CCv.Clemens ppͣ ⁊ mrͣ.

eſtimat interiſſe in mari Et accurrētes in āplexꝰ mr̄is ruūt. ⁊ eā crebriꝰoſculant̉. At illa ait. Quid vult hoceē?. Ad quā petrus Iſti ſunt filij tuifauſtinꝰ ⁊ fauſtꝰ qͦs in mari periſſeputabas. Hec audiēs mr̄ p̄ nimiogaudio velut amēs effecta corruit ⁊poſt veu̓ſa ad ſe ait. Obſecro vos dilectiſſimi filij mei narrate mihi quōeuafiſtis. Ꝙ rn̄derūt Cū nauis fuiſſet reſoluta ⁊ nos ſuꝑ quādaꝫ tabulam veheremur qͥdā naute nos inueniētes in ſuā nauiculā poſuerūt acmutatꝭ nomībꝫ cuidā nos honeſte vidue iuſtine noīe vendiderūt q̄ tanqͣfilios nos hūit. ⁊ liberalibꝫ artibꝰnos erudiri fecit. Tandeꝫ ph̓ie operādedimꝰ ⁊ ſymoni cuidā mago nobiſcū educato adheſimꝰ. cūqꝫ eiꝰ fallaciā cogͦuiſſemꝰ: ip̄ꝫ oīno deſeruimꝰ.Et petri diſcipuli ꝑ zacheū effecti ſumꝰ ¶ Seq̄nti at die aſſūptꝭ petrꝰ tribꝰ frībꝫ .ſ. clemēte. aqͥla. ⁊ niceta. adqͥndā ſecretiorē locū orōis grā deſcēdit Quos venerādꝰ qͥdā ſenex: ſꝫ tn̄pauꝑ alloqͥ cepit. d. Miſereor veſtrifrēs: qꝛ ſub ſpe pietatꝭ vos gͣuiter errae̓ ꝯfidero. Neqꝫ em̄ deꝰ eſt: neqꝫ cultꝰ hic aliqͥs eſt. neqꝫ ꝓuidētia in mūdo ſꝫ fortuitꝰ caſus ⁊ geneẜ oīa agūtſicut ⁊ ego ex ineipō maīfeſte cōꝑi indiſciplina matheẜ p̄ ceterꝭ eruditusNolite gͦ errare. ſiue oretꝭ ſiue n̄: qd̓vr̄a geneẜ ꝯtinet vob̓ erit Clemēs atin eū veſpiciēs aīo pulſabat̉ ⁊ ſibi ſeeum al̓s vidiſſe videbat̉ Cūqꝫ de mādato petri clemēs aqͥla ⁊ nicēta cū eodiutiꝰ diſputaſſēt: ⁊ ꝓuidētiā aꝑtisrōnibꝫ on̄diſſent eūqꝫ ob reuerentiācrebro pr̄em vocarēt dixit aqͥla. Qdncc̄e eſt ut eū pr̄em vocemꝰ cū in mādatꝭ habeamꝰ neminē ſuꝑ terrā patre vocare? Et poſt hͦ reſpiciēs ad ſenē ait. Nō iniurioſe accipias pat̓ ꝙfrēm meū culpaui? qꝛ te pr̄eꝫ vocaretHabemꝰ em̄ tale mādatū ne aliquēiſto noīe vocemꝰ. Cūqꝫ aqͥla hͦ dixiſſꝫriſit oīm aſtātiū cetus vna cū petro⁊ ſene. Et cū ille cam riſus inqͥreret

dixit ad eū clemēs. Quia facis id deqͦ alios culpas ſenē pr̄em vocando.Et ille negabat. d. Vere neſcio ſi eūpr̄em vocauerim. Verū cū ſatꝭde ꝓuidentia diſpūtatū eſſꝫ: dixit ſenex Crederē vtiqꝫ ꝓuidentia eē: ſꝫ aꝓp̓a ꝯſciētia ꝓhibeor huic fidei accōmodare cōſenſū. Noui em̄ meam ⁊ ꝯiugis meegeneſim a ſcio ea q̄ vnicuiqꝫ nr̄m dictabat geneſis accidiſſe. Audite exgo ꝯiugis mee thema ⁊ inuenietꝭ ſcema cuiꝰ exitꝰ accidit Hūit nāqꝫ martē cū venere ſuꝑ centrū. Luna ꝟo inoccaſu in domo martꝭ ⁊ finibꝫ ſaturni. Qd̓ ſcemā adulbras facit ⁊ ẜuosꝓpͥos amare. in ꝑegrinatōe ⁊ in aqͥsdefūgi. Qd̓ ⁊ ita factū ē. Incidit nāqꝫ ī amorē ſerui ⁊ ꝑiculū atqꝫ obprobriū metuēs cū ipō aufugit⁊ in maiperijt. Nā ſicut frat̓ meꝰ retulit ip̄mpͥº adamauit. Sꝫ cū ipē aſſētire nollin ſeruū ſue libidīs amorē extorſit.Nec tn̄ ei imputandū eſt qꝛ eaꝫ geneſis hoc facere ꝯpulit. Narrauitqꝫquō ſomniū finxit ⁊ quō cū liberꝭ athenas vadēs naufragio ꝑiret Cūqꝫfilij in eū vellēt irruewe ⁊ re aꝑireꝓhibuit petrus. d. quieſcite quoaduſqꝫmihi placuerit. Dixitqꝫ ei petrus. Sihodie ꝯiugē tuā caſtiſſimā cū tribꝰpuerꝭ aſſignauero: credes ꝙ geneſisnihil ſit Cui ille. Sicut impoſſibile ēte exhibere qd̓ ꝓmiſiſti: ita ⁊ impoſſibile eſt extra geneſim aliqͥd fieri.Dixitqꝫ Petrus. Eccr iſte eſt filiustuus clemens: ⁊ hij duo gemini tuifauſtinus ⁊ fauſtus. Tunc ſenex reſobutis membrꝭ cecidit et quaſi exanimis factus eſt. Filij autē irruētesin eum oſculabant̉ verentes ne ſpiritum reuocare poſſꝫ. Tandē ad ſe vediens oīa ut acciderant ꝑ ordinē audiuit. Tūc ſubito vxor aduenita cū lacrimis clamae̓ cepit Vbi eſt vir meꝰ⁊ dn̄s meꝰ? Hec cum illa qͣi amensclamaret: ſenex cucurrit ⁊ cū multislacrimis amplecti⁊ ſtringere eaꝫ &epit. Dū igit̉ ſil̓ manerēt aduenit qͥdam nūcians appionē ⁊ anubioneꝫ