Pars. II.

anima mea dn̄o. ⁊ oīa que intra me ſunt nomini ſancto eius. ⁊ poſtea aſſignat rōem dicens. Qui replet in bonis deſideriū tuū. Sēper quoqꝫ deſiderabat ꝟgo bn̄dicta adipiſcigaudia patrie celeſtꝭ que ſunt immutabilia.De quibꝰ Proſper in libro epigramatū inquit. Semꝑ erunt qd̓ erāt eterne gaudia vite. Gaudendi quoniaꝫ cauſa erit ipſe deus.Nec varios pariet motus diuerſa volūtasUnum erit in cunctis lumen ⁊ vnus amor.Iamqꝫ bonis ſummis poſita experiētia felixNec volet augeri nec metuet minui. hec ille.Qui ibidē vnūqueqꝫ noſtꝝ ad ꝯcupiſcēduꝫbona celeſtia cum ip̄a dei matre exhortat̉ dicens. Delicias iam nūc promiſſi concipe regni. Uirtute atqꝫ fide quod cupis eſſe tene.Exulta agnoſcēs te verbi carne renatū. Cuius ſi pars es: pars tua xp̄s erit. Qui ne dānandi legeres mala gaudia mūdi. Promiſſum ad regnū ſe tibi fecit iter. ¶ Quinta anime potētia d̓r iraſcibilis. ⁊ eſt illa qua iraſcimur cōtra irrogantes nobis vel ꝓximo iniurias ⁊ damna. Et poteſt bene ⁊ male exerceriMale quando quis ex ira mouet̉ ad vindictam: appetens vlciſci de inimico ſuo. Et tūchec potentia male exercetur adeo ꝙ quidaꝫſapiens vt legitur ī prouerbijs ph̓orū dixit.Homo extra corpus ſuū eſt cum iraſcit̉. Facit enim ira amittere iudiciū ratōnis: dicente Cathone. Ira impedit animuꝫ ne poſſitcernere verū. Unde Tullius in tuſcu. q̄ſtio.lib̓. iiij. ait. Iracundia conſilio inimica eſt.Perturbatio autē animi per irā facta demonſtratur per ſigna corporis exteriora. Nam deirato inqͥt Quid̓. iij. de arte amādi. Ora tument ira: nigreſcunt ſanguine vene. et. viij.metham. idē ait. Sepe ſuū feruens ocul̓ fertira furorē. Et Gualterius in alexandriade.li. v. dicit. Comes indiuiſa furoris Precipites capit ira gradꝰ. ⁊ fellea torquet Luminacōtemnitqꝫ humiles rōnis habenas. Et virgilius. ij. eney. inqͥt. Furor itaqꝫ mentē Precipitat. Et talē ira nūqͣꝫ habuit btā ꝟgo. quecum ſapiētiſſima eſſet verificatū fuit ī ea illd̓quod inqͥt Tullius in tuſcu. queſti .ſ. ꝙ ſapiens nunqͣꝫ iraſcitur. Bene aut poteſt iraſcibilis potetia exerceri ⁊ cum merito. quandoqͥs ex zelo iuſticie iraſcitur cōtra peccata. Iuxta illud ꝓphete pͣs. iiij. Iraſcimini et nolitepeccare. et hoc modo excellentiſſime exercuitbeata virgo hanc potentiā que peccata ſumme deteſtata eſt ⁊ odio habuit. Un̄ illi īquitꝓpheta pͣs. xliiij. Dilexiſti iuſticia ⁊ odiſti iniquitatē ⁊c̄. Bene etiā exercetur hec potētia

quādo quis refrenat iracundiā ꝑ patiētiamſeruādo illud Ouidij ī epiſtolis. Uince animum iraqꝫ tuam qui cetera vincis. Hoc autem perfectiſſime egit beatiſſima virgo q̇ cuꝫeſſet optima: nunqͣꝫ in aduerſis ꝯturbatae.Sed de illa verificata eſt illa Senece ad lucillum ſentētia dicētis. Uir bonus quicquidei acciderit: equo animo ſuſtinebit. Sciet eīid ſibi accidiſſe lege diuina qua vniuerſa ꝓcedunt. Cum igitur beatiſſima virgo ſuperomnes ſcientifica fuerit: profecto omnia aduerſa ſibi a bono deo ſalubriter ꝑmiſſa cognoſcens patientiſſime tolerauit. Et cum omēsvirtutes habuerit: non eſt dubitandū ꝙ etiam patientiam in ſummo poſſedit. de quainquit Prudentius poeta. Omnibus vnacomes virtutibus aſſociat̉. Auxiliumqꝫ ſuum fortis patientia miſcet. Uirtus nam vidua eſt quam non patientia firmat. Nō ſolum autem patiēter tolerauit aduerſa ſed inipſa tolerantia valde gaudebat. Un̄ de eiuspatientia dici poterat illud Lucani ī. ix. gaudet patientia duris. ⁊ illud Prudentij in libro de cōflictu vicioꝝ ⁊ virtutum. Ecce modeſta graui ſtabat patientia vultū. Per medias immota acies: varioſqꝫ tumultꝰ. Spectabat defixa oculis ⁊ leta manebat. Cu igit̉dicat moralis Catho. Magna etenī morūſemper patiētia virtus. Apparet qͣꝫ excellenter dotauit ſponſus celeſtis potētia iraſcibilem ſpōſe ſue tā mirabili patiētia ⁊ maſuetudine. De qua loquēs Bernardus in quodāſermone inquit. Reuolue diligentius euangelice hiſtorie ſeriem vniuerſaꝫ. ⁊ ſi quid forte increpatorium. ſi quid durum. ſi quod deniqꝫ ſignum tenuis indignatōnis occurreritin Maria. de cetero ſuſpectam habeas. et adeam accedere verearis. ꝙ ſi plenaꝫ magꝭ omnis pietatis ⁊ gratie. plenamqꝫ manſuetudinis ⁊ miſericordie inueneris: que ad eam pertinent gratias age ei qui taleꝫ tibi mediatricem ſua benigniſſima miſeratione prouidit:in qua nihil poteſt eſſe ſuſpectum. Hec ille.¶ Sed vt paucis multa concludam dico ꝙ Ctam excellentē dotem dedit deus ſponſe ſue cōferendo ei gratias ſuas. qd̓ inqͥt Hieronimꝰ etin ſermone aſſumptiōis. Omīs plenitudo dgratie q̄ in xp̄o fuit veīt in Maria qͣꝫqꝫ alit. le⁊ bene. Nam plenitudo gratie venit in xp̄o neſicut in homine perſonaliter deificato. ⁊ ī maria ſicut in templo dei verbo ſingulariter dedicato. In xp̄o vt in capite influente. In maria vt in collo corꝑi eccleſie tranſfundēte. Inxp̄o vt in ſuppoſito ſubſiſtente. ac ex vniuer

Dotauitiraſcibilē

DImūtet maradifferenterſipena ſª

Marpatma