Clemens ppͣ.CCiiij.

veniſſꝫ: et fidē xp̄i p̄dicaret: ph̓i eumtanꝙͣ inſanū ⁊ amētē deridebāt. Vn̄ẜm quoſdā fuit Clemens ph̓s qͥ euꝫpͥmo fic̄ alij ph̓i deridebat ⁊ eiꝰ p̄dicatōem ꝯtēnebāt: talē q̄ſtionē ꝓ deriſuBarnabe fec̄: dicēs Cū culex ſit aīalexiguū: qͥd eſt ꝙ ſex pedes hꝫ ⁊ īſuꝑalas poſſidet? Elephas āt cū ſit iimane aīmal neqꝫ alas poſſidꝫ: ⁊ tm̄qͣtuor pedes hꝫ. Cui br̄nabaſ. Stulteq̄ſtioni tue ꝑfacile rn̄dere poſſē ſi veritatꝭ cauſa diſcēda qͥrere vidererꝭ. ſꝫnūc de creaturl vobis dicere abſurdūeſt cū avobis creaturaꝝ ꝯditor ignoretur. Quia em̄ creatorē nō ꝯgnoſcitis: iuſtū eſt ut in creatur erretꝭ Hºverbū cordi clementis valde inheſit.ita ꝙ fidē xp̄i a barnaba īſtructꝰ vecepit ⁊ ī iudeā poſtmōdū ad petꝝ ꝓperauit Quē ille de fide xp̄i inſtruxit⁊ aīe immortalitatē euidēter docūᵗB. Eo tꝑe. Simō magꝰ duos diſcipulos hēbat .ſ. aquilā ⁊ nicetā Quieius fallaciā cognoſcētes eū veliquerunt ⁊ ad petrū fugerūt. eiuſqꝫ diſcipuli effecti ſūt. Cū aūt petrus clemētem de ſua interrogaſſet ꝓgenie: Ille qd̓ patri ⁊ fratribꝫ ⁊ matri acciderit ꝑ ordinē enarrauit. Et addēs ꝙcredebat ꝙ mater cū fratribꝫ in mariperiſſēt. Pater vero aūt merore autſil̓r naufragio interiſſet Qd̓ audiēspetrus: ſacrimas ꝯtinere non potuit¶ Quadā āt vior petrus cū diſcipul̓ſuis ad inſulā in qͣ Matudiana mat̓clementꝭ morabat̉ venit. vbi quedācolūne vitree mire magnitudīs erātQuas cū petrꝰ cū ceterꝭ miraret̉ videns ipſā mendicanbeꝫ: cur nō potiꝰſuis manibꝫ oꝑaret̉ increpauit Quern̄dit. Speciē tm̄ dn̄e manuū habeo.que meis ſic ſunt debibitate morſibꝫut oīno ſint inſenſibiles effecte: atqꝫvtinā me in mare p̄cipitaſſē ut vltrͣnō viuerē. Cui petrus. Quid eſt qd̓loq̄ris. neſcis qꝛ anīe eoꝝ qͥ ſe interimūt grauit̓ puniūt̉? Cui illa Vtināhoc mihi certū fieret ꝙ aīe poſt mortē viuant. Libenter em̄ meipſā occi-

derem ut ſaltē vna hora dulces meos natos videre poſſem Cūqꝫ petrusab ea cām tāte triſticie interrogaſſꝫ⁊ illa ei ordinē geſte vei narraſſꝫ: aitpetrus. Eſt qͥdā adoleſcēs apd̓ nosnoīe clemēs qui hec q̄ vefers matri ⁊fribꝫ aſſerit accidiſſe Qd̓ illa audiēsnimio ſtupore ꝑcuſſa corruit. Cūqꝫad ſemētipſā vediſſet cū lacrimis aitEgo ſū adoleſcētis mat̓. Et ꝓcidensad pedes petrirogare eū cepit. ut filiuꝫ ſuū ſibi on̄dere dignaret̉ Cui petrus Cū adoleſcentē videris paululūdiſſiml̓a. quouſqꝫ ab inſula cū nauiegrediamur. Qd̓ cū ſe facturā ꝓmiſiſſꝫ: teniens petrus manū eius ipſaꝫad nauē vbi erat clemens ducebatVidens vero clemēs petrū manū mulierem ducentē ridere cepit. Mox ātut mulier iuxͣ clementē fuit ſe ꝯtīe venō potuit. ſꝫ ſtatī in āplexꝰ eius ruit⁊ crebro oſculari cepit Quā ille tanꝙͣ inſaniētē muliereꝫ cū indignatōevepellebat. ⁊ adu̓ſus petꝝ indignatōe nō modica mouebả. Cui petrꝰQuid agis o fili clemēs? Noli repellere nir̄em tuam Qd̓ cū audiſſet clemens: ſacrimis infuſus ſuꝑ iacētemnirem ꝯcidit. ⁊ eā recognoſcere cepᵗTunc ad p̄ceptū petri hoſpita ſua q̄palitica iacebat adducit̉ ⁊ ab eo ꝯtīnu̓o liberả Tunc mr̄ clementē de pr̄einterrogauit Cui ille. At te q̄rendūiuit; ⁊ vltra nō vedijt At illā udiēsſolū modo ſuſpirauit. Grāde em̄ ꝓ filio īuēto gaudiū hn̄s veli qͦs oēs cōſolabat̉ merores Interea cū niceta ⁊aqͥla abeſſent; ⁊ vedeūtes mulierē vidiſſent: quenā ſit hͦ mulier: ꝑcōtan̉Quibꝫ cle. ait. Ar̄ mea ē quā mͥ deꝰredouit ꝑ dn̄ꝫ meū petꝝ. Pꝰ hͦ petrꝰoīa eis ꝑ ordinē enarrauit. Quē cūaudiſſēt niceta ⁊ aqͥla ſb̓ito furrexerūt ⁊ obſtupefacti ꝯturbari ceper̄t dicētes. Dn̄ator dn̄e deꝰ: ſūt ne vora hͨan ſomniū eſt qd̓ audimꝰ? Tūc petrus. Si nō inqͥt nos inſanimꝰ hͦ vea̓ſūt. At illi faciē ꝯfricātes arūt Nosſumꝰ fauſtinꝰ ⁊ fauſtꝰ quos mr̄ nrā

C ij.