Pregorius pp.Liiij.

et turbulētia imagini ceſſit: ac ſi ipſam imaginē fuge̓t ⁊ eius p̄ſentiaꝫferre nō poſſꝫ. ſicqꝫ pꝰ imagine miraſerenitas ⁊ aerl̓ puītas remanebatTūc in aere vt fert̉ iuxͣ imagine audite ſūt voces āgeloꝝ canētiū Regina celi letae̓ allehuya. qꝛ quē meruiſti portae̓ alleluya. Reſurrexit ſicutdixit alleluya. Statīqꝫ btūs Gregoqd̓ ſẻ adiuxit. Ora ꝓ nob̓ deū alleluya. Tūc gregoriꝰ vidit ſuꝑ caſtꝝcreſcenſij angelū dn̄i qͥ gladiū cruentatū deterges invaginā remittebatIntellexitqꝫ Gregoriꝰ. ꝙ peſtis illaceſſaſſet ⁊ ſic factū ē. Vn̄ ⁊ caſtꝝ illd̓caſtꝝ angeli deinceps vocatū eſtTādē ut deſidea̓uea̓t auguſtinū mellitū ⁊ Ioh̓eꝫ cū qͥbuſdā alijs ī angliam miſit. ⁊ eos ſuis p̄cibꝫ ⁊ meritisad fidē ꝯu̓tit O ¶ Tāte āt hūilitatꝭbeatus Gregoriꝰ extitit. ut ſe nulloºlaudai̓ ꝑmitte̓t Nā ſtēphano epō qͥeū in ſuis epl̓is laudaueā̓t: ita ſcribᵗMultū mͥ ⁊ vltrͣ ꝙͣ audie̓ merui vl̓ debui indignꝰ fauorē in vr̄is epl̓is demonſtraſtis ⁊ tn̄ ſcriptū ē. Ne laudes hominē ꝙͣ diuviuit Tametſi audire talia dignꝰ nō fuit orōnibꝫ vr̄ispeto ut dignꝰ efficiar: ut ſi boͣ ideo inme dixiſtis qꝛ nō ſūt: ideo ſint quiadixiſtis ¶ Itē in epl̓a ad narſū patriciū & cauſe ⁊ noīs ſil̓itudinē faciendo ꝑ ſcpͥturas clauſulas declamationesqꝫ forͣtis Certe frater cariſſimeſymea leonē vocas. qꝛ eo modo nosage̓ ꝯſpicimꝰ qͦ ſcabioſos ſepe catulos ꝑ̄dos vl̓ tigres appellamꝰ ¶ Itꝭidē gregoriꝰ in epl̓a ad anaſtaſiumpatriarchā antiocheᵐ Ꝙ vos me osdni: ꝙ lucernā dicitꝭ: ꝙ loq̄ndo multis ꝓdeſſe. multisqꝫ poſſe luce̓ ꝑhibetis: eſtimatione in meā fateor indubitatōnē maximā p̄duxiſtis Cōfidero nāqꝫ qͥ fū ⁊ nihil ī me ex hmōiboni ſigno dep̄hendo. Cōſidero nāqꝫqͥ eſtis ⁊ vos mētiri nō arbitror. Cūergo credere volo qd̓ dicitꝭ: ꝯtradicitmihi īfirmitas meā. cū deſpice̓ voloqd̓ ī laudē mea dicitꝭ: ꝯͣdicit mͥ ſcītas

vr̄a Sꝫ queſo vir ſcē: nob̓ aliqͥd de hͦcertamine vro cōueniat: vt ſi qd̓ n̄dicitꝭ ita eſt: ſit ita qꝛ dicicꝭ ¶ Vocabula etiā iactātiā vel vanitatē ſonātia oīo veſpuebat Vn̄ Eulogio pr̄iarche alexandrino q̓ eū vniuerſaleꝫpapā vocauerat ita ſcripſit. In p̄fatōne epl̓e quā ad me direxiſtis: ſuꝑbe apellatōnis verbum vniuerſaleꝫme papā dicentes imprimere curauiſtis. Qd̓ peto dulciſſima ſāctitasvrā vltra nō faciat. qꝛ vobis ſubtrahỉ qd̓ alteri plus ꝙͣ rō exigat p̄bẻEgo em̄ verbis ꝓſperari non queroſed moribꝫ. Nec honorē eſſe puto inqͦ frēs meos honorē ſuū p̄dere cogͦſcoRecedāt gͦ v̓ba q̄ vanitatē inflāt. caritatē vulnerāt ¶ Hinc ē ꝙ cū Iohāries ep̄s cōſtātinopolitanꝰ hoc vocabulū ſibi vſurparet: ⁊ ſe vniu̓ſalempapā vocai̓ fraudulent̓ a ſynodo obtinuiſſet: inter cetera ſic de eo ſcribᵗgregoriꝰ Quis eſt iſte qͥ contra ſtatuta euāgelica: ꝯtra canonū decretanouū ſibi nomen vſurpae̓ p̄ſumit?Vtinā ⁊ ſine diminutōe ſit vnꝰ quieſſe appetit vniu̓ſus ¶ Verbū etiaꝫiuſſioīs ſibi a coepiſcopis dici nolebat Vn̄ ait in epl̓a ad Eulogiū epiſcopū alexandrinoꝝ Vrā mͥ caritasloqͥtur dicēs. Sicut iuſſiſtis. qd̓ verbum iuſſionis peto a meo auditu vomoueri. qꝛ ſcio qͥ ſum ⁊ qͥ eſtis. Locoem̄ mͥ frēs eſtis: moribꝫ prēs. ¶ Inſuꝑ ob nimiā humilitatē qua eratꝑreditus: nolebāt ꝙ matrone ſe ancillas eius dicerent Vnde Ruſticanepatricie ſcribēs ait Vnū in tuis epiſtolis egre ſuſcepi: qꝛ qd̓ ſemel eſſepobea̓t: ſepius dicebat̉: ancilla vrā⁊ ācilla vrā. Ego em̄ qͥ ꝑ epiſcopatꝰonera oīm ſeruꝰ ſū factus qͣ rationete mihi ancillā dicis: cuiꝰ ante epiſcopatū ſuſceptū ꝓprius fui?. Et ideorogo ꝑ ōnipotentē deū ne hoc verbūaliqn̄ ad me in ſcriptꝭtuis inueniaꝫ¶ Primꝰ ī ſuis epl̓is ſe ſeruū ẜuoꝝdei noīauit ⁊ alios noīari inſtituitLibros ſuoſdū ad hͨ viue̓t ob nimiā

g. iiij.