Clemens ppͣ.CCv.
fauſtiniani amiciſſimos cū ſimonemago hoſpitai̓ De quo fauſtimanꝰvalde gauiſus ad eos viſitādos iuitEt ecce nūciꝰ venit qͥ dicerꝫ miniſtꝝceſarꝭ anthiochiā adueniſſe ut magos oēs q̄veret ⁊ morte punirꝫ. Tūcſimon magus in odiu filiorū qͥ ip̄mreliquerāt vultꝰ ſui fil̓itudinē in fauſtinanū imp̄ſſit ut nō fauſtinianꝰſꝫ ſimon magus ab oībꝫ appellaret̉Hoc aūt fecit ut a miniſtris ceſarꝭloco ſuo teneret̉ ⁊ occiderẻ̉ Ipſe aūtſimon de ꝑtibꝰ illis abceſſit. Cū aūtfauſtimanꝰ ad petrū ⁊ filios rediſſꝫexpauerūt filij vultū ſymonis in eointuentes. voce at pr̄is ſui audiētesSolus āt petrus fuit qͥ vultū eiꝰ naturalē videbat Cūqꝫ filij eius ⁊ vxoreū refugerēt ⁊ execrarēt dicebat eis.Cur execramini ⁊ vefugitꝭ pr̄em vr̄mQui rn̄derunt ꝙ ideo eū fugerēt: qꝛin eo vultus ſymonis magi apperetCōfecerat eī ſimō qͦddā vnguētum ⁊faciē eius ꝑunxerat ⁊ vultū ſuū artemagica in eū imp̄ſſerat Ipē ergo lamentabat̉ ⁊ dicebat. Quid mͥ miſevo accidit. ut vna die recognitus abvxore ⁊ filijs letari nō potuerī cū eisVxor ꝟo ſparſis crmibꝫ ⁊ filij pl̓imūflebant. Simō aūt iagus duꝫ adhūc eſſꝫ antiochie petrū pl̓imum infamaueā̓t. magꝰ maleficū ⁊ homīcidā eē dicēdo: deniqꝫ intantū adu̓ſuspetrū ppl̓m ꝯcitauerunt ut ip̄m inuenire pl̓imū affectarent ut carnes eꝰdentibꝫ laniarent. Dixit ergo petrusfauſtiniano. Qm̄qͥdē ſimon magꝰeē viderꝭ: ꝑge antiochiā: ⁊ corā omīppl̓o me excuſa. Ac ea q̄ de me dixitſimon ex ꝑſona ſui vetracta. Pꝰ hocgͦ ego antiochiā veniā ⁊ alienū hūcvultū a te effugabo ⁊ ꝓpriū corā oībꝫ reddā. Hoc tn̄ nullo mō credendūeſt ꝙ btūs petrus mentiri mādauerit cū deꝰ nō indigeat noſtro mēdacōIdo̓ itinerariū clemētis in qͦ ſcriptaſunt hec: liber apocrifus eſt nec ſuſcipiendꝰ in tl̓ibꝫ ut qͥbuſdā placet Veruntn̄ dici p̄t ꝙ petrus ſi diligent̓
verba eius ꝯſiderātur nō ei dixᵗ ut ſimonē magū ſe eē diceret: ſꝫ ut ppl̓oeffigie faciei ſuꝑinductā on̄dēs petꝝex ꝑſona ſimonis ꝯmendaret ⁊ mala q̄ dixerat veuocaret. Et ille dixᵗ ſeeē ſimonē nō qͣntū ad veritatē. ſꝫ qͣntum ad appentiā. Vn̄ qd̓ dixit infrafauſtinianꝰ Ego ſū ſimo. ⁊cͣ. ſic dētaccipi .i. qͣntū ad apparētiā videor eēſimō. Fuit igitur ſimon ſupple putatiuꝰ Perrexᵗ gͦ fauſtimanꝰ pr̄ clemotis antiochiā. ⁊ ppl̓m cōuocās dixitEgo ſimō anūcio vob̓ ⁊ ꝯfiteor oīafalſa eē de petro. nequaꝙͣ eī eſt ſeductor l̓ māgꝰ: ſꝫ ad ſalute mūdi miſſus Quapropt̓ ſi decetero aliqͥd ꝯtrͣip̄m dixero me tanꝙͣ ſeductore ⁊ māleficū expellatꝭ Nūc em̄ pm̄am agoqꝛ male me dixiſſe agͦſco Moneo etgo vos ut in ip̄m credatꝭ ne vos ⁊ ciuitas vr̄a inſil̓ ꝑeatis Cūqꝫ hec oīa q̄petrus iuiſſeā̓t ꝯpleuiſſꝫ. ⁊ in amorepetri ppl̓m incitaſſꝫ. petrus ad eū venit: ⁊ oroē facta effigiē vultus ſimonis ab eo penitus fugauit Populꝰaūt antiochenꝰ petꝝ benigne accepit. ⁊ ip̄ꝫ in cathedrā ſb̓limauit Qd̓audiens ſimon illuc ꝑrexit: ⁊ ppl̓mꝯuocās dixit Miror ꝙ cū vos ſalubribꝰ p̄ceptꝭ inſtruxerī ⁊ a ſedūctore petro vos caue̓ monuerim: ip̄ꝫ nō ſolūaudiſtis: ſed etiā ep̄ali cathedrā ſublimaſtis Tūc om̄es cū furore aduerſus. eū dixerunt Aōſtro nobis ſil̓ises. nudiuſterciꝰ te pēituiſſe dicebas⁊ nunc te et nos p̄cipitare conaris.Et īpetū in eū faciētes: cū igͦmīa euꝓtinꝰ expuler̄t Hec oīa clemēs in liſuo de ſeipō narrat ⁊ hāc hiſ. ibid̓ inſeruit C ¶ Pꝰ hoc cū petrꝰ romā veniſſꝫ ⁊ ſuā paſſiōeꝫ īminere vide̓t: clementē poſt ſe ep̄m ordinauit. Mortuo ergo pn̓cipe apoſtolorum petroclemens vir prouidus precauens infuturū ne .ſ. ꝑ hoc exemplū quilibetvellet ſibi in ecc̄a ſucceſſorē ſtatuere:⁊ hereditate ſāctuariū dn̄i poſſidereLino ceſſit. ⁊ poſtmodū Cletō Poſtbos āt clemēs eligit̉ ⁊ p̄fide̓ ꝯpellit̉
C .iij.