Pars. V.

tedio ⁊ languore: meſticieqꝫ pōdere p̄mimui⁊ aridi reddimur. horret ceſa. lectō diſplicetvagat̉ animꝰ. tēpor ⁊ rigor ī toto ſentiūt̉ affecta: qͥntūcūqꝫ ꝓlonget̉ oratio: magis tepiditate grauat̉ qꝫ ſuauitatis dulcedine cōdiat̉.nec regni deſiderio. nec gehenne ſupplicio.Somnꝰ iſte letargicꝰ aut ſoluit̉ aut fugat̉: ſꝫfacto modico tꝑis interuallo: ex intimo cordis affectu: inuocato ieſu ſolitarij reſidemꝰ:ſb̓itqꝫ alacritas gaudij tā immēſi qd̓ nec lingua loquit̉ nec vocabuli orōe ꝓfert̉. Un̄ Io.xj. Cū nō aderat Ih̓s: morit̉ Lazarꝰ meſticia replet̉ domꝰ. ſꝫ ecce Ih̓s domum ingredit̉ſorores plenas meſticia: ex ſua pn̄tia ꝯſolat̉.Lazaruſqꝫ reſuſcitat̉. Dꝫ igit̉ quicūqꝫ fideliſnomen Ihu ſꝑ in corde gerere. Ait ei Ber.ſuꝑ Can. Qui ſequunt̉ agnū debent hr̄e nomen eiꝰ: ⁊ nomē pr̄is eius ſcriptū in frontibꝰſuis. Sicut em̄ radix arboris qͣꝫto magis figitur in ꝓfundo: tanto eius fructus ampliꝰexpandit̉ in excelſo. Sic nomen Ih̓u in intimo cordis fixum atqꝫ ſolidius radicatum:euenire facit abundantiꝰ ⁊ vberiꝰ inundātiāgraꝝ. Hec beatus Michael vbi sͣ. ¶ Uiceſimaſexta excellētia d̓r deſideratōis. De quaſanctus Bernardinꝰ vbi ſupͣ ait. Nomē regis Ih̓ū eſt deſiderabile. niſi em̄ deſideriumin aīa ꝓuocaret Iſa. xxvj. c. nō affirmarꝫ dicens. Dn̄e nome tuū memoriale in deſiderioaīe. Hec ille. Qui etiā ibidē exponens illudIſa. xij. Haurietis aqͣs ī gaudio de fontibuſſaluatoris. inqͥt. De tuo noīe dulciſſime Ieſu xp̄e. vbertate ſuꝑirrigua fundunt̉ aque copioſiſſime ſalutares: q̄ nō ſolū ſitim teperātpeccatoꝝ: ſꝫ magꝭ ꝓuocat deſideriū: ⁊ eſtuarefaciūt ad fruitionē dilecti donec īuenerit qd̓reqͥrit. Hec ille. Et ꝓpter hanc cam apl̓i baptizabāt om̄s qͥ ꝯuertebant̉ ad fidē in noīedn̄i ih̓u. vt hr̄ Act̉. ij. ⁊. x. c. Qd̓ peragebantad inducendū oēs ad amore ⁊ deuotōem hꝰſctīſſimi noīs. De ip̄o etiā vbiqꝫ p̄dicabantUn btūs Ioh̓es euageliſta dicebat ꝓcōſuliNec xp̄m dn̄m meū negabo: nec a p̄dicatiōenoīs eiꝰ quieſcā donecꝯſumme curſum miniſterij qd̓ ſuſcepi. ¶ Uiceſimaſeptima excellētia d̓r delectatiōis. De qͣ loquit̉ ſanctus Bernardinꝰ vbi s. di. Nomē Ih̓u eſt delectabileqͥs em̄ ignorat ꝙſi deſideriū ī noīe ieſu īpleat̉delectat aīam? ꝓpterea. psͣ. ait. Pſallite noīeius qm̄ ſuaue. Tāta eſt em̄ ſuauitas noīsIh̓u xp̄i qͥ ꝑ interni guſtꝰ exꝑientiā palatuꝫcordis afficit̉. ꝙ oris labijs nō ꝓfert̉. UndeApoc̄. ij. ſcpͥtū eſt. Uincēti dabo manna abſconditū: ⁊ nomē nouū ſcpͥtū qd̓ nemo ſcit.

niſi qͥ accipit. Māna qͥppe abſcōdituꝫ Ih̓seſt: qͥ penitētes ⁊ agonizātes ī ſolitudine mudi ⁊ ī certamīe carnis ſuauitate ſua reficit etoblectat. Nomē aūt nouū ſcribit̉ cū noīs ieſu noticia ⁊ dulcedo īteriora penetrās labijscordis infundit̉: qd̓ qͥdē ꝑ ſola exꝑientiā guſtus ſpūalis agnoſcit̉: qꝛ v̓tutē huiꝰ noīs nemo ſcit niſi qͥ accipit. Hec ille. Iō dauid pͣs.lj. dicebat. Expectabo nomē tuū qm̄ bonumeſt ī ꝯſpectu ſctōꝝ tuoꝝ. Et de electꝭ d̓r pͣs. xliiij. Memores erūt noīs tui dn̄e ī oī generatiōe ⁊ generatōꝫ .ſ. in vita eterna. iux illudpͣs. lxviij. Et qͥ diligūt nomē eiꝰ hītabūt ī eaQue oīa ꝯſideras idē ꝓph̓a dicebat pͣs. cij.Bn̄dic aīa mea dn̄o: ⁊ oīa q̄ intra meſt̓ noīſctō eiꝰ. Et loques deo iteꝝ dicebat. Cōfiteamur noī ſctō tuo ⁊ gl̓iemur ī laude tua ¶ Uiceſimaoctaua excellētia d̓r admiratōis. de qIſa. ix. d̓r. Et vocabit̉ nomē eiꝰ admirabiliſꝯſiliariꝰ ⁊c. Adeo eī admirabile ē hͦ nomē ꝙdeꝰ noluit illd̓ ml̓tꝭ ātiqͥs pribꝰ reuelare. NaMoyſi dicēti ſibi Exo. iij. Si dixerint mihi filij iſrl̓ qd̓ nomē ē tuū. qd dicaꝫ eis. rn̄ditdeꝰ. ſic dices illis: qͥ ē miſit me ad vos. Propterea ſalomō dicebat Prouer. iij. Qd̓ nomē eſt eiꝰ. ⁊ qd̓ nomē filij eiꝰ ſi noſti. q. d. ē inſcrutabile. Tāta ē eī claritas hꝰ noīs vt ꝑfecte īueſtigari nō poſſit. vn̄ſ. bernardinꝰ vbiſupra ait. Quātucūqꝫ ꝓtēdas puriſſimamoculoꝝ acie. ſi nō habuerꝭ ꝑ gr̄am organi ſanitatē. videre n̄ poterꝭ exceſſiuā īproportionabil̓ lumīs claritatē. Si eī in ortu ſol̓: cumeffulget ſuꝑ emiſperiū nr̄m: claritatē radioꝝeiꝰ neqͥs aſpicere: ſꝫ reu̓berarꝭ luīe oriētꝭ. quoſol̓ iuſticie ſplēdorē vicꝫ noīs ih̓u ꝑ vniuerſamd̓i climata rutilatꝭ qͥs poterit ꝯphendere?Quaꝓpt̓ ī hꝰ myſteriū Gen̄. xxxij. Colluctāti Iacob dixit āgelꝰ magniꝯſilij ih̓s xp̄s. qͥdq̄ris nomē meū qd̓ ē mirabile? Stupet celūtremūt agl̓i: creat̉a n̄ ſuſtinet nat̉a nō ſufficitrō nō agͦſcit īcarnatōis myſteriū ⁊ noīs ih̓uincōp̄heſibile ſacr̄m. qd̓ pacē terrꝭ: gl̓iam cel̓ſalutē ꝑditꝭ: vitā mortuis: īextimabili pietate diſpeſat. Uere igit̉ nomē mirabile qd̓ ꝟbiſmirificat̉ ⁊ ſignis qd̓ ſb̓ modio latere n̄ potuit: ſꝫ ſuꝑeffulſit. licꝫ renitētibꝰ gētibꝰ ⁊ iudeiſqꝛ ꝟtute magna reddebāt apl̓i teſtimoniuꝫreſurrectōis dn̄i nr̄i ieſu xp̄i. ⁊ gr̄a magͣerat īoībꝰ illis. Act̉. iiij. Logū em̄ eſſet ꝓſeq̄ mirabilia ⁊ miracula q̄ in hͦ noīe facta ſunt tꝑibꝰnr̄is ⁊ qͦtidie fiūt: q̄ memoriā fallūt ⁊ ſermonem excedūt: ac īnumerandis mirabilibustati noīs omīs lingua angelica vel humanareperitur penitus inequalis. Un̄ ꝓpheta vo

NomenIh̓ū ēdeſiderabi-

Eſt delectabile

Umir