CCC.Goar cōfeſ

Relius fuiſſet antea abſconſa confeſſio: ꝙͣ iſta pͥncipalis depublicacioNūc vero acqͥeſce ꝯfilijs meis: ⁊ accipe durā pͥmam iudicio ſacerdotū: vtdiabolꝰ qui ꝑ abſconſa oꝑa tua mala gaudebat: de tuā publica ꝯfeſſiōeac digna pͥma ſatis ingeniſcat. Inquātū aut dina pietas me exaudiredignat̉: et mea ꝑuitas ſuppetit: prote ſeptē ānis penitentiā face̓ cupiodeo vitā donāte. Non ꝙ tibi p̄cibusvel penitētia mea tātū neceſſe ſit. qꝛmultos ⁊ magnos ⁊ bonos ꝓ te orāre vel penitere neſcio: ſed cōſidero qd̓dixit beatus Iacōbꝰ apoſtolꝰ: orātepro alterutro vt ſaluenini a peccatꝭveſtris. D ¶ Hanc quoqꝫ famamvel geſta noua figiſbertus rex francoꝝ audiens: ſtatī fine mora tranſmiſſis legatis ſuis iuſſit virū dei goarem ad ſe venire. Qui cū veniſſet:interrogauit eū ꝑ ordinē que geſtaerant. ad que beatus goar nil ei veſpondit Tūc rex cōmotus: dixit. Pobedientiā regū ⁊ pͥncipū ſeu epiſcopoꝝ vel ſacerdotū tibi demādo: vt dicaſ mihi de iſta cauſa quod mihi dede dictū eſt. ſi verū ſit an non. Tūcvir dei ayt. Dic vt audiā quō tibi ſitdictū: ⁊ ꝑ obedientiā do tibi reſponſum Tūc rex omnia ſicut cōtigerant⁊ audierat: ꝑ ordinē ei expoſuit. Etayt vir dei Obedientiā negligere nōdebeo: tamen aliud ꝙͣ dixiſti tibi nōdico: quia alijs ſic cernit̉ factū fuiſſequō tibi eſt dictū Mirante aūt regeatqꝫ miracula que facta fuerāt vefevente: totus populus clamabat adregem vt beatū Goarem cōſtitueretin epiſcopū treuerenſē. Qd̓ cū vex cūꝯſenſu cleri treueroꝝ annuiſſet: dixᵗei vir dei. Aelius eſt mihi mori­ ꝙͣſuꝑ epiſcopū adhuc viuentē miniſterium illius accipere: ⁊ in cōſpectudni peccare Conſidera nūc vex ſententiam diuina: qꝛ non eſt diſcipulusſupra magiſtrū: neqꝫ ſeruus ſupradominū ſuū. Nūc ergo dimitte ep̄millū penitentia āgere: domino dicēte

Dimittite ⁊ dimittet̉ vobis Dimitteigitur ruſticū epiſcopū penitere facinora ſua: ſicut vis vt dominꝰ dnittat tibi peccata tua. Hec cum rex audiſſet ſuſpirans dixit. volūtarie obedio cōſilijs tuis. Vere aliud nō fiatniſi ep̄s eſſe debes treueroꝝ Tūc virdei grauiter ſuſpirans ayt. Dimittemihi ad cellā meā ꝑgere⁊ reſponſūtibi nō dubito dare Et ayt vex. vadecū pace. ⁊ ſupra vignnti noctes iteꝝad nos veniēs: mettis ciuitatē. Cumigitur vir dei ad cellā rediſſet: cepittriſtari ⁊ a febre valida corpus ſuūafflige̓:die noctūqꝫ dn̄m dep̄cans vteuꝫ de tā graui onere erue̓t qd̓ ei reximpone̓ vellet Dn̄s aūt p̄ces famuliſui exaudiuit: vt ꝙ vex illū ſuper viginti noctes ad ſevenire p̄cepit: necin ſeptē ānis eū poſtea vidᵗ Tn̄ſactꝭvero ſeptē ānis: rex memoratꝰ legatis ſuis p̄cepit: vt ep̄m ōnino ad ſevenie̓ facerēt. Sꝫ vir dei ꝓ ſe⁊ ꝓ alijscōtidie magnā munieā deo offerebāt⁊ orōnes ac poſtulationes ꝓ omnibus hominibꝫ ⁊ qͥ in ſb̓limitate poſiti erāt faciebat: vt qͥetā ⁊ trāquillāvitā agerēt: in ōni pietate ac caſtitate. In ill̓ autē ſeptē ānis ſine ceſſatione lacrimas fūdebat. qꝛ ſciebatdiē finis ſui appropinquare. Dixitqꝫad legatos regꝭ Filioli mei. dicite regi nr̄o figiſberto. Hec tibi mandatgoar vltimꝰ oīm ſeruoꝝ dei. vt faciēeius nō videā ampliꝰ niſi ad cellulānoſtrā adueniat: quia febre validacorreptus ſū. non tamen adhuc tantum quāta ſūt merita mea. Hec audientes legati illinunciauerūt vniuerſa per ordinē regi. Quod rex audiens: dixit. Nō ē iſta plebs dignatalem habere p̄ſulem: nͨ ego dignꝰtalem poſſidere doctorem. Iteꝝ verotranſmiſit alios legatos vt ipſū rogarent ad ſevenire. At illi inuerierieū multomagꝭ ⁊ ꝓlixius feb̓citanteac in dei laūdibꝫ ꝑſiſtentē Qui dixitillis Filioli mei: nolite fatigare vosneqꝫ regem veſtrū. quia neqꝫ azmū