XXXVi.
XXXVi.Iohannes elemoſinariꝰ
XXXVi.
cliberatꝰ dicebat. Pape Si vna filigo quā ꝑ furorē iactaui ita ꝓfuitquātomagꝭ bonū ē alicui ſi volueritomnia bona ſua indigētibꝫ elargiriQuadā igit̉die cū optimis veſtimētis indutꝰ ꝑ viā ꝑgeret qͥdā naufragus ab eo veſtimētū aliqd̓ poſtulabat. ꝯtinu̓o ille p̄cioſo veſtimēto ſeexpoliauit ⁊ illi dedit. Qd̓ ille accipiens ſtatī vēdidit. Cū āt theolonariꝰrediret ⁊ veſtimētū ſuſpenſū videretꝯtriſtatus eſt valdē. adeo vt nec cibūcaperet: nͨ ſumere vellet dicēs. Qm̄nō fui dignꝰ vt mei memoria habe̓tegenꝰ Et ecce dū dormie̓t vidit qn̄dāſuꝑ ſolē fulgentē ⁊ habentē indutūveſtiniētū qd̓ dederat egēno. ⁊ dicētem ſibi Quid ploa̓s petreº Qui cūcauſā ſue triſticie illi dixiſſꝫ ille aytCognoſcis hoc? Et ille. Etiā dn̄e Etdn̄s ad eum. Illo ego veſtior exquomihi dediſti. ⁊ grās ago bone voluntati tue: qm̄ frigoe̓ affligebara cooPuiſti me. In ſe igit̉ veuerſus cepitegenos beatificare ac dicere. Viuitdn̄s ⁊ nō moriar donec fiā viiꝰ ex eisDatis ergo pauꝑibꝫ omnibꝫ q̄ habebat accerſito notario ſuo dixit Secretum volo tibi cōmitte̓ qd̓ ſi ꝓpalaueris. aut ſi me nō audieris: barbarisvēdam te. dans ei decem libras auridixit ei. Vade ad ſcām ciuitatē ⁊ meices tibi emē ⁊ me alicii xp̄iano vēde⁊ preciū pauꝑibꝫ tribue Illo aūt recuſāte: dixit ei petrus Si me nō audieris ego barbaris vendā te. Ducensergo eū vt dixerat ip̄m cuidā argentario veſtibꝫ ſordibꝫ indutū tāꝙͣ ſeruū ſuū vendidit: ⁊ trignita numiſmata inbe accipiēs pauperibꝫ erogauit Petrꝰ gͦ oīa officia vilia faciebatita ꝙ ab omnibꝫ cōtemnebat̉. ⁊ abalijs ꝯſeruis frequēter p̄cutiebả: ⁊iam amens appellabat̉. Tp̄s autēei frequēter apparebat ⁊ veſtimētū⁊ nūmiſmata ei oſtendēs ipſū ꝯſolabatur. Verū imꝑatorē ⁊ vniu̓ſis deamiſſione tanti viri dolentibꝫ quidāvicini eius a conſtātinopoli ad viſi
tandū ſcā loca vener̄t. ⁊ a dn̄o ipſiꝰpetri inuitati cū prāderēt ſibi adinuicē in aube dicebāt. ꝙͣ ſil̓is eſt pueriſte theolonario petro Et curio ſe veſpicientibꝰ vnꝰ dixit Vere dn̄s petrꝰeſt. Surgā ⁊ tenebo eū. Qd̓ ille adu̓tens latēter fugit Erat aūt oſtiariꝰſurdus ⁊ mutus qui per ſignū oſtiūaperiebat. Cui petrus vt ſibi apiretnō ſignis ſed verbis imperauit. Etille cōtinuo audiens ⁊ loquelā veciꝑiens: ſibiqꝫ reſpondēs ei aperuit etdomū egrediens cūctis de eius loq̄lamirātibꝫ dixit. Ille qͥ cōquinā faciebat exijt. ⁊ fugit. Sed vidēte ne ſeruꝰdei ſit Cum em̄ mihi dixit. Tibi dicoaperi: mox ex ore eꝰflāma exijt q̄ linguam ⁊ aures mieaſ tetigit ⁊ ꝯtinuoauditū ⁊ loquelā recepi. Et exeūtesvniu̓ſi ⁊ cōcurrētes poſt eū ipſū aniplius inuenie̓ nō potuerūt Tūc oēsde domo illa penitentiā egerūt eo ꝙtalē virū ſic vilit̓ tractauerūt ¶ HMonachꝰ quidā noīe vitalis: volens ſanctū iohanniē tēptae̓: ſi poſſꝫſibi verbis ꝑſuaderi ⁊ ad ſcandalū facile inclinari Ingrediēs ciuitatē oēspublicas ineretrices cōſcripſit. Intrabat ergo ad illas ꝑ ordinē dicēscuilibet. dona mihi noctē iſtā ⁊ nolifornicari Ipſe autē domū eiꝰ intrāsin angulo flexis genibꝫ tota noctein oratiōe ſtabat vt pro illa orabat⁊ poſtea mane exibat p̄cipiens cuilibet ne alicui reuelaret. Vna auteꝫvitā eiꝰ manifeſtauit. q̄ ſtatim orāte ſene a dyabolo vexari cepit. Cuiomnēs dicebāt. Reddidit tibi deusquod merebaris. quoniā mētita esVt fornicet̉ em̄ ingreditur peſſimꝰiſte ⁊ nō ꝓpter aliud. Veſpeyr autēfacto dicebat p̄dictus vitalis cūctisaudientibꝫ. volo ire quia talis domina expectat me. Aultis voro illū criminantibus reſpōdebat Nunquidego non habeo corpus vt om̄s. autmonachis ſolum iratus eſt deꝰ? Vere ⁊ ipſi homines ſunt vt ceteri Dicebant aūt quidā A ccipe tibi mulierē