Iacobꝰ mayor.CXvi.

et ad plauſtꝝ iūgite ac corpꝰ dn̄i vr̄ideferte ⁊ locū ſic̄ vobueītꝭ edificāte. hͦāt lupa lupīa cogitatōe dicebat Sciebat em̄ boues thauros eē indomitos ⁊ ſilueſtres ⁊ iō putauit ꝙ n̄ poſſent iungi vl̓ applicari vl̓ ſi iugerēt̉hūc illucqꝫ diſcurreret ⁊ ſic cuxrumdiſſiparēt ⁊ corpꝰ deijceret ⁊ ipos necarēt. Sꝫ nō ē aſtuciā neqꝫ ſapīa aliqͣ ꝯtra dn̄m. Illi em̄ dolū eiꝰ nō cogitātes mōtē aſcēdūt ⁊ dracōnē qn̄dāignē ſpirātē ⁊ in eos irruentē cruceappoſita ꝑ mediu vētrē ſcindūt. Fcōetiā ſuꝑ thauros ſigno crucis velutagni ꝓtinꝰ manſueſcūt. Et eos iungētes: corpꝰ ſcī Iacobi cū lapide ſuꝑquē poſitū fuerat in curru poſuerūtBoues aūt ſine alicuiꝰ regimīe corpꝰ in mediū palaciū lupe detuleruntQd̓ illa vidēs ⁊ ſtupēs credidᵗ ⁊ chriſtiana effecta: oīa q̄ petier̄t tribuit.Et palaciū in eccīam ſcō iacobo dedicans magnifice ipſā dotauit ⁊ in bonis oꝑibꝰ vitā finiuit. ¶ Vir quidānoī eernardꝰ de ep̄atu mutineſi. utait calixtus ppͣ. dū captꝰ ⁊ cathenatus in ꝓfundo turris poſitꝰ eēt. et ſꝑbtūm Iacobū inuocae̓t: apꝑuit ei ſāctus iacobus dicens Veni ſeq̄ve mein galliciā ⁊ cōfractis cathenis cumdiſparuiſſꝫ ille vinculis ad collū fuſpenſis ad ſūmitatē turris ꝯſcenditet inde fine aliqͣ leſionē vnū ſaltū fecit. cū tn̄ turris. lxͣ. cubitoꝝ altitudinē poſſideret ¶ Quidā aūt ut aitDeda cū enorme pctm̄ pl̓imū cōmiſiſſet epiſcopꝰ confitentē abſoluere tiinuiſſet: hominē illū cuꝫ cedula in qͣillud pctm̄ ſcriptū erat ad ſcūm Iacobū miſit Cum ergo in feſto eiuſdēcedulā ſuꝑ altare poſuiſſet ⁊ ſanctūiacobum ut illud pctm̄ deleret ſuismeritis exoraret: cedulā poſtmodūaperuit: ⁊ pctm̄ penitus deletū inueniens: deo ⁊ ſancto iacobo grās reddidit. ⁊ factū oībꝰ publicauit ¶ Triginta viri de Lothringia ut ait vbertus biſōtinꝰ circa amiū dn̄i. Mlxxjad ſanctū Iacobū ꝓperantes om̄es

vno excepto: fidē ſibi mutui ſeruitijꝓmiſerūt. Vnus igit̉ illorum infirmatus. xv. diebꝰ a ſocijs expectat̉.Sed tandem a cunctis velinquitur ⁊a ſolo illo qui fideꝫ nō ꝓmiſerat adpedē montis ſancti michaelis cuſtoditur. ſed adueſpaſcēte die moritur.Viuꝰ autē ꝓpter illiꝰ loci ſolitudineꝫet defuncti preſentiam horrendam ⁊imiminētē noctis caligineꝫ: ⁊ gentꝰbarbare feritatem timuit valde. ſedſtatim btūs iacōbꝰ in ſpecie equitisſibi apparens ⁊ eū ꝯſolans ait Trade mihi hūc mortuū: ⁊ tu aſcēde pꝰme ſuꝑ equū Sicqꝫ illa nocte an̄ ſol̓ortum. xv. dietas pagentes ad mōtem gau̓dij: qͥ eſt dimidia leuca circa ſanctū iacōbū ꝑuener̄t. Ibiqꝫ ſactus iacōbꝰ vtrūqꝫ depoſuit: p̄cipiēsut canonicos ſancti iacobi ad ſepeliendū ꝑegrinū mortuū ꝯuocae̓t Etſocijs ſuis diceret ꝙ ꝓpter fidem eoꝝfractam: eoꝝ peregrinatio nil valerꝫQui iuſſa cōpleuit. et ſtupentibusſocijs de eius itinere ea que ſanctusiacobꝰ dixerat intimauit. ut ait calixtus papa ¶ Theutonicus qͥdamcū filio ſuo circa aniū dn̄i. Axc. adſanctū iacōbū ꝑgēs in vrbe Tholoſana gratia hoſpitandi diuertens: abhoſpite inebriabả̉ ⁊ ab eo ī malhaciphꝰ argēteꝰ abſcōdit̉. Mane igit̉exeutes quaſi latrones hoſpes in ſequēs eos reuocauit: ⁊ ꝙ ciphū argedeū furati fuerāt eiſdē obiecit Cui cūdicerēt ꝙ eos punire faceret ſi apudeos ciphū inuenire poſſet. ⁊ cū aꝑtamalhā inuētꝰ fuiſſet: ꝓtinꝰ a iudicerapiūtur. Data gͦ ſina oīa q̄ hēbanthoſpiti dāt̉ ⁊ vnꝰ eoꝝ ad ſuſpendiūiudicat̉. Sed cū pr̄ ꝓ filio filiꝰ ꝓ pr̄emori vellet: tandē filiꝰ ꝓ patrr ſuſpēditur. ⁊ pater ad ſanctū iacobū merens progreditur. Igitur poſt diesxxxvj. vediens: ⁊ ad corpus filij diuertens: ⁊ ſuꝑ eū lamentabiles voces ꝓmens: ecce filius ſuſpenſus eūꝯſolari cepit. d. Dulciſſiē pr̄ ne fleuerꝭ qꝛ nūꝙͣ mͥ ſic bn̄ fuit. qm̄ hucuſqꝫ

p. ij.