Diſtin. prima
byter nepos eius equū queꝫ ſedereꝯſueuerat vendidiſſet atqꝫ hocip̄mp̄ciū in archa ſua haberet. Abſenteergo eodem nepote ſuo acceſſit adarchā ⁊ pie violentꝰ clauſtra archeꝯminuit duodeciꝫ aureos tulit eosqꝫ īdigētibꝰ vt placuit diuiſit Itaqꝫꝯſtantiꝰ p̄ſb̓r reuerſus ex oꝑe archāfractā repperit ⁊ caballi ſui preciumqd̓ illic poſuerat non inuenit. Cepit magna voce perſtreꝑe ⁊ cum furore nimio clamare. Omnes hic viuūt. ſolus ego in hac domo viuerenon poſſū. Ad cuius nimirū vocesvenit ep̄us omnes qͣꝫ qui in eodemep̄io aderēt. Cūqꝫ eū vir dei locution blanda tꝑare voluiſſꝫ cepit illecū iurgio rn̄dere dicens. Omnes tecū viuūt. ego ſolꝰ hic an̄ te viue̓ nonpoſſum. redde mihi ſolidos meos.Quibꝰ vocibꝰ ꝯͣmotꝰ ep̄s beate marie virginis ecc̄iam ingreſſꝰ eſt ⁊ eleuatis manibꝰ extenſo veſtimēto ſtādo cepit orare dn̄m vt ei reddet vn̄p̄ſb̓ri furentis mitigare inſaniaꝫ potuiſſꝫ. Cūqꝫ ſubito ad veſtimentuꝫſuū oculos inter extenſa brachia reduxiſſꝫ. repēte in ſinu ſuo duodeciꝫaureos inuenit. Qui mox de ecc̄iaegreſſus eos in ſinuꝫ furentis p̄ſb̓riꝓiecit dicens. Ecce habes ſolidostuos quos queſiſti. ſꝫ hoc tibi notūſit quia poſt morteꝫ meā tu huic eccleſie ep̄us non eris ꝓpter auaritiaꝫtuā. Ex qua ſn̄ie veritate colligiturquia eoſdem ſolidos p̄ſb̓r ꝓ adipiſcendo ep̄atu preparabat. ſꝫ viri deiſermo preualuit. Nā iſdem conſtantius in preſbyteratus officio vitamfiniuit.Prefatus bonifaciꝰ ep̄us eo tꝑequo cū matre ſua puer habitabat
egreſſus hoſpitium nonnūꝙͣ ſine linea crebro etiam fine lanea tunicareuertebatur. quia mox vt nudumquēpiam repperiſſet veſtiebat huncſe expoliās vt ſe ante dei oculos obtentu mercedis veſtiret. Quem mat̓ſua increpare frequenter conſueuerat dicens ꝙ iuſtū non eſſet vt ip̄einops pauꝑibus veſtimēta largiretur. Que quadam die horreum ingreſſa pene omne triticum quod ſibi in ſtipendium totius anni parauerat inuenit a filio ſuo pauperibꝰexpenſū. Cunqꝫ ſemetip̄am alaphispugnis qͣꝫ tunderet ꝙ quaſi anni ſb̓ſidia perdidiſſet ſuperuenit bonifacius puer dei eaꝫ qͣꝫ quibus verbisconſolari valuit. cepit. Que cum nihil conſolationis admitteret hancrogauit vt ab horreo exire debuiſſet in quo ex omni eorū tritico paruum quid inuentum eſt remanſiſſe.Puer autem dei ſeſe illic protinusin orationem dedit. Qui poſt paululum egreſſus ad horreum matreꝫreduxit qd̓ iā tritico plenū īuētū ēſicut plenū an̄ nō fuerat cū mat̓ illiꝰtotiꝰ āni ſumptꝰ ſe ꝯgregaſſe gaudebat. Quo viſo miraculo ꝯpūcta mr̄ip̄a iā cepit vrgere vt daret qͥ ſic celerit̓ poſſꝫ q̄ petijſſꝫ acciꝑe. Hec itaqꝫ in hoſpitij ſui veſtibulo gallinasnutrire conſueuerat. ſed eas ex vicinō rure vulpes veniens auferebat.Quadam vero die dum in eodemveſtibulo puer Bonifacius ſtaretvulpes ex more venit et gallinamabſtulit. Ip̄e autē ꝯcitus eccleſiamintrauit ⁊ ſe in orationem ꝓſternesaꝑtis vocibus dixit. Placꝫ tibi domine vt de nutrimento matris meemāducare non poſſim. ecce em̄ gal-