Iacobꝰ minor.LXXXij.

Niſi me curaueris morte morieris.Cui ille ait. Ille qui cecos illuīauitdemones effugauit. mortuos ſuſcitauit. ille nouit qꝛ artē medicādi igͦroCui veſpaſianꝰ. Quis ē iſte de qͦ tanta faris? Et ille. Ih̓s nazarenꝰ queꝫiudei ꝑ inuidiā occider̄t. in quē ſi credideris: ſanitatꝭ gratīā conſeq̄ris Etveſpaſianus Credo. qꝛ qui mortuosſuſcitauit: me etiā de hac īfirmitateliberae̓ p̄t Et hͦ dicēdo: veſpe de eiusnaribꝫ cecider̄t ⁊ tūc ꝯtinuo ſanitatērecepᵗ Tūc veſpaſianꝰ ingēti gaudiorepletꝰ ayt Certus ſū qꝛ filiꝰ dei fuitqͥ me curae̓ potuit. Petita g̓ a ceſarelicētia iheroſolima cū manu armata ꝑgā ⁊ oēs ꝓditōe̓s eꝰ ⁊ occiſoe̓s fūditꝰ eu̓tā Dixitqꝫ Albano nūcio pilati. Rebꝫ ⁊ vita ſanꝰ ⁊ īcolumis domūtu ā mei licētiā veu̓taris Veſpaſianꝰgͦ romā adijt ⁊ deſtruēdi iudeā ⁊ iheruſalē a tiberio ceſae̓ licētiā īpetruit.P ānos igỉ plue̓s exercitū ꝯgregauit. tꝑe .ſ. Neronis īꝑatoris cū iudeiimpio rebellaſſēt Vn̄ ẜm croīcas nōfecit hͦ zelo xp̄i ſꝫ qꝛ a din̄̄o receſſerātromanoꝝ Mortuo igit̉ tiberio ⁊ īperāte anaſtaſio: ib̓rl̓m cū copioſo exercitu veſpaſianꝰ aduenit. Et in diepaſche iheruſalē ꝑ c̓cuitū potēter obſedit. ibiqꝫ infinitā multitudinē quead diē feſtū ꝯueneā̓t ꝯcluſit P aliqd̓aūt tp̄s anteꝙͣ veſpaſianꝰ iheruſaleꝫaduenie̓t: fideles qͥ ibi erāt a ſpūſcōadmonen̉ vt inde vecedat ⁊ in quodāopido trās iordanē qd̓ pellā vocaturſecedāt. vt ablatis ab vrbe ſcīs virisceleſti vindicte fieret locꝰ. tā devrbeſacrilega ꝙͣ de ppl̓o ſceleratō. Qn̄dāaūt ciuitadē iudee noīe Ionaparā inqua Ioſephꝰ pͥnceps ⁊ dux ea̓t: pͥºōniū eſt aggreſſuſ. ſꝫ ioſephꝰ cū ſuisviriliter veſiſtebat. Tandē vidēs ioſephus imminere excidiū ciuitatisaſſūptis duodecī iuideis: ſb̓terraneādomū intrauit Vbi qͣtriduana famēafflicti: iudei n̄ ꝯſentiēte ioſeph: malebant ibidem mori ꝙͣ veſpaſiam ſeſb̓icere ſeruituti. volebāt aūt ſe mu

tuo interfice̓ ⁊ ſanguinē in ſacrificiūdeo offerre. Et qm̄ ioſephꝰ inter eoserat dignior Volebāt em̄ eū pͥmitꝰoccide̓ vt eius effuſione ſāguinis deꝰcitius placaret̉. Vel vt in cronica d̓rideo mutuo ſe interfice̓ volebant. nedarent̉ in manibꝫ romanoꝝ At ioſephus vir prudēs ⁊ mori nolens: iudicē mortis et ſacrificij ſe ꝯſtituit. etqͥs pͥor alio occidēdꝰ eſſet inter bmnos⁊ bmos ſortē mittere iuſſit. Miſſisigit̉ ſortibꝫ: ſors nunc vnū nūc aliūtradidit donec ventū eſt ad vltimūcū quo ioſephꝰ ſortes miſſurus fuitTūc ioſephus hō ſtrēnuus ⁊ agilisgladiū illi abſtulit. ⁊ qͥd magꝭ eliteret vitā .ſ. aut mortē reqͥſiuit ⁊ vtine dilatione elige̓t p̄cepit Et ille timnens rn̄dit Viuere nō recuſo. ſi grātui vitā ꝯſeruare valeo Tūc ioſephꝰvni familiari veſpaſiani ⁊ ſibi etiaꝫfamiliari latent̓ locutꝰ eſt Et vt ſibivitā donaret̉ petijt ⁊ qd̓ petijt impetranit Cū aūt ante veſpaſianū ioſephus eſſet adductus: dixit ei veſꝑaſianus. Mortē timuiſſes ſi huiꝰ pētitionibꝫ liberatꝰ nō eſſes Et ioſephꝰſed qͥd ꝓperā actū eſt: in meliꝰ cōmūtari pōt. Et veſpaſianꝰ. Qui vnictꝰeſt: qͥd facere poteſt?. Et ioſephus.Aliquid facere potero ſi dictis meisaures tuas demulcero. Et veſpaſianus. Concedat̉ vt v̓bis inhereas. vtquicqͥd boni dicturꝰ es: pacifice audiatur. Et ioſephꝰ. Imꝑator romanus interijt. ⁊ ſenatꝰ imꝑatoreꝫ tefecit Et veſpaſianꝰ. Si ꝓpheta es qͣvenō es vaticinatꝰ huic ppl̓o ciuitatisꝙ mee ſubiciēda ſit dicioni? Et ioſephus. ꝑ. xl. dies hoc eis p̄dixi. Interea legati romanoꝝ veniūt ⁊ veſpaſianū in imperiū ſublimatū aſſerūteumqꝫ romā deducūt. Hoc qͦꝫ euſebius in cronica teſtatur qd̓ ſcꝫ ioſephus veſpaſiano p̄dixᵗ: tā de imꝑatoris interitu ꝙͣ de ſua ſublimaboneReliqͥt aūt veſpaſi anꝰ imꝑator titufiliū ſuū in obſidione iheruſalē Titꝰaūt vt in eadē hiſtoria apocrifa legi