CCCLX Xvij.Elizabeth vidua.

ꝙͣuis delectabile mihi eēt adhͦ cū eoviue̓: tali ꝯditōe. ut cū ipō pauꝑe ꝑtotū mundū pauꝑcula mendicarētn̄ te teſtē īuoco ꝙ ꝯtra tua volūtatēvno crimīe ip̄ꝫ nō redimere: nec advitā morlē ip̄ꝫ iteꝝ reuocarē Ip̄ꝫ āt⁊ me tue gre vecōmēdo E ¶ Veꝝ nefrūctū cēteſimū ꝑde̓t qͥ ꝑfectōꝫ euangelicā ſeruātibꝫ dat̉ qͥ de ſiniſtra miſerie ad dexterā gl̓e trāſferūt̉: religioſū hītū induit veſtes .ſ. griſeas: humiles ⁊ abiectas: ꝯtinētiam pꝰ mortē viri ſui p̄petuā ſeruans. obedīaꝫ ꝑfectā cuſtodiens: a volūtariā pauꝑtatē amplectēs Mēdicādo qͦꝫ hoſtiatim ire voluit ſꝫ mgr̄ Cōrādꝰ nō ꝑmiſit Fuit āt eiꝰ habitꝰ tā deſpectꝰ ut deferrēt palliū griſeū pāno alteriꝰ cōloris ꝓlongatū. Manicas ecl̓ tuniceruptas alteriꝰ coloris pāno habuitemēdatas ¶ Pat̓ v̓o ſuꝰ rex vngarieaudiēs filiaꝫ ſuā ad tantā inopiamdeueniſſeꝫ cōmitē qͣndā ad eā miſitut ipſā ad pat̓ra limina reducere ꝓcuraret. Qui vidēs eā tali habitu decoratā. cernēſqꝫ eā ſedētē hūil̓r ⁊ filātē pre ꝯfuſiōe ⁊ admia̓tōe exclamāsait. Nūꝙͣ filia regis tam vili habituinduta fuit nec lanā filare aliqn̄ viſa fuit. Cū vero ꝓ ſua reductōne vehemētiſſime inſtētiſſet nullatenꝰ acqͥeuit: malens cū pauꝑibꝫ in pauꝑtatedegere: ꝙͣ cū diuitibꝰ diuitijs multiplicibus abundare Vt vero eius ammꝰ totus in deuꝫ tranſiret: ⁊ intentaeius deuotio nullū impedimentū haberet: rogauit dominū ut omniū tēporaliū ſibi cōtemptū infunderet: etfuorū filioruꝫ dilectionē a corde ſuoeuelleret: ⁊ cōtra om̄es cōtunieliascontemptū ⁊ conſtantiā largiretur.Fuſa ꝟo oratōne audiuit dominū ſibi dicentē. Exaudita eſt oratō tuaQue dixit ācillis. Exaudiuit dn̄s vocē meā. qꝛ ⁊ oīa tꝑalia ut ſtercora veputo ⁊ de filijs meis n̄ pluſꝙͣ de alijsꝓximis curo ⁊ mei ꝯtemptū ⁊ obprobriū ꝑuipendo ichilqꝫ iā aliud diligere videor niſi deū ¶MAgr̄ qͦꝫ cōradꝰ

ſepe ſibi moleſta ⁊ ꝯtraria īponebatet qͣs ampliꝰ diligere videbat̉ ab eiꝰꝯſortio ſeꝑabat. adeo ut duas ancillas fideles ⁊ pelectas q̄ a iuuentuteſua ſecū fuerāt enutrite ab ea remouea̓t: multꝭ effuſis lacrimis hinc ⁊ īde. Hoc aūt faciebat vir ſanctꝰ ut evolūtatē frangeret ⁊ ut ip̄a ſuū affectum total̓r ad deū dirigeret ⁊ ne abqua ex ancillis priſtina gl̓aꝫ ad eiꝰmemoriā reuocaret. In hijs āt om̄ibus īueniebat̉ ⁊ velox ad obediētiā⁊ ꝯſtās ad patientiā. ut ꝑ patiētiaꝫanimā ſuā poſſidoret. ⁊ ꝑ obediētiaꝫvictoria decoraret̉. Dicebat qͦꝫ ſi ꝓpt̓deū tantū timeo hoīem mortalē: quātū timere debeo iudicē celeſtēᵉ. Idoqꝫmagiſtro Cōrādo pauꝑi ⁊ mendicō⁊ nō alicui diuiti epō obediētiā face̓volui ut omnē occaſionē tꝑalis ꝯſolatōis a me penitꝰ abdicarē ¶ Quadam vice dū clauſtrū quarundā ſanctimonialiū ab eis obnixe rogata ītraſſet nō habita licētia a ſuo magiſtro fecit eā tam grauit̓ verberari utpꝰ tres ebdomadas in ea veſtigia verberum apperent: laudabilē potius īea volens oſtētae̓ dn̄o placabilē obedientiā ꝙͣ mille hoſtiaꝝ immolatōꝫelior em̄ eſt obedīa ꝙͣ victime Dicebat āt ſe ſuis ancillis ⁊ illas cōſolans. Sicut gramē fluitio inundātedeprimit̉ ⁊ decreſcente erigit̉: ſic nosaliquā afflictōe adueniēte debemꝰꝑ humilitatē ſubmitti: ceſſante ꝟoad eū ꝑ ſpūalem leticiā eleuari. Tāta ſe hūilitate deprimebat ut nullatenus admitteret ꝙ ancille ſue eamdn̄am appellarēt. ſꝫ ſingulari tm̄ adeā nūero loquerent̉. eo mō .ſ. quo inferioribꝫ loqui ſolemꝰ. Scutellas īſuꝑ aliaqꝫ cōqͥne vtēſilia lauabat. ⁊ne ab ācillis ꝓhiberet̉: eas ad locatūc alia trāſmittebat. Dicebat etiāSi vitā tūc aliā magis deſpectā inueniſſē: ipſā potiꝰ elegiſſē F ¶ Ceterūut cū maria ꝑtem optima poſſideretſedule ꝯtēplatōni vacabat. In quaquidē contēplatione ſpūalem gram