LV.Bregorius pp̄

humilitatem publicari nolebat. etin alioꝝ cōꝑatione ſuos nichil valeve eſtimabat. Vn̄ Innocētio p̄fectoafrice ſic ſcribit. ꝙ expoſitionē ſāctiIob vobis tranſmitti voluiſtis: vr̄oſtūdio ꝯgaudemꝰ. ſꝫ ſi delicioſo cupitis pabulo ſaginai̓: beati auguſtinicō patriote vr̄i opuſcula legite ⁊ adcōparatione illiꝰ ſimilaginis noſtꝝſurfure nō queratis. Neqꝫ em̄ volodū in hac carne fū: ſi que me dixiſſecontigit ea facile hoībꝫ innoteſciLegit̉ qͦꝫ in quodaꝫ libro de greco inlatinū trāſlato ꝙ quidā ſāctꝰ paterabbas noīe Iohane. scū Romā adviſitanda apl̓orū limina veniſſet ⁊beatū Gregoriū papa ꝑ ciuitatē trāſire vidiſſet voluit ei occurrere: ac vtdecebat veuerētiā exhibere Cernensvero btūs Gregoriꝰ ꝙ ſe in terrā voluit ꝓſternere: feſtinauit ⁊ primo ſecorā ipſo in t̓rā ꝓſtruit. nec inde furrexit quoaduſqꝫ abbas primo ſurvexit. in quo maxima eius humilitas ꝯmēdat̉ P ¶ Tāte aūt largitatis elemoſinaꝝ extitit vt nō ſolū p̄ſentibꝫ ſꝫ etiā longe poſitꝭ: ⁊ in monte ſynaī moͣchis neceſſaia miniſtraret. nā omniū indigētiū noīa ſcpͥtahabebat ⁊ eis liberal̓r ſubueniebatMonaſteriū iheroſolimis inſtituit⁊ dei famulis illic degentibꝫ ncc̄ariamitte̓ ꝓcurauit. Tribꝫ quoqꝫ milibꝰancillis dei ꝓ quotidianiſ ſtipendijsoctoginta libras auri ānual̓r offerebat ¶ Quotidie et̄ ad ſua menſā pereg̓nos quoſlibꝫ inuitabat. Int̓ qͦsdie quadā vnꝰ acceſſit ī cuiꝰ manibꝫdū ipſe ex hūilitate aquā fūdere vellet ꝯuerſus vrceuꝫ accepit ſed vepēteeū in cuiꝰ manibꝫ aquā fūdere voluerat n̄ inueīt Cūqꝫ hͦ factū ſecū ipē mirarẻ eadē nocte dn̄s ꝑ viſionē ei dixCeterꝭ diebꝫ me in mēbris meis: heſter nō at die me in memetipſo ſuſcepiſti. ¶ Alio qͦꝫ tꝑe p̄cepit cellelariovt duodecī ꝑegrinos vel pauꝑes adpnͣdiū īuitae̓t. qͥ ꝑgēs ꝯpleuit iuſſaDū aūt ſil̓ diſcūberent: intuēs papa

tredecī numea̓uit. ⁊ accerſito cellerario cur cōtra iuſſioneꝫ ſuā trrdecimūinuitare preſūpſerit inqͥſiuit Quoscellerariꝰ numerās ⁊ tm̄ dilodecī inueniēs ait. Crede mihi pater. nō ſūtniſi duodecī. Animadu̓tit Gregoriꝰvirū ꝓpius diſcūbentē vultū crebroimmutare: ⁊ nūc adoleſcentē nūc vero vetulū ſub quada venerāda canicie ſimulae̓. Finitō ꝯuiuio illū in cūbiculū induxit vehemender adiurāsvt ei ſe nomēqꝫ ſuū ꝓdere dignaret̉.Qui rn̄dens ayt Et cur interrogasde nomine meo qd̓ eſt mirabileᵉ verūtamen ſcito qꝛ ego ſuꝫ naufragusille cui ſcūtellam argenteā tribuiſtiqua tibi miſerat cū leguminibꝫ mr̄tua. ⁊ hoc tibi pro certo ſit cognituꝫquia ab illo die qūo mihi hͦ dediſtideſtinauit te dn̄s fieri eccleſie ſue p̄ſuleꝫ ⁊ petri apl̓i ſucceſſorē Cui Gregorius. Et tu qūō hͦ noſti ꝙ tūc medn̄s p̄eſſe eccleſie ſue deſtinauit? Atille. Qm̄ angl̓s eiꝰ ſū⁊ me tibi dn̄snunc remiſit. vt te ſp debeā ꝓtegere⁊ omne qd̓ petieris ꝑ me apud ipſūvaleas īpetrae̓. ſtatīqꝫ ab eo diſparuit ¶ Eo tꝑe fuit qͥdā he̓mita virmagne v̓tutꝭ qͥ oīa ꝓpter deū veliq̄rat⁊ nihil niſi vnā cattā poſſidebat quāblandiēs crebro qͣſi cohabitatrice inſuis gremijs refouebat Orauit igỉad deū vt ſibi dignae̓tur on̄dere cū qͦfuture remuuerationis māſionē ſperaret: qͥ illius amore nil ex ſeculi diuitijs poſſideret Quadā igỉ nocte ſibi reuelả vt cū gregorio romano pōtifice manſionē ſibi ſperare deberet.At ille fortiter ingeniſcēs paꝝ ſibivoluntariaꝫ pauꝑtatē ꝓfuiſſe putabat ſi cū eo remunea̓tionē acciperetqͥ tantꝭ mūdialibꝫ diuitijs abundaret. Cū gͦ Gregorij diuitias ſue paup̄tati nocte qͣdā ſuſpirādo conferretalia nocte audiuit dn̄m dicentē ſibiCū diuitē nō poſſeſſio diuitiaꝝ ſꝫ cūpido faciat: cur audes pauptatē tuāGregorij diuitijs cōparare. qui magis illā cattam quā habes quotidie