CCCLIX.olfgangꝰ ep̄s.

ſanctā Noytburgini ab incolis intitulet̉. Floruit at virgo btā circa annos incarnatōis dn̄i ſexingentoſnonaginta vl̓ paulopꝰ Trāſlata poſtmodū qͥeſcit modo in domo carthuſienſiū ꝓpe cōfluentiā. Cuiꝰ feſtū ẜuaʳin vigilia oīm ſanctoꝝ.¶ De ſancto Volfgango epōOlfgangus natōne quidē almanus gn̓e vero ingenuꝰ abpſis infantie rudimētis deūfontē vitē fitiēs ⁊ ſpūſſcī grā illuſtītus ꝙͣuis mūdi amatoribꝫ videret̉ cōtēptibilis: magna tn̄ meriborū p̄rogatiua eminere cepit. Nā veuera nōceſſe eſt ut quē mūdꝰ odit: diligả adeo. ſcōs em̄ viros: in hoc ſeculo conſtat ꝑegrinos eē ac hoſpites Vn̄ ⁊ vop̄hendỉ Petrꝰ ꝙ tabernaculū in mōte fieri cogitauit. qꝛ ſāctis in hoc mūdo tabernaculū nō eſt qͥbꝫ pr̄ia ⁊ domꝰ in celo eſt. Sācti viri funditꝰ ſeculo venūciātes: ita huic mūdo moriūʳut ſoli deo viue̓ delectēt̉ Qnͣto ab hꝰſeculi ꝯu̓ſatōe ſe ſubtrahūt: tāto intnie mētis acie pn̄tiam dei ⁊ angeliceſocietatis freq̄ntiā cōtēplant̉. Quiem̄ renūciat rebꝰ ſuis: ſua abnegatQui ꝟo renūciat moribꝫ prauis: ſemerip̄m abiiegat. Hoc adimpleuitbtūs Golfgangꝰ. Prinmū aūt intercanonicos laudabilē ⁊ caſtā vitā duxerat. deinde artioribꝰ regulis īplicari defiderās ī ſboeia apd̓ cenobitasqͥ ſolitarij vocāt̉ monaſticē vite normā ꝓfeſſus eſt. In qͣ qͣnto rigore qͣliqꝫ obſeruātīa vixerit: ⁊ virtutū ſuaꝝ exitus ⁊ on̄ſe ſibi d̓initꝰ viſionispatefecit ꝓuentꝰ Nā cū btūs Soligangꝰ adhuc in ſolo pr̄no poſitꝰ: ꝑegrinari ꝓ amore dino affectaret. ethmōi deſiderijs ſāctoꝝ ſe ſuffragijsiugiter ꝯmēdaret: btūm xp̄i ꝯfeſſorēOthmaꝝ cui ſe ſuaqꝫ freq̄ntiſſime cōmēdabat ſibi in ſomnis aſtare videbat. quē iuſſus ab eo intēdere hmōiaccepit verba. Quia rogatꝰ a terrogaui dn̄m ꝓ te. maīfeſto tibi nūc fu

tura quedā. Pauꝑ⁊ inops de hac ꝓuincia egredieris: ſed in alia in quaꝓ amore dn̄i exulabis ep̄atuꝫ cāducis vebꝰ ſatis locupletē predeſtinatōne d̓ina ſuſcepturus eris. In cuiusadminiſtratōe ſi fidelem te exhibueris: expletis vigintiduobꝫ ānis vitātranſitoriā eris exiturus ⁊ eternamingreſfurus. Et hoc ꝓculdubio ſcirede volo ꝙ animā tuam cōditori redditurus es in loco vbi ſub noīe chriſti a xp̄i anis memoria mea venera⁊ colitur. Quo ine in hora exitus tuide egipto huius mundi ſpero aduētuꝝ cum ceteris qͦs de ciuibꝫ ſupnisad te vēturos ꝯſolatores hr̄e merueris. Scūs igit̉ Volfgangꝰ hac viſionis veuelatione ꝑcepta: ac miſterijarchano ꝯꝑtoreo āpliꝰ qͦ certiꝰ circūſpiciēs intēdebat aciem mētis in ſpeculū diuine ꝯtēplatōiſ. reputās atqꝫiugiter ſecū reuoluēs qͣliter ꝓ ſalutealioꝝ ⁊ animaꝝ ꝯmiſſaꝝ remedio: ſibi a dn̄o ꝯceſſū duplicaret talentumut pauca fideliter cuſtodiēs: fideli vemuneratōe ſuꝑ plura ꝯſtitue̓t̉ Cꝰrei grā moͣſteriū ⁊ moͣchatū deſerēspͣmo ẜꝫ apl̓m maiora emulai̓ criſmata cupiēs: ꝑ almaniā deuenit exul innoricū: ad cuiꝰ oriētalē ꝑtē cū humili cōmitatu p̄tēdēs p̄dicādi grā pānonie petijt cōfinia. e qͣ ꝑPiligrinūpatauienſē ep̄m euocatꝰ pie ut decuⁱhumanitatis ab eo ſuſcipit̉ ⁊ fouet̉officio Apd̓ quē etiā rogatus ⁊ iuſſus manſit aliquot diebꝫ Hoc intercetera prudēti ſecū tractās mēte qͣroꝓhibitus ſit ab adducēda ad deumpaganoꝝ gente Quo ꝯmoratōis tēꝑe idē ep̄s optime vſus: utpote quierat apprime eruditꝰ ⁊ genere nobiliſſimꝰ: clādeſtina ⁊ maīfeſta diuiniſeruitij obſeruatōeꝫ ac aſſidua ſacreſcripture indagatōe: ſatis probauithūc quē ſuſceꝑat ꝑegrinū n̄ eſſe givouagū: ſed ſtabileꝫ ⁊ vere fidei domēſticū Vnde ⁊ quoſdā de ſuis familiariter ꝓ eo alloqͥtur: dicēs. O ꝙͣ felixeccleſia q̄ deo volente iſto doniabitur.