wolfgāgus ep̄s.CCCLiX.

ſac̓dobe. Ergo neceſſariū valde videt̉mihi ⁊ vtile ut huic famulo dei petāregime ratiſboneſis eccleſie qui optime cōuenit: ſicubi abundat bonavolūtas ut eam etiā ad bona operap̄cedere faciat bene collata facultas.Bonū quippe quod hic vir ſemīarevoluit induratis cordibꝫ paganorū⁊ ſalutis obſeqͥuꝫ quod repperit cecitas illoꝝ. quādoqꝫ fortaſſis hoc eodēagrū dominicū excolēte: dabᵗ fructuſuū in ppl̓is xp̄ianorū. Ad hec qͥdaꝫrn̄dentes: dixerunt. Quomō fieri poteſt ut iſte pauꝑ ⁊ ignotꝰ ad hōremaccrdat tāti ep̄atus: cū iā alique alti ſanguinis ꝑſone hunc apud īꝑatorē p̄dijs ⁊ pecunia cōpēſantes ſibicōtenderūt acqͥvere Quibꝰ ille vefertverba ponderoſa: ſed nō adeo moroſa. Diuina ⁊ hūana valde int̓ ſe ꝓbatur diſtare iudicia. ſed ſcrutator cordiu̓a reuū ab initio mūdi elegit ꝯtēptibilia ⁊ ignobilia ut confunderetfortiā. Et ecōtrario mūdꝰ quod ſuūeſt ſuperbe ad horā extollit: ac ī breui cū cōfuſione diſtollit. Vnde operep̄ciū cēſeo qūo .ſ. mittā ad marchicomitē. cuiꝰ ꝯſilio multa ſolet facere īꝑator ut fuggeret ei ne ꝑ ambitōeꝫaūt ſimoniacā hereſim quēqꝫ ep̄alēſinat accipere dignitatē: ſed ob eternā remuneratōem quē humilem ⁊modeſtū ac eruditū inuenei̓t: necnōofficijs ecc̄aſticis aptū eſſe ꝓbauei̓thūc cuiuſcūqꝫ ſit ꝯditionis vl̓ parentele promouere faciat ad culmē ecc̄e¶ Per legatōꝫ igit̉ ep̄i ac fuggeſtionē ꝯſiliarij imꝑator ſua ⁊ ecc̄e vtilitate admonitus īmo qd̓ veriꝰ eſt nutu dei. in cuiꝰ manu eſt cor regis. pn̓ceps bonꝰ Otto ſecūdus animo mutatꝰ om̄s qͥ ꝓ eodē ep̄atu adipiſcēdolaborabant auertit. ⁊ ſe totū ad electionē venerādi viri ꝯuertit Molfgāgi. ſicqꝫ legatos poſt eū celerit̓ mittit Qui ut miſſi fuerāt ꝑgētes: inuenerūt eū cū p̄nominatō epō cōmorātem ſed iam ad patriā repedare cogitantē Gtūs autē Molfgangꝰ ignarꝰ

erat legatōis imꝑaboris ⁊ ceteraruꝫrerum ꝓ ſe geſtaꝝ. et idcirco animūintēdebat aliorſū. Cumqꝫ legati qͣrevenerit ei īdicaret? pͥmū recurrit adſecretariū cordis ſui ſe ſuaqꝫ deo cōniendās in ītimis. deinde epō Pelig̓nō: cuiꝰ caritate ibi detentꝰ erat: cauſam ſuā exponens id qūo grauabảtꝑamēto lenibat ſimplicitatis colūbine ac prudētie ſerpētine atqꝫ ī hūcmodū ꝓloquit̉: dices Hoc nouū qd̓mihi ꝑ nuncios imꝑatoris dn̄i Otbonis ſecūdi venit: caritas efficit tuacui premiū bone volūtatis abſqꝫ dubio erit ſed mee paruitati timorē incutit. qꝛ neſcio ſi voluntas dei fit ⁊ qꝛmūdꝰ ſb̓ ſpecie veligioīs multos advitia trahit. Cui rn̄dens dixit. Ꝙ dicis de timere hͦ mētis eſt ꝓuide. Sedhāc in bona ſpem erigit pſalmiſtaqui dicit. Initiū ſapientie timor dn̄iTalia qͦꝫ potifice ꝓloq̄nte vir venerādus Oolfgangus ꝑ mētis ſpeculationē et ſpeculatōeꝫ diſpēſatonis diuine intuēs moderamē ſubſeqͥt̉: dicēs.Ecce ſeruꝰ dn̄i: fiat mihi ſecūdū v̓būtuū ¶ Tūc arrepto itiue̓ cū hijs quimiſſi fuerāt ab imꝑatore tetendit īpartes occidētales bauarie Cūqꝫ ꝑuentū fuiſſet ad regiā cītatem: clerꝰ⁊ populus ſecundū morē eccīaſticuꝫvnanimit̓ ut imꝑator petijt ſanctūS olfgangū elegerūt cuꝫ vniuerſalielectione: et ad curiā regiam euꝫ miſerūt. Cūqꝫ in preſentia ceſaris eſſetdelatꝰ: an̄ pedes eius ꝓſtratus ſe dixit indignū: indoctum: ignobilē: ſubmonachi ꝓfeſſione degetem: ⁊ ſinelicētia abbatis ſui nihil accipere debere. Imꝑator aūt videns eū deificerenu̓entē: magis de eius ꝓbitatis dignitate certus ꝙͣuis reluctanti multūqꝫ gemēti ep̄atū ꝯmēdauit. ¶ Deinde cū comitatu fideli multoꝝ vemiſſus ratiſbonā eſt ingreſſus. ibiqꝫ cūcanticis leticie ſuſcipitur: atqꝫ morepontificum introniſatꝰ a clero ⁊ ppl̓oſūmo paſtori cōmēdatur: necnō Frederico archiepo illiuſqꝫ ſuffraganeis