CXLiiij.Bernardꝰ abbas.

p̄ſertiꝫ pr̓cipi ppl̓i mei ¶ Quidā abbas pro vnio cenobio ꝯſtruēdo ſexcētas marcas argēti eidē miſit Sed tota pecunia cū deferret̉ a p̄donibꝫ ſublata eſt. Quō audito nihil alid̓ dixit niſi Benedictꝰ qͥ nobis peꝑcit a tāto onere Sed ⁊ illis inqͥt qͥ tulerūt leuiꝰ ē ferēdū. tū qꝛ hoc humana cupiditas ſuſtulit. tū qꝛ pecunia magnamagnā eis tēptatōis occaſiōꝫ īgeſſit. ¶ Quidā inſuꝑ canonicꝰ regl̓aris ad eū venita ut in monachū veciꝑetur inſtanter rogauit. Cui cū illenō acqͥeſceret ſed ad ſuā eccīam redire ꝑſuāde̓t. Vt qͥd gͦ ait ille in librituis ꝑfectōeꝫ tātoꝑe cōmendaſti ſiea n̄ exhibes cupiētiº. Vtinā illos tuos benere libros ut eos penitꝰ laceāre Cui ille In nullo eoꝝ legiſti n̄ poſſe te in tuo clauſtro eſſe ꝑfectū. moꝝcorrectōnē: non locoꝝ mutatōem inlibris oībꝫ ꝯmēdaui. Ille ꝟo inſanin eū impetum faciens: tā grauit̓ eꝰmaxillā ꝑcuſſit vt ſuccede̓t rubor ictui. ac poſt ruborē tumor ebulliret.Iā qͥ aderāt in ſacrilegū inſurgebatSꝫ p̄uenit eos ſeruꝰ dei. clamās ⁊ adiurāſ ꝑ nomē xp̄i ut nullatenꝰ tāgerẻ nec ſibi qͥcꝙͣ iniurie inferrẻ Nouicijs aūt intrare volentibꝫ dice̓ conſueuea̓t. Si ad ea que intus ſūt feſtinatꝭ: hic forꝭ dimittite corꝑa q̄ de ſeculo attuliſtis. ſoli ſpūs ingrediāt̉caro at nō ꝓdeſt qͥcꝙͣ. ¶ Pat̓ eius qͥſolꝰ domi vemaſerat ad monaſteriūiuit ⁊ ibid̓ poſt aliqd̓ tp̄s in ſenectute boͣ deceſſit G ¶ Soror at eꝰ ſcl̓onupta cū in delicijs ⁊ diuitijs ſeculipiclitarẻ: qͥdā vice frēs ſuos ad mōnaſteriū viſitatuā̓ acceſſit Cūqꝫ vōiſſet cū cōmitatu ⁊ apparatu ſuꝑbor ille eā tāꝙͣ rete diaboli ad aīas capiēdas abhorruit. nec ad vidēdū eā exie̓aliquatenꝰ acquieuit Videns illa ꝙnullꝰ fratꝝ ſuoꝝ occurre̓t: ſꝫ ab vnoeoꝝ qͥ tūc portariꝰ erat ſtercus inuolutū dice̓t̉ tota lacrimis veſoluta. Etſi peccatrix ſū inqͥt ꝓ talibꝫ xp̄s mortuꝰ ē. Quia eī peccatricē me ſētio: id

circo ꝯſiliū ⁊ colloquiū bonoꝝ reqͥroEt ſi deſpicit fr̄ meꝰ carnē meā: ne deſpiciat ſeruꝰ dei aīaꝫ meā Veniata ꝑcipiat. ⁊ qͥcqͥd p̄cepit adīplebo Hacergo ꝓmiſſionē tenēs exijt ad eā cūſrībꝫ ſuis. Et qꝛ eam a viro ſeꝑae̓ nōpoterat pͥmo eī omnē mūdi gl̓aꝫ interdixit. ⁊ formā mr̄is imitādā eidēindicēs ea dimiſit. Illa vero rediēsita repēte mutata eſt ut in medio ſeculi vitā duceret heremiticā. ⁊ ab oīſecl̓o prorſus ſe faceret alienā Tādēprecibꝫ multis viꝝ ſuū vicit. ⁊ ab ipſo abſoluta monaſteriuꝫ introiuit.H ¶ Infirmatꝰ aliqn̄ vir dei cū extremū iā ſpūꝫ trahe̓ videret̉ ī exceſſumētꝭ ſue an̄ tribunal dei viſus ē pn̄tari Affuit at⁊ ſatha ex adu̓ſo īprobis eū accuſatōibꝫ pulſās. Vbi ꝟo ille oīa fuerat ꝓſecutꝰ: ⁊ vir dei ꝓ ſuafuit ꝑtedicturꝰ: Nihil t̓ritus ā turbatꝰ ait. Fateor nō ſū dignꝰ ego. n̄ꝓprijs poſſū meritꝭ obtine̓ regᵐ celorū. Ceterū: duplici iure illd̓ obtinēsdn̄s ieus: hereditate .ſ. patris ⁊ meito paſſioīs: altero ipē cōtentꝰ: alterū mͥ donat. Ex cuiꝰ donoriue̓ illd̓ mͥvendicans non confundor. In hͦ verbo cōfuſus mimicus cōuentꝰ ille eſtſolutꝰ ⁊ vir dei in ſe reuerſus ē. Tātaautem abſtinentia labore⁊ vigilijscorpꝰ ſuū attriuit vt gͣuiſſiā⁊ fere cōtinua egretudīe lāguēs ꝯuētū vix ſeqͥ poſſꝫ ¶ Quādā at vicēdū gͣuiſſiē īfirmaret̉ frībꝫ ꝓ eo inſtanter orātibꝫaliꝙͣtulū ꝯu̓aluiſſe ſe ſenſit. Cōgregatis gͦ frībꝫ dixit. Quid tenetꝭ miſeꝝ hoīeꝫͨ. Fortiores eſtis ⁊ īualuiſtis. Pcite q̄ſo p̄cite ⁊ finite me abie̓¶ Amultꝭ āt cītatibꝫ vir dei in ep̄melectꝰ p̄cipue̓ a cītate ianuēſi. ⁊ cītade mediolanēſi petētibꝫ ſe: nec ānuesnec īprobe renuēs: dicebat ſe n̄ eē ſuum: ſꝫ alioꝝ ſeruitio deputatū. Fresat ex ꝯſilio viri dei ſibi ꝓuiderāta ſumi pōtificꝭ auctoritate erāt munitine qͥs gaudiū ſuū ab eis tolle̓ poſſ.¶ Quodā tꝑe cū frēs cartuſiēſes vifitaſſꝫ ⁊ ipſi ab eo in om̄ibꝰ plurimū