Sermo. II. De virtutibus Marie

dā habueritꝯ paſſionē. ſꝫ nō fideꝫ. ſic̄ apl̓i afide cadētes. Quidē fidē vel meliꝰ cognitōꝫſꝫ nō ꝯpaſſionē: vt angeli qͥ ſunt īpaſſibilesGola aūt ꝟgo btā tūc habuit cōpaſſionemintimā: ⁊ fidē firmiſſimā. Sꝫ ī ea fuiſſe ꝟtutem fidei ſuꝑ om̄s excellc̄tē qͥs dubitet? cumenī oīa oꝑa dei ⁊ mirabilia eiꝰ bn̄ficia ſint facta ⁊ ꝯceſſa hoībꝰ ꝓpt̓ fidē. vt declarat multiplicit̓ apl̓s ad Heb̓. xj. Dubitare nō licet: ꝙetiā ꝓpt̓ bn̄dicte ꝟ̓ginis fidē deus ꝯceſſit ei filij ſui incarnatōem. Itē cū om̄e qd̓ nō eſt exfide pctm̄ ſit. ad Ro. xiiij. j. q. j. c. nō ſanat. ⁊de reſti. ſpo. c. lr̄as. ⁊. xxviij. q. j. §. ex his. et dep̄ſcrip. c. qm̄ om̄e. ⁊ de ſimo. c. ꝑ tuas. manifeſtiſſimū eſt nihil ſine fide feciſſe btāꝫ ꝟgineꝫque nūqͣꝫ peccauit. ⁊ cū iuſtꝰ ex fide ſua viuatAbacuc. ij. ⁊ ad Heb̓. x. ⁊. c. vbi ſana. xxiiij.q. j. ⁊ de peni. diſ. iiij. c. in domo. ⁊ de ſacra vncti. c. vnico. §. qꝛ ꝟo. cūqꝫ fides ſit donuꝫ dei.ad Eph̓. ij. ⁊ deꝯſe. di. iiij. c. gr̄a. cū etiā fidesmūdet corda. Act̉. xv. ⁊ deꝯſe. diſ. iiij. c. verꝰ⁊ ex fide charitas ꝓcedat. jͣ. ad Cor̄. xiij. ⁊ adGal̓. v. ⁊ ad Thi. j. ⁊ Iac. j. ⁊ ꝑ fidem acquiratur vita eterna. Ioh̓. vj. ⁊ de peni. diſt. ij. c.charitas eſt a qua. ⁊ diſ. iiij. §. finis. ⁊. §. ſil̓r.ꝯcludēdū eſt incōuincibilit̓ ꝙ btā ꝟgo iuſtiſſima. ⁊ q̄ oīa dei dona recepit. q̄ etiā ab oī peccato mūda fuit. ⁊ caritate plena extitit. atqꝫeternā gl̓iam ſuꝑ oēs excellētiꝰ hūit: etiā in p̄ſenti vita ꝟtute fidei ſuꝑ oēs incōꝑabilit̓ radiauit. Cū enī ſine fide īpoſſibile ſit placeredeo. vt ait apl̓s ad Heb̓. xj. ꝓfecto q̄ ſuꝑ oēsplacuit altiſſimo. ſuꝑ oēs ꝟtutē fidei habuitin ſummo.¶ De ſpebtē ꝟgīs. Cōſideratio ſcd̓a.Uerit̉ nūqͥd in btā ꝟgīe fuerit ſpes?I⁊ pͥmo argui pōt ꝙ nō: ꝑ argumētafacta ꝯͣ fidē. Si enī bt̄a ꝟgo habuit tāta cognitōꝫ ⁊ viſionē celeſtiumnō videt̉ habuiſſe ſpem. iuxta illud ad Ro.viij. Que videt̉ nō eſt ſpes. Nā qd̓ videt qͥsquid ſperat? Incōtrariū tn̄ eſt veritas: qͥa inbeatiſſima ꝟgine fuit excellētiſſime ꝟtus ſpeiCū enī ſpes ſit certa expectatio future beatitudinis ꝓueniēs ex dei gr̄a ⁊ meritꝭ p̄cedētibusvt dicūt theolo. in. iij. di. xxvj. Aliter nō eſſꝫſpes. Iuxta illud Gualthe. in alexandriadedi. Spes quā meritū nō p̄uenit a ſpe deuiat.⁊ verū dat ei p̄ſumptio nomē. Cūqꝫ vera ſitſnīa Ouid̓. in. iij. de faſtis: qui ait. Conſciamens vt cuiqꝫ ſua eſt: ita cōcipit intra pectora ꝓ facto ſpemqꝫ metūqꝫ ſuo. Profecto conſtat ꝙ ip̄a q̄ fuit in dei gratia ꝯfirmata: ⁊ certu hēbat ꝙ cadere n̄ pot̓at ab ea. Sꝫ ī virti

tibꝰ ⁊ meritꝭ debebat ꝑſeuerare: ⁊ ꝙ erat ī celeſti gl̓a beatificāda: habuit magna ſpem: ⁊ certiſſime ſperabat ꝙ poſt mūdi tribulatōes et̓ne felicitatꝭ eſſet gaudijs potitura: ⁊ ſuꝑ oēsangl̓oꝝ choros exaltāda. Quia enī vera eſtſnīa Aug. in li. de ſpū ⁊ aīa di. Quibuſdamaffectibꝰ ⁊ quadā amicicia aīa corꝑi iungit̉.ẜm quā amiciciā nemo carnē ſuā vnqͣꝫ odiohabuit. vt etiaꝫ dicit glo. in. l. j. ff. in ius vo.vt eant. ⁊ originalit̓ fuit dictū apl̓i ad Eph̓.v. Subdit Aug. Socia nāqꝫ eius eſt: liceteius ſocietate p̄grauet̉. Ineffabili nāqꝫ ꝯdition diligit illud. amat comitē ſuū. ⁊ iō liberaeſſe nō pōt doloribꝰ eiꝰ vehementer afficiturformidat īteritū: q̄ mori nō p̄t. Hec ille. Iōlicet aīa btē ꝟgīs in vita iſta deo ſic intellectobeata dici qd̓ammō poſſet. tn̄ multas moleſtias ex corruptibilis corꝑis ꝯiūctōe ſuſtinebat. multaſqꝫ ⁊ varias adu̓ſitates tolerabatde quibꝰ dicet̉ infra. q̄ oīa ſperabat certiſſimepoſt mortē de futura ⁊ in ꝑpetuā ꝯſolatiōemꝯuertēda. Quapropt̓ ꝟtute ſpei nō caruit: ſꝫꝑfectiſſimo mō ſuꝑ omēs viatores illā hūit⁊ ſic ꝯſecuta eſt ꝑ aliū: hͦ eſt ꝑꝯiunctōꝫ corporis qd̓ al̓s ſimpl̓r ꝑ ſe nō ꝯſeq̄ret̉. vt in ſil̓i dicit textus in. l. ariſto. ff. qͥ po. in pig. ha. Noneſt gͦ dubitādū ꝙ ꝟtutē ſpei excelletiſſime habuit cui nullū bonuꝫ defuit. ſpes enī eſt homīvalde vtil̓. iuxta illd̓ Quid̓. in epl̓is. ſpes bona dat vires. ⁊ Tibulli. li. ij. ſpes mouet ī melius De vtilitate aūt ſpei plena ē oīs ſcpͥturadiuīa. Un̄ Salomō Prouer. xvj. ait. Quiſperat ī dn̄o beatꝰ eſt. ⁊ pͣsͣ. xxxiij. d̓r. Beatusvir qͥ ſꝑat ī eo. ⁊ pͣs. xxxix. Btūs vir cuiꝰ ē nomē dn̄i ſpes eiꝰ. ⁊ pͣs. lxxxiij. d̓r deo. Btūs hōqͥ ſperat ī te. ⁊ Prou̓ .xxviij. ſcpͥtū ē. Qui ſperat ī dn̄o ſaluabil̓. ⁊ Dan̄. xiij. qui ſaluat ſperātes ī ſe. d̓r de deo. ⁊ ad Ro. viij. ait apl̓s. ſpeenī ſalui facti ſumꝰ. ⁊ pͣs .xvj. inqͥt Dauid dedeo. Qui ſaluos fac̄ ſperātes ī ſe. Iō ſctī om̄sſeruauerūt illd̓ apl̓i ad Ro. xij. ſpe gaudēteſin tribulatōibꝰ patiētes. ⁊ dicebāt cū eodeꝫeiuſdē epl̓e. v. c. Gl̓iamur ī ſpe gl̓ie filioꝝ dei.Talis enī ſpes dabat eis magnā ꝯſolatōemAd qd̓ applicari p̄t illd̓ Ouidij ī. x. methamor. ſpes ē que capiat. ſpes eſt q̄ paſcit amantem. Et ideo dicebat apl̓us ad Hebreos. vjFortiſſimū ſolatiū hoīs nos qui ꝯfugimusad tenendā ꝓpoſita ſpem quā ſic̄ anchoramaīe hēmꝰ tutā ⁊ firmaꝫ. Que bona ī btīſſimaꝟgine defuiſſe nefas eēt dicere l̓ opinari. Immo cum dicat Proſper in li. epigram. Gratior eſt fructus quē ſpes ꝓductior edit. Dicidum eſt ⁊ credendum ꝙ hanc ꝟtutē ſpei ha

ari-

Utilitaſſpei