Iohanes elemoſinarius.CCXV.

Ę ¶ Anteꝙͣ autē vir dei migraret acorꝑe poſitꝰ ī īfirmitate qͣ ⁊ mortuꝰeſt quendā iudeū noīe ioſeph medicinali arte valde peritū quem vir deiplurimū diligebat eo ꝙ ſe illū ꝯu̓erſurū ad fidē p̄uidebat ad ſe qͣi eꝰ opera indige̓t vocauit. Ille v̓o eiꝰ pulſūtangēs ⁊ ex tactū mortē ī ianuis eēꝯgnoſcēs: dixᵗ familie. Que ad ſepl̓turā ſūt ncc̄aria p̄parate. qꝛ cōtinuomoriet̉. Qd̓ baſiliꝰ audies dixit eiNeſcis qͥd dicas. Cui ioſeph. Crededn̄e. Ꝙꝛ ſol cū ſole occidet hodie .i.tu ſol cū ſole occides hodie Cui baſilius. Quid dices ſi nō moriar hodieꝰCui ioſeph. Nō eſt poſſibile dn̄e Etbaſiliꝰ Et ſi in craſtinū vſqꝫ ad horāſextā ſuꝑuixero qͥd faciesᵉ et ioſephSi vſqꝫ ad horā ſuꝑiixerꝭ illā: vtiqꝫmoriar Et baſiliꝰ Etiā moriarꝭ pctōviuas aūt xpō Et ille. Scio qͥd dicisEt ſi vſqꝫ ad illā horā ſuꝑuixeris: faciam qd̓ hortarꝭ. Tūc btūs baſiliꝰ licet ẜm naturā ilico eſſet moriturus:a dn̄o tn̄ mortis inducias impetrauit. ⁊ vſqꝫ craſtinū ī horā nonā vixitQd̓ ioſeph vidēs ⁊ ſtupēs in xp̄ꝫ credidit. Baſiliꝰ aūt ꝟ̓ tute animi imbecillitatē corporꝭ ſuperās de cubiculoſuo ſurrexᵗ Et ecc̄iaꝫ īgrediēſ eū ſuisꝓprijs manibꝫ baptizauit ¶ Poſteaꝟo ad lectulū ſuū redijt ⁊ ſtatī ſpm̄do̓ feliciter reddidit. xviij. kal̓. iulijlicet eius depoſitio fuei̓t in kal̓ ianuarij Floruit at c̓ca ānoſdn̄i ecclxxx.¶ De ſcō Ioh̓e elcōſinarioOhānes elemoſinarius patriarchalalexādrinꝰ F Quādā nocte ī oratione ꝑſiſtēs: vidᵗ qn̄dā puellā pulch̓rimā ſibi aſſiſtētē ⁊ coronā oliuarū in capite baiulantē. Quā ille videns nimiū ſtupefactꝰ: q̄ eſſꝫ inqͥſiuit. Et illa. Ego ſū miſeicordiā quedei filiū de celo adduxi Ne ſponſamaccipe ⁊ bn̄ tibi erit Intelligēs igit̉ꝑ oliuā miſericordiā deſignai̓ ab illa die factꝰ eſt ſic miſericors vt ebeymon ⁊ elemoſinariꝰ vocaret̉. Dauperes autē ſemꝑ ſuos dn̄os appella

bat. ⁊ inde hoſpitalarij hn̄t vt pauperes vocent ſuos dn̄os. ¶ Oēs igit̉ſuos famulos cōuocauit̓ eiſqꝫ dixit.Euntes per ciuitatē: cōſcribite mihivſqꝫ ad vnuꝫ dominos meos. Illisvero non intelligentibꝫ dixit Quosvos egenos ⁊ medicos vocatꝭ: iſtosego dn̄os ⁊ auxiliatōe̓s p̄redico Iſtiem̄ nobis vene auxiliari ⁊ celeſte regnū donare poterūt G ¶ Volens homines ad elemoſinā inuitare narrare conſueuit ꝙ pauperes ſemel ſe adſolem calefaciētes ⁊ceperūt inuicē deelemoſinatoribꝰ ꝯferre. ⁊ bonos collaudave ⁊ malos vitupare. Erat aūtqͥdaꝫ theolonariꝰ noīe petrus diuesvalde ⁊ p̄potens: ſed nimis pauperibus immiſericors. qꝛ ad domū ſuaꝫaccedētes cū indignatione nimia vepellebat Cū gͦ nullus illoꝝ inuētusfuiſſet qui in domo ſua elemoſina vecepiſſet vnꝰ illoꝝ dixit. Quid vultismihi dare: ſi ego hodie elemoſinamab ipſo accipia Et facientibꝫ pactuꝫcū eo: ad domū eiꝰ veīt ac elemo ſinapoſtulauit. At ille domū reuertēs etpauperē pre foribꝫ audieus: cū mācipiu eius panes ſiliginis in domuꝫafferret ille in furorē animi ꝯmotuspauperis clamantꝭ ⁊ neceſſitatē pādentis clamores ferre nō valens: etoffenſoriū ſeu lapidē n̄ īueniēſ panēvniū filiginis arripuit ⁊ cū furōe̓ eūinde ꝑcuſſit Quēꝓtinꝰ accipiēs pauper ad ſocios vedijt ⁊ ꝙ de manu eiꝰelemoſinā acceperit indicauit Poſtduos voro dies theolonariꝰ infirmatus ad mortē vidit ſe an̄ iudiciū ſtae̓⁊ mauros quoſdā ſuꝑ ſtatera eiusmala appende̓. Ex alteā āt ꝑte ſtatere quidā dealbati triſtes ſtabanteo ꝙ nihil qd̓ ſibi apponerēt inuenie̓valebāt Et tūc vnꝰ eoꝝ dixit Vere nihil habemꝰ niſi vnū pane ſiliginisquem ante duos dies chriſto coactus dedit Quē ſuꝑ ſtateram ponentes equalitas facta eſt Dixit vterqꝫei. Adauge ad ſiliginē hanc: alioqͥnte mauri apprehendēt. Euigilās aūt

e. iij.