Sermo. IIII. De annūciatiōe Marie

In̄ tia ꝑteſum. ī tractatu de incarnatōne xp̄i. etſet. Sco. ī. iij. diſ. vij. q. iij. dubio. j. ⁊ Petri dear­ aquila eadem di. ⁊ Rich̓. in. iij. di. j. ar. ij. qm iiij. ⁊ ſancti Bonauē. ac Franciſ. de may. acnō Alexandri lūbardi ī eadē diſ .ſ. ꝙ etiā ſi hōnō peccaſſet dei filiꝰ incarnatꝰ fuiſſet: ſꝫ carnēpaſſibilē ⁊ mortalē nullo mō aſſumpſiſſet.⁊ hoc ꝓbatur multis rōnibꝰ. Primo rōe ſimilatōis: ſic ẜm ſnīaꝫ autoris ī libro ſex pͥncipioꝝ. Tāto vnūqd̓qꝫ ꝑfectiꝰ eſt: qͣꝫto magis aſſil̓atur ſuo pͥncipio. Cū gͦ vt hr̄ Deut̓.xxxij. dei ꝑfecta ſunt oꝑa. ſequit̉ ꝙ deus qͥ creauit mundū. vt d̓r Gen̄. j. ⁊ Ecc̄i. xviij. vbiſcriptū eſt. qui viuit in eternū: creauit om̄iaſimul. Ut ip̄as res inquantū capacitas earū attingebat ꝑfectas faceret: voluit ī eis ponere ſil̓itudinē ſuā. Un̄ bonitas diuina ī creando mundū poſuit ſil̓itudineꝫ ſuā in eo ꝙfecit eū bonū. ⁊ magnitudo in eo ꝙ fecit eummagnū. ⁊ eternitas ī eo ꝙ fecit eū durabilē.⁊ ſic de ſingulis. qꝛ ẜm ph̓m. ij. phiẜ. ⁊. v. metha. Oīs effectꝰ naturalit̓ aſſil̓atur ſue cauſeTūc ſic arguit̉. Om̄e illud ꝑ qd̓ dignitatesdiuīe meliꝰ ⁊ ꝑfectiꝰ on̄dūt ꝑfectiōes ſuas ⁊ſil̓itudines. ⁊ qͣetant̉ in mūdo deū facere congruum fuit. Cū iſte ſit nobilior finis ꝑ quēmūdus vel aliqͣ creatura ſit creata. Ad hoceni deꝰ creauit mūdū vt ī eo on̄deret ſeip̄m ⁊oꝑationē ſuā intrinſecā. ſꝫ ſi natura hūanaeſt aſſumpta a diuīa in vnione ſuppoſiti etꝑſone. q̄ quidē ꝑſona ſit verꝰ deꝰ ⁊ hō: om̄esdiuine dignitates hn̄t ꝑfecte ſuas ſil̓itudines i hͦ oꝑe. qꝛ bonitas diuīa nō poteſt melius opꝰ facere de creat̉a. nec magnitudo magis bonā. nec eternitas magꝭ durabilē. et ſicde alijs dignitatibꝰ diuīs. gͦ ⁊c̄. nā ſi nō eſſetaſſumpta a diuīa ip̄a humana natura. nulla dignitas diuina haberet ꝑfectōem nec qͥetem in ꝓductiōe mūdi. qꝛ poteſtas diuinaſemꝑ poſſet facere maius opꝰ in mundo: etmelius quocūqꝫ oꝑe facto. Iſta gͦ fuit vnaex cauſis incarnatōis dei vt dignitates diuine on̄derēt ꝑfecte ſil̓itudines ſuas ī creatura⁊ quietaret̉ in ea. cū in nullo alio oꝑe extrinſeco potuiſſent qͥetari om̄es dignitates diuine niſi in iſto. In iſto aūt qͥetant̉ om̄es diuine dignitates ⁊ oꝑatio total̓ mūdi. tanqꝫ inoꝑe ſummo ⁊ nobiliſſimo. ¶ Scd̓a rō dicit̉dilectionis. Cū enī quilibet fidelis teneaturdeū diligere toto corde. tota aīa ⁊ tota mētevt pcipit̉ Deut̓. vj. Matth̓. xxij. Luce. x. etMarc. xij. trāſſumptiue in. c. oīs. xiij. diſ. etc. vnico. §. hoc vnguēto. de ſacra vncti. ſequitur ꝙ fuit ꝯgruū deū facere om̄e illud per qd̓

meliꝰ flecti poſſet ⁊ magꝭ moueri ad talē dilectiōem. ſi enī deꝰ nō feciſſet in natura humana id ꝑ qd̓ ip̄e magis ab ea diligi poſſꝫ. nollet ſe totaliter ⁊ intime diligi ab ea. qd̓ ē impoſſibile cū ip̄e ſit ſummū bonū. ⁊ ꝑ ꝯſeq̄nsſumme diligibile. Uel vellet ſe diligi ſūme⁊ totalit̓ a natura humana ip̄o nō faciēte inea totū illud ꝑ qd̓ plus eū debet diligere. Etſic reqͥreret ab ea qd̓ nō dꝫ exigere. ⁊ vellꝫ rōnem amoris potiꝰ fundari in ea qͣꝫ in ſeipſoqd̓ eſt impoſſibile. ſi enī vt ait ph̓s .j. methaphi. vnūqd̓qꝫ entiū nitit̉ natura ſibi ꝓpria⁊ ẜm cōmentatorē. ix. methaphi. vnūqd̓qꝫẜm ꝙ ſe habet ad entitatē. ita ſe hꝫ ad oꝑationē. Et deꝰ eſt infinita bonitas: debet dilectiomagis fundari ī eo qͣꝫ in natura humana. q̄eſt finita. ⁊ ꝑ ꝯſequens ꝯgruum fuit ad mouendū creaturā humana ad diligēdū eumꝙ ip̄a natura humana aſſumeret̉ a diuina.ita ꝙ deus ⁊ homo eſſet in vnitate ſuppoſiti⁊ ꝑſone. Et hāc rōem approbat Augꝰ. ī li.cur qn̄ ⁊ quō deus. c. vj. di. Deus homo fieri dignatus eſt: quatenꝰ tāto illū pleniꝰ diligamus atqꝫ laudemꝰ: qͣꝫto clariꝰ eiꝰ beniuolētiam erga nos cognouimꝰ. ¶ Tertio rōe ordinatōnis ſic. Finis oīs creature eſt homo.iuxta illd̓ ph̓i in. ij. phiſi. ⁊. ij. de aīa di. Nosſumus qd̓ammō finis oīm. ⁊ vtimur tanqͣꝫꝓpter nos om̄ibꝰ que ſunt. ⁊ hoc dupl̓r .ſ. intrinſece ⁊ extrinſece. Intrinſece qꝛ oīs creatura ad ip̄m ordinat̉ tanqͣꝫ ad fine ſub vltimofine deo. ẜm btm̄ Bonauē. in. ij. di. xv. ar. ij.q. j. Et patet hoc etiā Gen̄. j. qn̄ dixit deus.Faciamꝰ hoīem ad imagine ⁊ ſil̓itudinē noſtrā vt p̄ſit piſcibꝰ maris ⁊ volatilibus celi ⁊beſtijs terre. Extrinſece ꝟo. qꝛ vltīo int̓ omnia creata factꝰ eſt hō. Cū igit̉ deus vt habetur Apoc̄. j. ⁊ penul. ſit alpha ⁊ o pͥncipium⁊ finis. ꝯgruū fuit vt deus fieret homo. ⁊ ſicpͥncipiū ꝯiunget̉ cū fine. ⁊ idem eſſet pͥncipium ⁊ finis. Figura eī circularis qua finis cōiungit̉ pͥncipio: eſt ꝑfectiſſima ẜm ariſmetricos. Finis aūt dei eſt pͥncipiū hoīs. Un̄ aitIoh̓. viij. Ego ſum pͥncipiū qui ⁊ loqͦr vob̓gͦ ⁊c̄. Et iſte ratiōes militat etiā ſi Adaꝫ nōpeccaſſet. ¶ Quarta rō d̓r ampliatōnis ſic.Capacitas humane nature nō eſt ꝑ pctūmin aliquo ampliata. Sꝫ poſt peccatum natura hūana fuit capax tāti boni vt deo vniretur. ⁊ a deo aſſumeret̉ in vnitate ꝑſone. Ergoante peccatū multo magis iſtius boni capaxfuit. Ergo deus humanā naturā aſſumpſiſſet etiā ſi homo nō peccaſſet: īmo ml̓to magꝭſed nō fuiſſet paſſus nec mortuus quia ẜm

aa 2

5gſſttius carpoſiem nōp-