Sermo. III. De Virtutibus Marie

moditates formidant̉. qͥn qd̓ inceptū eſt adfinē p̄ducat̉. ⁊ ſb̓dit. Securitas btē ꝟgīs fuit ſine timore ſuꝑatōis. gͦ excellit ſecuritateꝫoīs viatoris. Ip̄a igit̉ btiſſima ꝟgo fuit oīmviatoꝝ fortiſſima: q̄ ẜuauit illud Oracij inẜmōibꝰ. Uiuite fortes. fortia diu̓ſis opponite pectora rebꝰ. ⁊ illd̓ Iuuenal̓ li. iiij. Fortempaſce animū mortꝭ terrore carenteꝫ. Et illudCathonis moral̓. Rebꝰ in adu̓ſis animumſb̓mittere noli. Et illd̓ Matthei poete ī lib̓.thobie. c. xxx. Lubrica fortune nō te prematalea. viuas maior ī adu̓ſis ꝓſperitate minorEt illud Henri. ſamariēẜ. li. ij. Cōtra fortunā ſis ꝯſtas. ſis patiens. ſis ferreꝰ. aduerſiste neqꝫ frāgat hyems. vn̄ ip̄a cū deberet fugere ī egyptū ꝓpt̓ herodis metū. dicebat illudProſperi ī li. epigram̄. Nō metuo exiliū. mūdus domꝰ oībꝰ vna ē. Ut eī inqͥt Quid̓. in. j.de faſtꝭ. Oēſolū forti pr̄ia ē vt piſcibꝰ equor.Ut volucri vacuo: qͥcqͥd ī orbe pꝫ. Sciebatnaqꝫ btā ꝟgo verā eē illā Lu. ſnīaꝫ li. vij. di.fortiſſimꝰ ille ē qͥ ꝓmptꝰ metuēda pati ſi cominꝰ inſtēt. ⁊ differre p̄t. Et illā Marcial̓ poete di. Sub qͦcūqꝫ onere ſtrepituqꝫ oī ve labore. Rectū ſtare lica gl̓ia n̄ modica ē. Et illāProſperi ī li. epigra. epigram̄. xxxv. Rectoꝝeſt adu̓ſa pati ⁊ tolerare modeſte. Nec q̄rula in queqꝫ voce mouere deū. Et epigra. xlix.Nāqꝫ bonos nō blāda inflant nec aſꝑa frangūt. Et illā Bern̄. ī li. de īprobatōe vicioꝝ. c.vj. Nō turbāt adu̓ſa pios: nec ꝓſꝑa tolluntEt illā Gualteri poete li. vj. Eſt aī fortꝭ ſtantē ꝯtēnere mortē. Degeneres anī pectuſqꝫ igͦbile. Sūmū credūt eē bonū diuturna viuere vita. Et iō in oībꝰ adu̓ſitatibꝰ fortiſſimaatqꝫ patiētiſſima fuit. vn̄ verificata fuit ī ip̄ailla Bern̄. ſnīa ī li. de īprobatōe vicioꝝ. c. iiij.di. Nulliꝰ adu̓ſi patiēs terrore mouet̉. et ſuavir patiēs vota videbit ouās. ¶ Habuit qͦꝫꝟtutē ꝑſeuerantie q̄ dupl̓t d̓r ẜm p̄dictū doctorē vbi sͣ. c. xcj. Uno mō ꝓpoſitū ꝑſeuerandi vſqꝫ ī finē. Alio mō actꝰ ꝑſeuerādi. ⁊ ſb̓ditidē Albertꝰ. Uolūtas btē ꝟgīs ad ꝑſeuerandū fuit inflexibil̓ ⁊ actꝰ inceſſabilis. ſꝫ omniūalioꝝ volūtas ē flexibil̓ ⁊ actꝰ ceſſabil̓. gͦ huiꝰꝑſeuerātia alioꝝ ꝑſeueratōe ē īproportionabilis. De ꝑſeueratia āt btē ꝟgīs hr̄ Actu .j.vbi d̓r. Aſcēderūt vbi manebāt Petrꝰ ⁊ Iohanes Iacobꝰ ⁊ Andreas ⁊c̄. ſequit̉. Hi oēsxrie erat ꝑſeuerātes vnanimit̉ ī orōne cū mulientia ribꝰ ⁊ Maria mr̄e Ih̓u ⁊ fratribꝰ eiꝰ. Ex qͥiur̄ bus ꝟbis hr̄ ꝙ ad hn̄dā ꝑſeuerātiaꝫ ſt̓ qͣttubs or neceſſaria. Primū ē ſctōꝝ viroꝝ ſocietasUn d̓r ꝙ ibi erāt petrꝰ ⁊ Ioh̓es ⁊c. ⁊ iō inqͥt

Seneca ad Lucillū. Cum his ꝯuerſare qͥ temeliorē facturi ſunt. ⁊ in. iij. li. de ira iteꝝ ait.Sumūt̉ a ꝯu̓ſatōibꝰ mores. ⁊ ī. §. cogitādūin aut̓. de mona. d̓r. Senioꝝ ꝯuerſatiōe fietiuuētutis educatio ꝑfecta. ⁊ Amb̓. ī. ij. de officijs. c. xx. dic̄. Plurimū ꝓdeſt vnicuiqꝫ bonis iūgi. Ait eī ꝓph̓a. pͣs. xvij. Si cū bonobonꝰ eris ⁊c̄. ⁊ iō inqͥt Autor aſtrolabij. infames fugiat tua cōu̓ſatio ſꝑ. ⁊ ſocio gaude temeliore frui. Ad p̄dicta etiā adduci p̄t illudqd̓ inqͥt Ouid̓. ī. ij. de reme. amo. di. In locanōnūqꝫ ſiccis arētia glebis. De ꝓpe currentiflumīe manat aq. Tepidis gͦ ⁊ deuotōe aridis maxīe neceſſaria ē bonoꝝ ſocietas: qͦꝝ exemplo incitent̉ ad bonū. ⁊ iō inqͥt Iacobꝰ beneuētanꝰ ſui lib̓. c.xxxvij. Stat male ſolꝰ hōſolꝰ male vadit ⁊ ip̄e. Qui viuit ſolꝰ mors ſibi iūcta manet. vn̄ ī vulgari ꝓu̓bio d̓r. Solo ꝑ via andare he folia. Ml̓tū etiā vt ſupͣpatuit ē vtilis iuuenibꝰ ſocietas ſenū. d̓ quaautor libri qͥ d̓r facetꝰ. c. iiij. inqͥt. Doctior efficit̉ ſenioribꝰ aſſociatꝰ. ⁊ ꝓpt̓ p̄dicta dic̄ ſapiens Ecc̄i. xxxvij. Cū viro ſctō aſſiduꝰ erꝭ. Dehͦ etiā d̓r Prou̓. xxxij. Ferrū ferro acuit̉. ⁊ hōexacuit faciē amici ſui. Tūc aūt ferrum ferroacuit̉: qn̄ vnꝰ ab alio ad bonū faciēdū acutior reddit̉. Tūc hō faciē amici ſui exacuit qn̄ip̄m ī dei amore feruētē fac̄. iō Ecc̄i. iiij. dicit̉.Meliꝰ ē duos eē ſil̓ qͣꝫ vnū. hn̄t eī emolimētū ſocietatꝭ ſue. Scd̓m e oronū aſſiduitas.iō d̓r ꝙ erat ꝑſeuerātes ī orōe. Orōnū enimaſſiduitas īpetrat oīa: ſic̄ hr̄ Luc̄. xj. de illo qͥſua aſſiduitate ⁊ petēdi īportunitate tres panes obtinuit. Importunitate eī ac ꝑſeuerantia petētiū aliqn̄ ꝯcedūt̉ q̄ al̓s nō ꝯcederēt̉. c.fi. vbi glo. de reſcpͥ. li. vj. ⁊. l. j. C. de peti bon. ſb̓la. Et alibi d̓r ꝙ nō ſufficit īcepiſſe niſi perſeueret̉. l. papinianꝰ. §. meminiſſe. ff. de inof. te.Tres aūt panes ſignificāt refectionē triū potentiaꝝ. Nā ꝟtute orōis memoria reficit̉ cōtinua dei recordatōe. intelligētia ꝟa fide ⁊ deicognitiōe. Uolūtas aūt dei amore ⁊ charitate. Tertiū eſt cordis vnanimitaſ. vnde dr̄ ꝙerāt ꝑſeuerātes vnanimit̉. Tunc aūt hō hꝫcordis vnanimitatē qn̄ ē vnitꝰ cū ꝓxīo: amorē fraternitatꝭ hn̄do. vn̄ ad Heb̓. iiij. ait apoſtolꝰ. Charitas frat̓nitatꝭ maneat ī vob̓. Itēqn̄ eſt vnitꝰ cū deo ip̄m ꝑ deſideria q̄ rēdo: ⁊ inip̄o qͥeſcēdo. ſic̄ faciebat dauid qͥ pͣs. iiij. inqͥtIn pace inidip̄m dormiā ⁊ reqͥeſcā. Itē qn̄ ēvnitꝰ cū ſeip̄o: vnū ſolūmō appetendo .ſ. vltimū finē ⁊ et̓ne pr̄ie felicitatē. ſic faciebat Dauid. qͥ pͣs .xxvj. ait. vnā petij a dn̄o hāc requirā vt ihabitē ī domo dn̄i oībꝰ diebꝰ vite mee

q 3

Ad perſeuerantiāiiiuutttuor