Pars. V.

ſicut in homīe. quia angelus eſt perſona. vtdicitur in. ij. ſentē. di. iij. tamē magna eſt diſferentia inter hominē ⁊ angelū in hͦ ꝙ in humana natura eſt perſonalitas ẜm origine. ⁊in angelica nō. Una enī ꝑſona humana originatur ab alia: qꝛ filius eſt a pre. qd̓ ita nōeſt reperire in angelis. Unus enī angelꝰ noneſt ab alio. ſed omēs ſimul creati ſunt. ⁊ hechabentur a magiſtro vbi ſupra. ⁊ ideo magꝭcongruebat ꝙ deus aſſumeret eam naturaꝫin qua eſſet talis diſtinctio ẜm originem ſiceſt in diuinis ꝑſonis tanqͣꝫ magis cōformeIdiſtinctioni earum. ¶ Secunda ratio dicit̉exemplaris repn̄tationis. homo enī magisexpreſſe rep̄ſentat deum qͣꝫ angelus rōne cu-ius d̓r microcoſmus grece. id eſt minor mūdus latine ẜm ph̓m. viij. phiſi. Anima enīlhumana ⁊ rōnalis nō tm̄ repn̄tat deum ꝓut ꝯſideratur in ſe: ſed etiam inquantū vnit̉corpori: ⁊ illud regit ⁊ in quo toto habitat ſicut deus in maiori mūdo. eſt enim tota ī toto: ⁊ tota in qualibet eius parte ẜm Auguſtinum in vj. de trinitate. qd̓ qualiter intelligatur expoſui in ſcd̓a ꝑte roſarij ẜmonū. ſermone. x. ꝑte. j. Et iſta rōne magis dicit̉ homofactus ad imaginem dei qͣꝫ angelus ẜm Alexandrum de ales vbi ſupra. ⁊ in. ij. ꝑte ſumme in tractatu de angelis. ⁊ bt̄m Bonauēturam in. ij. di. xvj. ar. ij. q. j. Et rōne huiꝰ maioris ſimilitudinis fuit maior rō vnibilitatis. quia omne ſimile appetit ſuum ſimile.Ecc̄i. xiij. ¶ Tertia rō dicitur maioris cōpoſitionis. homo enī compoſitus eſt ex natura corporali ⁊ ſpūali ⁊ qͥd̓ammodo cōmunicat cū om̄ī creatura. vt dictū eſt ſupra ẜmone p̄cedenti. parte. jͣ. hinc eſt ꝙ cum hō aſſumitur ⁊ deificatur. qd̓ammodo om̄is creatura in eo exaltatur dum ſuo ſimili deus vnit̉.Et ideo aſſumptio humane nature magisfacit ad perfectionem vniuerſi qͣꝫ aſſumptōangelice: qꝛ in homīe maior eſt cōmunitascū om̄ī creatura qͣꝫ in angelo. Cōgruū etiaꝫfuit vt carnem aſſumeret noſtri generis ẜmbeatū Bonauē. in. iij. di. xij. ar. j. q. ij. et Richardum in eadē di. ⁊ Alex. in. iij. ꝑte ſūmein tractatu de cōuenientia incarnationis. etꝓbari poteſt multis rōnibꝰ habendo reſpectum ad peccatū. Et pͥma dicit̉ ꝯſeruatiōisdiuine iuſticie. vt videlicet eiuſdē generis eſſet p̄uaricator ⁊ ſatiſfactor. Nam ſi alteriuſgeneris eſſet: nō attribueretur eidem generiſatiſfactio cui ⁊ offenſio. ac per hoc non recteſeruaretur iuſticie rectitudo que ab illo genere requirit emendam in quo reperit prece

dentem offenſam. l. ſancimus. C. de penis. etl. ſi pena. ff. eo. ti. ⁊. l. ob maritoꝝ. C. ne vxorꝓ mari. ⁊. c. romana. d̓ ſen. ex. li. vj. cū ſi. Un̄Anſelmus in libro cur deus homo dic̄. Sinouū hominē facit nō ex genere Ade: nō ptinebit ad genus humanu. quare nō debuitſatiſfacere ꝓ eo qͥ nō venit de illo. ſed ſic̄ iuſtūeſt vt pro culpa hoīs homo ſatiſfaciat: itaiuſtū eſt vt ille qui ſatiſfecit ſit ideꝫ: aut eiuſdem generis cum eo qui fecit peccatum. alit̓nec Adam nec aliquis ſatiſfacere ꝓ ſe potuiſſet. ¶ Secunda ratio dicitur indicationisdiuine dulcedinis ⁊ miſericordie. vt videlicet deus qui ab homine cōtemptꝰ fuerat tāqͣꝫ ab aduerſario ⁊ inimico: ipſe idem generihumano vniret̉ in xp̄o in vnitate ſuppoſitiin hoc enim manifeſtat̉ mira dei ꝯdeſcenſioqui voluit ſibi ꝯiūgere ꝑ indiſſolubile vinculum humanu genus ſibi inimicū. Iuxtaillud ad Roma. v. cōmendat aūt deus charitatem ſuam in nobis. quia cū inimici eſſemus recōciliati ſumus deo ꝑ mortē filij ſui.¶ Tertia ratio dicitur diuīe ſapientie determinationis que nullo poteſt infringi vicio.Decreuerat enī deus ⁊ ordinauerat vt totūhumanū genus multiplicaretur ex vno ꝓpter rep̄ſentatōem illius vniuerſalis principij qd̓ eſt deus. Hoc aūt per peccatū infringinō debuit. ⁊ ideo mediator dei ⁊ hominumchriſtus homo verus nō aliūde: ſꝫ d̓ maſſatotius generis humani debuit formari. vn̄apl̓us ad Heb̓. ij. ait. Qui ſanctificat ⁊ quiſanctificatur ex vno om̄s. ſed chriſtus eſt qͥſanctificat. qui ꝟo ſanctificatur eſt hūanuꝫgenus. ergo apparet ꝙ chriſtus debuit eē degenere humano. ¶ Notandum quoqꝫ ꝙn̄ xifuit congruū ꝙ chriſtus aſſumeret ip̄m ho deminē primū ſcꝫ Adam: ẜm Alexan. de ales ſuivbi ſupra. ⁊ ſanctū Bonauē. iteꝝ vbi ſupra miq. ij. ⁊ hoc triplici reſpectu. Primo enim nō micōueniebat reſpectu oīm creatoris. vt videlicet ꝑſona xp̄i hominē aſſumerꝫ peccatoreꝫcum ip̄e in forma aſſumpta deberet peccatores iudicare: ⁊ nullatenꝰ de peccato argui poſſe. nec ẜm naturā aſſumentē nec ẜm naturaaſſumptā. ẜm quas naturas cōpetit ei iudiciaria poteſtas. Unde ipſe dicebat Io. viijQuis ex vobis arguet me de peccato? Sedſi chriſtus aſſumpſiſſet Adam: ſequereturꝙ proprietates que conueniunt Ade cōuenirent chriſto homini. igitur eſſet dicere deipſo ſicut de Adam ꝙ peccauit. Sed ip̄e eſtdeꝰ. ⁊ ꝓprietates que cōueniunt illi hominiaſſumpto: conueniunt filio dei cui vnitur. er

Xp̄s debuit aſſumere carnem noſtri gene-

Hō magis repn̄tat deumqꝫ ange

U

Xp̄sarbuſumtmummine

2