CCvij.Iacobꝰ mayor.

ſanctꝰ Iacobus me ſuſtentat ⁊ celeſti dulcedine refocillat. Qd̓ pat̓ audiens pater ad vrbem cucurrit. ⁊ venientes ppl̓i filiū ꝑegrini incolumēdepoſuerunt et hoſpitē ſuſpenderunt¶ Refert Hūgo de ſcō vict. ꝙ cuidāꝑegrino ad ſanctū Iacōbū ꝑgentidiabolus in ſpēcie ſācti Iacobi apparuit ⁊ de miſeria pn̄lꝭ vite pl̓a ꝯmēorās felicē ſe eē ſi ob amorē ſuū ſe necaret aſſeruit. Ꝙmox gladiū arriꝑuita ꝓtinꝰ ſeip̄m occidit. Et cum ille in cuiꝰ domo fuerat hoſpitatus ſuſpectꝰ haberẻ: ⁊ mori pl̓imū formidaret: cōtinuo qͥ fuerat mortuꝰ venixit. aſſerens ꝙ dū demō qui mortemſuaſerat ad ſuppliciū ip̄m duxiſſet:btūs iacobꝰ mox cucurrita ereptumad thronū iudicꝭ deduxit. ⁊ accuſātibꝫ demōibꝫ ut vite veſtitue̓t̉ obtinuit¶ Quidā iuuenis in t̓ritorio Lugdunen̄. ut narrat hugo abbaſ clumacenẜ: qui ad ſcuꝫ Iacōbū freq̄nt̓ cūdeuotōne magna ire ſolebat. quadāvice dū illuc tendere vellet nocte illain fornicatōeꝫ lapſus eſt Vgēti iginocte quidā dyabolus in ſpē ſcī Iacobi apꝑuit. d. Noſti qͥs ſuꝫ. Negāti illi dixit dyabolus. Ego ſum apl̓sIacobꝫ quē ſingulis ānis viſitae̓ cōſueuiſti. Scias ꝙ multuꝫ de deuotōetua gaudebā ſꝫ nuꝑ dedoº tua egrediens in fornicatōem cecidiſti. ⁊ nōꝯfeſſus ad me accedere p̄ſumpſiſti qͣſi tua ꝑegrinatio deo ⁊ michi placere poſſet Nō ſic expedit ſꝫ qͥcunqꝫ adme ꝑegrinādo venie̓ defiderat: priuspctā ſua ꝑ ꝯfeſſionē dēt padere. ⁊ pꝰꝑegrinādo eadem ꝯmiſſa punire Exhijs dictis demon eianuit Tūc iuuenis anxiatus domū ſuā redire: ⁊ peccata ꝯfiteri: deīde iter veiiciꝑe diſponebat Et ecce dyabolus iterū appavens in ſpē apoſtoli hoc oīno diſſuaſit aſſeres ꝙ pctm̄ illd̓ nullo mō vemitteret̉ niſi penitus ſibi genitaliamēbra abſcinderet. Beatior āt foretſi ſe vellet occide̓ ⁊ ꝓ eius noīe martir eſſe Iuuenis igit̉ nocte ſocijs dor

mientibꝫ gladiū arripiēs genitaliaſibi preſcidit. deīde eodē cultro ſe pyētrē trāſfixit. Exꝑgefacti ſocij hͦ vidētes ⁊ pl̓imū formidātes aufugerūtne de homicidio ſuſpecti hr̄ent̉ Veꝝtn̄ cū eiꝰ fouea ꝑare? qͥ fuea̓t defūctꝰvelixit. ⁊ cūctis fugiētibꝫ ⁊ ſtupētibꝫq̄ ſibi acciderāt enarrauit. d. Cū mead ſuggeſtiōꝫ deōnis occidiſſē: deōnies me capiētes vorſus romā ducebāt Et ecce pꝰ noſ ſcūs iacobꝫ ꝓtinꝰcucurrit ⁊ deōnes de fallacia pl̓imuꝫincrepauit Cūqꝫ adīuicē diutiꝰ diſceptarēt cogēte btō iacobo ad pͣtū qd̓dā venimꝰ vbi v̓go btā cū multꝭ ſciscolloq̄n̄s veſidebat Cui cū btūs iacōbꝰ ꝓ me ꝯq̄ſtꝰ fuiſſꝫ: illa deōnes pl̓iᵐincrepauit. ⁊ me vite reſtitui p̄cepitGtūs ig̓r iacobꝫ me ſuſcipiens vitemē reddidᵗ ut videtꝭ Poſt triduū v̓oin ill̓mēbris ſolū cicatricibꝫ manētibꝫ īter arripuit ⁊ inuētꝭ ſocijs oīa ꝑordinē enarrauit ¶ Francus qͥdā utait calixtꝰ ppͣ. cū vxorē ſua ⁊ filijs crͣānū dn̄i. Ac. ad ſcm̄ iacoōbū ibat tūvolens mortalitateꝫ q̄ erat in frāciafugere. tū ſcūm Iacobū volēs viſitae̓Qui cū ad vrbē Pāpiloniā veniſſetvxor eiꝰ ibidē obijt. ⁊ hoſpes totā illiꝰ pecuniā ſibi cū ium̄to qͦ vehebātpueri vſurpauit Ille aūt deſolatusincedens: quoſdā pueros humerisportabat quoſdam ad manꝰ trahebat Cui vix cū aſino occurrēs ꝯpaſſione motꝰ ſibi aſinū cōmodauit ut ſuꝑ illū pueri veherēt̉. Qui cū ad ſanctū iacōbū ꝑuēiſſꝫcidē vigilātia orāti ſcūs iacobꝫ apparuit ⁊ an ſe cognoſceret inqͥſiuit. Cui neganti ait Egoſū iacōbꝫ apl̓s qͥ tibi meū afinū cōmodaui ⁊ iteꝝ accōmō reuertēti. vꝫcito p̄noſcēs ꝙ hoſpes tuꝰ de ſolariocorruēs morit ⁊ oīa q̄ tibi abſtuleatvehabebis. Que cū oīa ꝯtigiſſēt illēdomuꝫ letus vedijt ⁊ pueris de aſinodepoſitꝭ afinꝰ ſtatī diſparuit ¶ Odāmercator a qͦdā tirāno iniuſte ſpotiatus in cuſtodia tenebat̉ qͥ. deuoteſcm̄ iacōbū in ſui auxiliū īuocabat