Nycolaꝰ moͣchus.CCCXXVij.
meſticiā cordis ⁊ letae̓. qꝛ tua mihiplacent oꝑa que cepiſti. Ardentiusigitur inherens abſtinentie: a febrearripitur; ⁊ ꝓcurante mimico grauiter infirmat̉ Vir ergo dei tēptationem dyaboli cognoſcens: glorioſeꝟginis MNarie ac beati patris auguſtini: cepit implorare auxilium.oxqꝫ dei genitrix vna cū beato auguſtino dormiēti apparuit: eiqꝫ dixⁱEcce ad te venimꝰ: vt recuperare valeas auxiliū ſanitatis. Protenſoqꝫdigito verſus plateā ayt. Mitte illūc ad aliquā dominā. vt panis vecentior in nomine filij mei iheſu xp̄ipro te petatur quē vt acceꝑis aquaintinctū comedes: ⁊ tūc ſanitatis beneficio potierꝭ Euigilās ergo ⁊ iuſſacōplens: panis modica. ſūpta ꝑticula: ſignoqꝫcrucꝭ̓ p̄miſſo abſqꝫ int̓medio aliquo ſanitatꝭ pleniſſimo vecepto beneficio exurrexit ¶ Septimoauteꝫ etatis ſue anno tribus diebꝰin ebdoniāda ieiunave cepit: y mitans ſibi deuotiſſimū ſanctū antiſtitem Nycolaū: qui quarta ⁊ ſexta feria:a matris vbere abſtinebat. Nōautē ſolū ieiunio ⁊ abſtinentia: ſedverberibꝫ peniſqꝫ alijs: ſuū corpꝰ inſeruitutē anime redigebat Solis paleis ꝑ aliqualē noctis hora ꝯtentusad orationē ſurgebat: ferreaqꝫ cathenula ꝓprias carnes caſtigabat.Tunicis aſperꝭ̓ ⁊ reappetiatꝭ vtebat̉corporiſqꝫ delicias vitās mollia veſtimēta fugiebat. Orationi aūt intantum aſſiduꝰ erat. ꝙ poſt cōpletoriūvſqꝫ ad gallicātū: ⁊ poſt matutinūvſqꝫ ad mane. ⁊ poſt miſſam niſi cōfeſſionibꝫ occupatus vſqꝫ ad terciā ⁊pꝰ nonā niſi obediētijs intētus vſqꝫad veſperā: p̄ter conſtitutas horasin quibꝫ ꝯtinue pͥmꝰ erat: ſꝑ orabat¶ Cū ꝟ̓o quadā vice in oratorio ātealtare deuotꝰ oraret: lāpadē accenſūdyabolꝰ nedū exſtinxit: ſꝫ ad terramipſā depͥmens fregit. Super oratorijaūt tectū ſtans: voces diu̓ſaꝝ feraꝝforbat. p̄briceſqꝫ guttas reuoluens
tectū ſubuerte̓ videba? Ac vir ſanctꝰdemonis illuſioneꝫ eſſe cognoſcensorationi fortiꝰ inſiſtebat Et ecce perhoſtiū cū furia ⁊ t̓rore hoſtis neqͥſſimus intrās: ipſū verberibꝫ ſic afflixꝙ ꝑ multos dies vulnerū cicatricesin toto corpore ſuo apparebāt ¶ Sic̄aūt vir ſcūs deo placebat orōibꝫ: ſicplacebat ⁊ ꝓximo pietatꝭ operibꝰ.Infirmos nāqꝫ viſitabat. eis intātūꝯpatiens ꝙ quicqͥd delectabile hē repoterat pro eis acquirebat ⁊ dabat.Inter ſanos ⁊ infirmos ſatiari nonpoterat de dulcedine dei v̓bi. ꝯtinuep̄dicare ⁊ loqui. Hoſpites fratres libenter ſuſcipiebat vt angelos deiReſtis erat leticia. afflictꝭ ꝯſolatiodiuiſis pax: laborantibꝫ refrīgeriū:pauperibꝫ ſubſidiū: captīs remediūſingulare ¶ Caritate intantū fulgebat: vt mori lucrū putae̓t: ne dū proxpō: ſid etiaꝫ pro ꝓximo. Non queſua ſūt querebat: ſed que iheſu xp̄iNō ꝓpria cōmunibꝫ. ſed cōia ꝓprijsante ponēs. Sua inſuꝑ verba quia acordis caritate plene ꝓcedebat: nichil ocioſitatꝭ vel ſupfluitatꝭ aut ambicioſitatꝭ ſapiebāt. ſed oīa edificatoria pietate honeſtateqꝫplena erāt¶ Quādā ꝟo die cū diu ſtētiſſꝫ ī orōēin cella ſua aliqnͣtulū obdormiuit Etecce in ſōnis apꝑuit ſydꝰ clariſſimuꝫqnͣtitaᵉ ꝑmaximiū motu ꝟo rcīliniūſitu v̓o nō altū. ſꝫ qͣi ꝓpe terrā incedēsVidebat̉ aūt ei ꝙ hmōi ſydus noiiſſimū ex caſtro ſcī āgeli vn̄ originē traxerat hr̄e initiū: motu ꝟo rcīlineo ꝓgrrdiēs tholētini an̄ altare pꝰchorū oratorij ſtabilitatē habe vet etterminū. Ad cuiꝰ vei ſpectaculū gentes diuerſarū ꝓuinciarū ⁊ ſinguaꝝei videbant̉ cōuenrire. Et quia tantevei exitū cupiebat cognoſcere cuidamfrat̓ opinionis bonē: viſū narrabatQui quodā ſermone ꝓphetico rn̄dit.O pat̓ reuerende hoc ſydus eſt veretue preſagiū ſanctitatis: nec mensmea vertit in dubiū quin vbi ſydusexpleuit ſuū motum: ibi locabitur