Bernardus abbas.CXLiiij.

edificati fuiſſēt: vnū fuit qd̓ p̄dictiloci pͥorē aliqͣntulū mouit .ſ. ꝙ ſellacui eqͥtando īfidebat minꝰ neglectaerat ⁊ paꝝ p̄ferēs pauꝑtatē. Qd̓ cūdictꝰ pͥor vni ex ſrībꝫ ⁊ ille viro dei retuliſſet: nō minꝰ īpē mīa̓tꝰ qͣlis eētſella q̄rebat̉ Nā a clara valle vſqꝫad cartuſiā venerat ⁊ tn̄ qͣlis eēt ſella penitꝰ ignorabat Iux lacū etiālauſanēſē totiꝰ diei itine̓ ꝑgēs pēitꝰeū n̄ vidit ā ſe vide̓ nō ſciuit. Cū em̄ſero facto de eodē lacu ſocij loq̄rent̉int̓rogauit eos vbinā lacus ille eētQd̓ illi audiētes pl̓imū admia̓ti ſt¶ Vincebat ſane ī eo ſb̓limitateꝫnoīs: hūilitas cordis: nec tātū poterat euꝫ vniu̓ſus erige̓ mūdꝰ: ꝙͣtū ſeipſe deijce̓ ſolꝰ. Sūmꝰ reputabat̉ aboībꝰ: inſimū ipē ſe reputās. ⁊ quē ſibi oēs ipē ſe nemī p̄ferebat. Deniꝙſic̄ ip̄e ſepiꝰ fatebat̉ int̓ ſūmos qͦꝫ hōres ⁊ fauoe̓s ppl̓oꝝ in alteꝝ ſibi mutatꝰ hoīem videbả̉ ſeqꝫ potiꝰ reputabat abſentē velut qd̓dā ſomniū ſuſpicatꝰ. Vbi vero inter ſimplicioresfrēs erat et aica ſꝑ licebat hūilitatefrui: ibi ſe īueniſſe gaudebat: ⁊ in ꝓpriā vediſſe ꝑſonā. Sꝑ āt inuēiebat̉aut orās aūt leges: aut ſcribēs: aūtmeditās: a̓ frēs v̓bo edificās ¶ Quadā vice cū ppl̓o p̄dicaret: ⁊ oēs v̓baeiꝰ attēte ac deuote ſuſcipēt: eꝰ aīmoqͥdā talis irrepſit tēptatō Vere nūcoptīe p̄dicas: et ab oībꝫ libent̓ audiris. ⁊ ſapiēs ab oībus reputaris Atvir dei tali tēptatōe pulſari ſe ſētiēsparūꝑ ſubſiſtit. ⁊ an̄ ꝓcede̓t vl̓ finēface̓t cogitae̓ cepit Statīqꝫ d̓ino ꝯfortatꝰ auxilio: tēptatoi̓ filēt̓ rn̄t. Necꝑ te incepi nec ꝑ te dimitta. Si eqꝫ ſecurꝰ p̄dicatōꝫ vſqꝫ ad finē ꝓſecutꝰ ē.Monachꝰ qͥdam qui in ſeculo ribaldus fueāt atqꝫ luſor maligno ſtimulatus ſpiritu ad ſeculū vedire vofuit. Cum autē btūs Bernardꝰ eū vetine̓ nō poſſet: interrogauit eū vndevicturꝰ eſſet Qui rn̄t Ad taxillos ludeye ſcio: ⁊ inde viuere potero Et illeSi tibi capitale ꝯmiſero: vis ſingu

lis ānis ad me vedie̓ ⁊ lucꝝ mecū diuidere? Qd̓ ille audiens gauiſus ē ⁊libēter ſe acturū ꝓmiſit. Vigniti gͦſolidos ei dare precepit. ⁊ ille cū ill̓abijt. Hoc āt faciebat vir ſanctꝰ uteū iteꝝ reuocare poſſet: ſicut ⁊ poſtmodū factū eſt Ille ergo abiens totū ꝑdidit. ⁊ ad portā ꝯfuſus redijt.Quō audito vir dei ad eū letꝰ exijtextēditqꝫ gremiū ut ſimul diuideretlucꝝ. Cui ille. Nihil pater lucratusſū. ſed ecl capitali vro nudatꝰ ſū. ſivultꝭ ꝓ capitali vr̄o vecipite me. CuiBernardꝰ benigne veſpōdit. Si ita. īqͥt eſt: meliꝰ eſt ut te hic recipiaꝫ ꝙͣvtrūqꝫ ꝑdā ¶ Quadā vice dū btūsbernardꝰ iumēto infidens aliquo ꝑgeret: cuidā ruſtico mateia ſic ſe offerete de cordis īſtabilitate in orōe cōq̄ſtꝰ eſt. Quod ille audiēs mox euꝫdeſpexit. ⁊ in orōibꝫ eor firmū ⁊ ſtabile ſe hr̄e dixit. Volens autē Bernardꝰ eū ꝯiuncerr ⁊ a ſua temeritatecoercere: dixit. Seq̄ſtra te pauliſꝑ anobis: ⁊ tota qͣ poterꝭ intētōe oroeꝫdnicā īchoato. quā ſi abſqꝫ alia cordis vagatione finire poterꝭ: iumētūcui infideo tuū ꝓculdubio mox hēēbisTu at mͥ ī fide tua ſpōdeas. ꝙ ſi alid̓ibidē cōgitauerꝭ: hoc in aliqͣtenꝰ nōcelabis Letatur ille: tāꝙͣ iumētū iālucratū ſe reputās audacter ſecedit⁊ ſeip̄m colligēs orōeꝫ dnicā inchoauit. vix orōis īpleuit dimnidiū ⁊ ecce īportunia cogitaº de ſella cordi ſuoſe ingerit vtꝝ eā hr̄e debeat cū iumētoº. Qd̓ ille adu̓tēs ꝯcitꝰ ad bernarpedijt ⁊ qͥd ī ip̄a orōe ſolicite cogitauerit indicauit ⁊ de ſe ut pͥꝰ teme̓ nōp̄ſūpſit ¶ Fr̄ rōpertꝰ eꝰ moͣchꝰ ⁊ ẜmſcl̓m ꝓpinquꝰ: ī adoleſcētia ſua qͦrūdā ꝑſuaſiōe deceptꝰ: cluniacū ſe ꝯtulerat Venerabil̓ āt pr̄ poſtꝙͣ aliꝙͣdiu diſſil̓auit eūdē ſtatuᵗ ꝑ epl̓am veuocae̓. quā cū ſb̓ diuo dicta ē̓t ⁊ aliꝰmoͣchꝰ eā ex ore ſuo ꝯſcribe̓t: ſubitoinopīatꝰ imber erupit. ⁊ is qͥ ſcribebat cartā ꝯplicae̓ voluit. Cui Bern̄.Opus dei eſt. ſcribere ne formides.