Sermo. V. De annūciatiōe Marie

oſtenſa fuit eius potētia in ꝯiunctiōe diſparium elementorum vtiqꝫ contrariaꝝ qualitatum in vno corpore: ⁊ in tata concordia ⁊equalitate. ſicut fuit in corpore Ade ante laplum Maior aūt fuit oſtenſio potentie ſuein cōiunctione illoꝝ ad ſpiritum humanū.Maxima ꝟo in cōiunctione vtriuſqꝫ .ſ. corporis ⁊ anime ad ſpm̄ increatū. inter que eſtmaxime diſparitas ⁊ diſtantia. De qua cōiunctiōe loquitur Bern̄. in ẜmone de natiuitate di. Talia oꝑa fecit illa om̄ipotēs maieſtas in aſſumptiōe noſtre carnis: ita mirabiliter ſingularia: ⁊ ſingularit̓ mirabilia. vt talia nec facienda ampliꝰ ſuꝑ terrā. ꝟbum qͥppe ⁊ anima ⁊ caro in vna ꝯuenere perſonam.⁊ tria vnū ſunt: nō ꝯfuſione ſub̓e: ſed vnitate ꝑſone. Hec ille. Opus ergo incarnatiōisdiuine fuit oſtenſiuus infinite ꝟtutis eius⁊ potentie ẜm Damaſcenū lib̓. iij. c. j. Nihilſa enim maius qͣꝫ creatorē fieri creaturā. ¶ Secunda rō dicit̉ declarationis ſumme ſapientie diuine. ſapiētis enī ẜm ph̓m .j. metaphiſi. eſt ordinare. Ordo aūt vt ait Auguſtinꝰxix. de ciui. dei. eſt parium diſpariūqꝫ reꝝ vnicuiqꝫ locū ſuū tribuēs diſpoſitio. Accipituraūt hic locus nō ꝓprie: ſed ꝓ cōgruentia. ꝓdignitate. ꝓ gradu vniuſcuiuſqꝫ. Ergo admanifeſtandā ſummā ſapīam dei: congruūfuit ſummā fieri ordinationem. que enim adeo ſunt: ordinata ſunt. ad Roma. xiij. Oꝛdinatio autē ſumma ī creatura eſt dum iuxͣomnē poſſibilē moduꝫ reducitur in ſuū fontem quo vnitur ſuo principio. Hoc aūt nōpoteſt fieri niſi illi vniat̉ ꝑſonaliter. Quacūqꝫ enim alia data: hec maior eſt ⁊ p̄ſtantiorIn hac ergo vnione oſtendit deus ſuā infinitam ſapīam. Un̄ Bern̄. in quadā epiſtolaiquit. Nemo nouit hominū nec noſcere poteſt ad plenū: qͥd boni ad gr̄am: qͥd decorisad gl̓iam: quid cōmodi ad ſalutem penes ſeipſam cōtineat huiꝰ venerandi myſterij. ſcꝫhumane redemptiōis inſcrutabilis altitudo. Hec ille. ¶ Tertia rō d̓r attractionis. qꝛenim homo naturalit̓ attrahit̉ ad viſibilia⁊ illis afficitur. Ideo cōueniens fuit vt deusꝑ aſſumptionē humane nature viſibilis fieret: vt ex viſibili eius humanitate ad cognignitionē ⁊ amorē eiꝰ diuinitatis inuiſibilishoīes traherenl̓. Et iō Augꝰ. ꝯͣ eos qͥ q̄runtvtꝝ deus potuerit aliter humanū genꝰ redimereqꝫ ꝑ incarnatiōem ſuā. dic̄ in li. de agone xp̄iano. Poterat quidē ſꝫ ſi aliter faceretſil̓r nr̄e ſtulticie diſpliceret. Si enī nō appaferet oculis pctōꝝ: lumē eius vtiqꝫ eternum

qd̓ ꝑ interiores oculos videt̉: inqͥnatꝭ mētitibus videre nō poſſent. Iō aūt nos viſibiliter cōmonere dignatꝰ eſt vt ad īuiſibilia p̄pararet. h̓ ille. ¶ Quarta rō dr̄ demōſtratōiſinfinite bōitati diuīe. Deꝰ eī cū ſit ſūme ⁊ īfinite bonꝰ qͦ nihil meliꝰ cogitari valꝫ ẜꝫ Anſelin li. monologion. debuit ſe ſūme diffunderepn̄te creatura: qꝛ ſic̄ de nat̉a boni ē ſe diffūdere ī alios. vt dictū eſt sͣ. in ẜmone p̄cedenti.ita de natura ſūmi boni ē ſe ſūme diffundere.qꝛ vnūqd̓qꝫ nitit̉ natura ſibi ꝓpͥa .j. metha.ſꝫ non ſe ſumme diffunderet pn̄te creaturaniſi hūane nat̉e vniret̉. gͦ ⁊c̄. Licꝫ enī deꝰ pr̄ ſediffuderit pleniſſime ī filiū ꝑ generatōem ⁊pr̄ ⁊ filiꝰ in ſpm̄ſcm̄ ꝑ ſpiratōꝫ. tn̄ hͦ diffuſiofacta ē creatura nō pn̄te. ⁊ etiā ſi nūqͣꝫ factafuiſſꝫ aliqͣ creat̉a. vn̄ ſi ſūmū bonū n̄ ſe ſūmediffūdiſſet creat̉a pn̄te fuiſſꝫ cogitare maiorē diffuſiōꝫ. ⁊ cū maiordiffuſio maiorē arguat bonitate: fuiſſet etiā cogitare maiꝰ bonumip̄o deo qd̓ ē īpoſſibile eē. Ad demōſtrādā gͦſūmā bonitatē ſuā ip̄i creature decuit deū īcarnari. vn̄ Io. iij. d̓r. ſic deꝰ dilexit mūdū vt filium ſuū vnigenitū daret. ¶ Quīta rō d̓r corroboratōis. ẜm eī Ric. vbi s. ꝑ īcarnatōꝫ filij dei corroborata ē ſpes nr̄a vt deo poſſimusꝯiūgi ꝑ clarā beatā viſiōꝫ ⁊ ꝑfectā fruitōemvn̄ Aug. xiij. de trini. c. xix. inqͥt. Ꝙ ſi natura filiꝰ dei miſcd̓ia factꝰ ē filiꝰ hoīs ꝓpt̓ filioshoīm: qͣꝫto credibiliꝰ ē natura filios hoīumgr̄a fieri filios dei? Et iſte oēs generatōes locū hn̄t ⁊ ſi hō n̄ peccaſſet. ⁊ ꝓbat ꝙ deꝰ humanā carnē aſſumpſiſſꝫ. ꝓpt̓ pctm̄ aūt carnemmortalē aſſumpſit vt ꝓ hoīe ſatiſfacerꝫ: ⁊ ꝯͣhoſtē illiꝰ diabolū decertaret. ⁊ hͦ ē qd̓ Augꝰ.in li. cur qn̄ ⁊ quō deꝰ. c. vj. ꝯcludendo dicit.Subtilit̓ gͦ ſb̓tilē inimicū deꝰ expugnare voluit: ⁊ qͣſi ſb̓ eſca hūanitatꝭ hamū celauit diuinitatꝭ. qͣtenꝰ ille qͥ oēm carnē qͣſi merito inuaſerat: carnē īueniret q̄ ſibi ꝓrſus nil deberꝫquā dū illicite ꝯtingeret merito eā quā qd̓ammō licite poſſidebat amitteret. Sic qppe hoſtꝭ antiquꝰ deludēdꝰ erat: vt qͥ hoīem deluſerat ꝑ hoīem deū deluſus ⁊ ip̄e fieret. et ſic̄incautū hoīeꝫ callide ſibi ſb̓iecerat. ita ꝑ hominē cautū nō callide ſꝫ ſapient̓ ſubijceret̉.hec ille. ¶ Magꝭ aūt ꝯgruū fuit deū aſſumere natura humanā qͣꝫ angelicā vel alteriꝰ creature. qd̓ ꝓbatur ẜm ſanctū Bonauē. in. ii.di. ij. ar. j. q. ij. ⁊ beatum Tho. in eadē diſt.arti. j. Et Alexandrum de ales vbi ſupra. etRicardum de media villa in. iij. diſt. ij. ar. j.q. iij. Et primo rōne perſonal̓ diſtinctionisſic. Licꝫ eī etiā ī angelis reperiat̉ ꝑſonalitasaa 5

aa 5

dedaraurui ſarieniti.

TNō d̓buit angelicaꝫ naturam aſſumere

SCorroboratur ſpeſhomīs

Demonſtrat̉ deibonitas