguis non reuelauit tibiſapīaꝫ hac ſꝫ pater celeſtis ipſe te docuit. ip̄e poſuit animam tuaꝫ ad vitārectiſſimoqꝫ tramite perduxit ad patriam. Iā ergo ſecurus egredere qm̄patefacta eſt tibi ianua vite. Defuncto itaqꝫ fratre et exequijs celebratisvenerabilis pater de conuerſatōne ⁊conſummatione eius ſermoneꝫ in capitulo loculentum ſua illa deuotōneet facūdia per orauit. omnesqꝫ illius