CCvi.Clemens.

Qui ita in eorū ornamēto pollebatut iudeis ⁊ gētibꝫ ⁊ oībꝰ xp̄ianis populis ꝯplaceret Singulaꝝ inopes regionū noīatim ſcriptos hēbat. ⁊ qͦsbaptiſmi ſāctificatōe mūdauerat n̄finebat publice fiei̓ inopīe ſb̓i ectos.¶ Cūqꝫ itaqꝫ domicellā v̓ginē neptēdomiciam īꝑatorꝭ ſcūs clemēs ſacrovelamīe ꝯſecraſſꝫ: ⁊ theodorā vxorē ſiſimiij amici īꝑatorꝭ ad fidē ꝯu̓tiſſꝫ: ⁊in caſtitatꝭ ꝓpoſito mane̓ ꝓmitte̓t: ſiſinmꝰ zelo dūctꝰ eccīaꝫ pꝰ vxorē ſuāocculbe intrauit: ſcire volens ꝓpt̓ qͥdilla ſic eccīaꝫ freq̄ntaret. At vbi a ſācto clemēte orō fuſa ē ⁊ a ppl̓o rn̄ ſueſt amē. ſiſinmꝰ penitꝰ cecꝰ ⁊ ſurduseffectꝰ ē Ꝙ ſtatī puerꝭ ſuis dixit Citome tollite ⁊ foras eijcite. Duci̓ āt ꝑbotā ecc̄aꝫ eū girabāt ſed ad ianuasꝑuenire nō poterāt Quos cū vidiſſꝫtheodora ſic errātes: primo qͥdem abhijs declīauit: putās ꝙ vir ſuꝰ eū ꝯgnoſcere poſſꝫ. Poſtmodū āt qͥdnā hͦeſſet eos interrogauit. Qui dixerūtDn̄s noſter qꝛ vult videre ⁊ audie̓ q̄nō licet: cecus ⁊ ſurdꝰ factꝰ eſt. Tūcilla ſe ī orōꝫ dedit: dep̄cās ut vir ſuꝰinde exire poſſet. Et poſt orōem dixit puerꝭ. Itē modo ⁊ ꝑducite dn̄ꝫ veſtrū ad domū Cūqꝫ abijſſēt theodoraſancto clemēti qͥd acciderit indicauitTunc ſcūs Clemēs rogatu theodoread eū venit ⁊ ipſum inuenit apertisoculis nilvidentē ⁊ nihil penitus audiētē Cūqꝫ clemēs ꝓ eo oraſſet ⁊ illeauditū ⁊ lumē recepiſſꝫ: vidēs Clemēteꝫ iuxta ꝯiugē ſuā ſtantē. amēsefficit̉ et ſe illuſū magicꝭ artibꝫ ſuſpicat̉. Precepitqꝫ ſeruis ſuis ut tenovent clementē dicēs Vt ingrederẻ advxorē meā: me magicꝭ artibꝫ excecauit. Precepitqꝫ miniſtris ut clemētē ligarēt ⁊ ligatū traherēt At illi ligantes columnas iacētes ⁊ ſaxa putabant ſicut etiā ſiſinmio videbat̉ ꝙſanctū Clemētē cū ſuis clericꝭtraherēt ⁊ ligarēt Tunc clemens fiſinmioait Quīā ſaxā deos dicl̓: ſaxa trahevemeruiſti Ille autē eū vere ligatū eſ-

timās ait. Ego te interfici faciā Clemēs āt inde abſcedēs theodorā rogauit ne ab orōne ceſſaret. donec virūſuū dominus viſitaret. Oranti ergotheodore petrꝰ apl̓s apꝑuit dicēs. Pte vir tuꝰ ſaluabit̉ ut īpleat̉ qd̓ dixitfrat̓ meꝰ paulꝰ. Saluabit̉ vir infidel̓ꝑ muliere fidelē Et hͦ dicēs abſceſſitStatīqꝫ ſiſinmꝰ vxorē ſuā ad ſevocauit obſecrās ut ꝓ ſe oraret ⁊ ſcm̄ Clemētē ad ſe vocaret. Qui cū veniſſetipſū in fide inſtruxit: et eū cū. cccxiij.de domo ſua baptiſauit P hūc āt fiſinniū multi nobl̓es ⁊ amici traianiīꝑatorꝭ dn̄o credider̄t D ¶ Tūc cōmes ſacroꝝ pecuniaꝫ multꝭ dedit: ⁊ ꝯͣſcm̄ Cleniētē ſeditōꝫ maximā excitauit. Tūc mamiertinꝰ vrbis p̄fectꝰ populi ſeditōeꝫ nō ferēs: ad ſe clemētēadduci fecit. Quē cū red argueret ⁊ad ſe inclinari tēptaret: ait ille. Optarē te ad ratōeꝫ accedere. Nā ſi canes multi ꝯtra nos latrauerīt ⁊ morſibꝫ attractauerīt: nunqͥd hoc nobispn̄t auferre ꝙ nos ſumus rōnales aipſi ſūt irrōnales canes? Seditio ātab imperitꝭ exorta: on̄t ſe nil hr̄e certum vel vorū. Tunc mamertinꝰ de eotrayano imperatori ſcribens: reſpōſū accepit: ꝙ a̓ ſacrificaret. ā trāſpōtū mare ī heremo q̄ adiacꝫ cītati terſone ipſū in exiliū mitteret. Tūc prefectus cū lacrimis clemēti ait. Deustuꝰ quē pure col̓ ipē te adiuuet. p̄fectꝰ ei nauē tribuit ⁊ om̄ia ncc̄ai̓a miniſtrauit Rulti aūt clerici et laici eūin exiliū ſūt ſecuti Profectꝰ āt in inſulā īuēit ibi pluſꝙͣ duo milia xp̄ianoꝝ. ibidē iādūdū ad ſecāda marmora damnatoꝝ. Qui ſcm̄ Clenitevidontes ſtatī in fletū ⁊ lacrimas ꝓruperūt. qͦs ille ꝯſolās ait Nō meismeritis ad vos me miſit dn̄s ſed vrecorone ꝑticipē me fieri. Et cū ab eisdidiciſſꝫ ꝙ a ſexto miliario aquamſuis hūerꝭ deportaret: dixit eis. Oremꝰ oēs dn̄m ih̓m xp̄m: ut ꝯfeſſoribꝫſuis fontē in loco iſto ac venas apriat. ⁊ qͥ ꝑcuſſit petrā in deẜto ſyna