CCXV ij.Barlaam heremita.
eſt. Iuſſit igit̉ cōſiliū diſſolui quafide hijs ſequēti die denuio tractaturꝰDixitqꝫ Ioſaphat pr̄i Aut magiſtꝝineū ꝑmitte mecū hac nocte manerevt ſimul de rn̄ſionibꝫ fiendis cͣſtinocōferamꝰ ⁊ tu tuos tecū aſſumas. etcū eis cōfea̓s. aut tuis mecū ꝑ̄miſſisaccipe meū. Alioqͥn non iuſticiā ſedviolentiā exercebis. Quapropt̓ Nachor ſibi ꝯceſſit ſpem adhuc hn̄s ꝙeū ſeduce̓t. Cū ergo filiꝰ regis cū nachor domū rediſſet: Dixit ei ioſaphatNe putes me ignorare qͥs ſis. Scioem̄ te nō eē barla a ſed nachor aſtrologū Incipiēs qͦꝫ ioſaphat viā ſalutis eī p̄dicauit ⁊ eū ad fidē ꝯuertensmane ad heremū miſit vbi qͦꝫ baptiſma ſuſcipiēs vitā duxit he̓miticā¶ Aagus aūt qͥdā noīe theodas: hecque gerebantur audiens: ad regeꝫcōcitus venit ⁊ ꝙ filiū ſuū ad legespaternas redire face̓t ꝓmiſit Cui rexSi hec feceris ſtatuā eneā tibi erigā⁊ ipſi ſicut dijs ſacrificiuꝫ offerā. Etille. A filio tuo cūctos remoue. ⁊ muli eres ornatas ⁊ decorās introduci p̄cipe vt ſꝑ cū eo ſint ⁊ miniſtrēt ei. cōuerſent̉ ⁊ morentur cū eo. Ego aūtvnū de ſpiritibꝫ meis ad eū diriga qͥeū inflāmabit ad libidinē ihil em̄tuuenes ſic pōt ſeducere ſicut faciesmulierū. Rex aūt quidā cū filiū vixhabuiſſet dixer̄t ꝑitiſſimi medici ꝙſi infra decē ānos ſolem vel luna viderit lumine oculoꝝ pͥuabit̉. Rex gͦin petra ſpelūca exciſa filiū ibi vſqꝫad ānos. x. mane̓ fecit. Quibꝫ finiteiuſſit rex vt ante eū omniū veꝝ gr̓aadducerent̉. vt omū noīa ⁊ noticiāpoſſet hr̄e Adductꝭ ergo an̄ eū auro⁊ argēto: lapidibꝫ p̄cioſis veſtibusſplendidis: equis regalibꝫ omniuꝫveꝝ generibꝫ cū de vniuſcuiuſqꝫ noīointerrogae̓t miniſtri ōniū ſibi noīaindicabant. Cū aūt nomē mulierūanxie diſce̓ q̄reret: ſpatariꝰ regꝭ dixitdemones eas eē q̄ homines ſeducūt.Rege autē interrogante filiū: quidde oībꝫ q̄ videā̓t plus amaret. Quid
inquit pr̄ aliud niſi demones illoſqͥſeducūt hoīes. In nullo em̄ ſicut inhijs ſic exarſit aīa meā Nō g̓ puteste filiū ſuꝑare niſi hoc mō. Rex ergoōnibꝫ miniſtris eiectis: puellas decoras ei ſociauit qͥ eū ſꝑ ad libidinēꝓuocabat nec hēbat aliū ad quē peſpiceret aut cū qͦ loqueret̉. vel cū qͦveſcere? Malignꝰ vero ſpūſ a magomiſſus in iuuenē irruita magnū intus caminū ignis accēdit Ralignꝰergo ſpūs intꝰ flāmabat Puelle aūtexteriꝰ dirū excitabāt ardorē Qui ſetā fortiter vexari ſentiēs turbabảadeo ſe totū recōmēdauit: d̓inā cōſolationē vecepit ⁊ oīs tēptatio abſceſſitDeinde qn̄dā pulcherrimā puellamcuiuſdā vegꝭ filiā: ſed tn̄ pr̄e orbatāad eū miſit. Cui cū vir dei p̄dicae̓t illa rn̄dit Si me ab ydoloꝝ cultua̓ ſaluare deſideras cōiuge̓ in nuptiaꝝ cōopula. Nā ⁊ xp̄iani ꝯiugia nō abhorret: ſꝫ laudāt. qꝛ pr̄iarche eoꝝ ⁊ ꝓphete ⁊ petrꝰ eoꝝ apl̓s cōiuges habuerunt. Ad quā ille Inaniter mulieriſtā mihi ꝓſeq̄ris. Permittit̉ quidēxp̄i anis vxores ducere ſed nō hijs qͥꝓmiſerunt xpō virginitatē ſeruareEt illa. Sit ita vt vis. Sed ſi animaꝫmeā ſaluare deſideras vnā minimāpetitione mihi ꝑfice. Concūbe mecūtm̄ hac nocte ⁊ ꝓmitto tibi ꝙ ſūmodiluculo efficiar xp̄iana. Nā ſi vt dicis⁊ gaudiū eſt angel̓ ſuꝑ vno peccatore penitentiā agēte. auctori cōuerſionis nōnē magͣ merces debẻ?Semel tm̄ mihi acqͥeſce ⁊ ſic meipſaſaluab̓. Illa gͦ turrim aīe illiꝰ fortitꝯcutere cepit Qd̓ demō vides ſocijsſuis ait. videtꝭ quō puella illa ꝯcuſſit quē nos n̄ potunmiꝰ ꝯmoue̓ Veītegͦ ⁊ in eū fortit̉ irruamꝰ ex qͦ ꝯgruūtp̄s hēmꝰ. Cernes gͦ ſcūs iuuenis ſetā fortit̓ captiuatū: qꝛ ⁊ cōcupīa incitabat ⁊ ſalus vniꝰ puelle dyabolofuggerēte ipſū cōmouebat: lac̓misinfuſus orōi ſe dedit In qͥ orōe obdormiēs vidit ſe duci a qͥbuſdā viris inqd̓dā pͣtū decorꝭ floribꝫ exornatū vbi