Centeſimuſtrigeſimuſnonus CCCXXVII
et ſci. c. m.) hec ꝯſcientia mūda ē ⁊ ſil̓is filie regis intrinſecus q̄ ē int̓ filias ſic̄ liliū int̓ ſpinas. q. d. illi ſūt inimici tuitu ꝟo deꝰ ꝓba me ⁊ co. ſe. in. i. ꝑſcrutare ꝯſilia ⁊ cogitatōes¶ Et vide ſi via iniquitatis in me eſt: et deduc me in via eterna.¶ Et vi. ſi v. ini. ī me ē) faciēdo vl̓ ꝯſentiendo. ſi qͥd aūt īueneris in via mea qd̓ oculis tuis diſpliceat qꝛ viā mea mortalis ē (deduc me in via eterna) q̄ ē xp̄s. xp̄us em̄ eternꝰ ēq̄ dixit: Ego ſum via veritas ⁊ vita. In hac ergo via nulla ē iniquitas qꝛ ſi quis peccat aduocatū habemus apudpatrē ih̓m xp̄m cui ē honor ⁊ gloria ī ſecula ſeculoꝝ amē.Ripe me domine ab homine malo:PſalmusCXXXIXAa viro iniquo eripe me.¶ Titulꝰ in finē psͣ. dauid. Per dauid h̓ intelligit̉ xp̄s verꝭdauid qui eſt finis noſter vt ſepe dictū eſt ad quē ꝑ totumpſalmū loquit̉ ſancta eccleſia que ē corpus xp̄i ⁊ ē hic cōqueſtio ⁊ gemitus ⁊ oratio corporis xp̄i inter malos cōſttuti nedū habentis in re ſꝫ in ſpe bonū vbi ē plena exultatio. In hoc ergo psͣ. ſonat vox corꝑis xp̄i hec ē vox noſtraſi tn̄ ſumus in corꝑe xp̄i vbi quiſqͥs nō fuerit in eis erit inter quos illud corpus gemit aut membruꝫ xp̄i aut hoſti:xp̄i: ⁊ ē ſenſus. Titulus psͣ. h̓ dirigēs nos in (finē) id eſt inxp̄m vl̓ eſt dauid .i. eccleſie q̄ h̓ loquit̉ vt corpus eius. Itentio monet vt ꝯͣ mala ſeculi ad deū oremꝰ. Modus trpartitus ē psͣ. Primo ꝓponit qͥ hoſtes: qͥ mala mouēt opponens eis p̄ces. Secūdo dicit ꝙ auxiliū habeat ꝯͣ malaihi (dixi dn̄o) Tercio q̄ ſint mala inimicoꝝ aperit: ibi (oput circū. ⁊cͣ.) eccleſia ergo inter malos laborans clama(o dn̄e eripe me ab ho. m.) nō ab vno ſꝫ a toto genere maloꝝ cū principe ſuo dyabolo qͥ ⁊ hō dicit̉ in figura vn̄ inimicus hō hoc fe it qͥ ſuꝑſeminauit zizaniā. Mathei. xi.Et vir dicit̉ qꝛ fortis ad nocendū vnde ſubdit̉ (a viro inquo eri. me) Uir iniquus ē qͥ nocet. om̄is auteꝫ malus noit̉ cet vnde cū dixiſſet (ab ho. ma.) q. exponens ſubiūgit (viro iniquo) volens ſignificare ꝙ om̄is malus iniquusquia nocet ſibi ⁊ alij. alij quidē nocet vel mox vt malusvel poſtea. Sunt em̄ quidā mali qui nō vident̉ iniqͥ quinō ſunt ſeui: nō ſunt aſperi: nō ſunt ꝑſequētes ⁊ preſſurashominū fatientes. ſꝫ tamē luxurioſi: ebrioſi: voluptatibusdediti qui ⁊ ſi alijs nocere nō videant̉: ſibi tamē nocent ⁊ita nō ſunt innocētes. Innocēs em̄ ē qͥ nec ſibi nec alij n.cet. Si qͥs tamē alte ꝯſideret etiā alijs nocet ſaltē exēploqꝛ viuit tecū ⁊ ad id qd̓ agit inuitat: poſtea ꝟo nocebit etiam oꝑe: cū em̄ q̄ habet voluptuoſe viuēdo ꝯſumpſerit poſtea rapit alijs qd̓ effundere poſſit ex voluptate. ergo ⁊ luxuria qͥbus alijs nocere nō videbat̉ ꝓcedit quo te punſicut ſpine in radice ſūt lenes ſꝫ inde ꝓcedit quod pungiincidat̉ ergo radix ⁊ nō eſt vn̄ ꝓcedat ſpina ita duꝫ aliqͥꝫvoluptuoſe viuit nulli nocere videt̉ ſꝫ poſt rapit qd̓ effuidat. corrigat̉ ergo voluptas tanqͣꝫ radix ⁊ nō naſcat̉ rapua q̄ pungat velut ſpina deinde qualiter mali ꝑſequūturſequit̉ impugnāt em̄ bonos tribus modis .ſ. lingua mancorde ⁊ de corde p̄mittit dicēs. q. d. eripe me a ppl̓o malnl̓ rū (Erip̄e me.) herentē mūdo ꝑ amorē. ps. ꝯglutinatusjt. in terra venter meus .i. memoria. Eſaie. xlj. Cōfortabit fber erarius ꝑcutiens idolū dicens glutino bonū eſt. fabeiſte ē dyabolus. Eſaie. xliiij. Creaui fabꝝ: iſte dicit de gluino vel amore mūdi bonū ē. Gen̄. xiiij. Quatuor reges aduerſus qͥnqꝫ pugnauerūt. vallis aūt ſilueſtris hēbat multos puteos bituminis. Quatuor reges ſunt pͥncipalia vcia q̄ impugnāt qͥnqꝫ ſenſus in mūdo qͥ eſt vallis bitunnis ꝓpter amorē Grego. Amor rerū tꝑaliū ē viſcū pennarū ſpūalium. Itē (eripe me) ligatū ꝑ prauā ꝯſuetudinemProuerb̓. v. Funibus peccatoꝝ ſuoꝝ vnuſqͥſqꝫ ꝯſtringiProuer. vij. Statim ſequit̉ eū quaſi bos ductus ad victimā ⁊ neſcit ꝙ ad vincula .i. ad prauā ꝯſuetudineꝫ ſtultustrahat̉ de hijs. Sap̄. v. In vinculis nō dereliquit eū. Iti(eripe me) opp̄ſſum ꝑ deſperationē. Tren̄. iij. Lapſa ē inlacum anima mea. Item (eripe me) debilem ꝑ naturaliūx
corruptionem ⁊ vulnerationē. vulnerantur naturalia qͣtquis peccat. Luce. x. Plagis impoſitis ⁊cͣ. h̓ psͣ. Uide īfirmitatē meā ⁊ a. m. Iob. vj. Que eſt fortitudo mea vt ſuſtineam ⁊cͣ. Itē (eripe me) cōcluſum ꝓpt̓ ꝑplexitatē. Trenoꝝ. iij. Cōcluſit vias meas lapidibus quadratis circumedificauit me vt nō egrediar. Iob. xvj. Nō credit ꝙ reuerti poſſit de tenebris ad lucem circūſpectaus vndiqꝫ gladium in eodem cōcluſit me dominus apud impium ⁊ manibus ⁊cͣ. Item (⁊ eripe me) retentū per dyaboli poteſtateꝫLuce. xj. Cum fortis armatus cuſtodit atrium ſuū. Item(eripe me) timidum exire ꝓpter ſatiſfactionē. Iob. xv. xterrebit eū tribulatio ⁊ anguſtia vallabit eum de hac ereption Ezech̓. xxxvij. Educam vos de tribulationibꝰ veſtripopule meus ⁊ inducā vos in terrā veſtram. Amos. iiij.Quō ſi eruant̉ duo crura ⁊cͣ.¶ Qui cogitauerunt iniquitates in corde:tota die conſtituebant prelia.¶ Qui cogita. iniqͥtates in corde). q. d. ab hijs maxime eripe me qui cogitant multis machinationibus nocere. facilius em̄ vitaretur aperta inimicicia qͣꝫ occulta. ille em̄ difficile vitatur qui in labijs bona portat. in corde mala occultat. quia nulla peſtis efficacior ad necendum qͣꝫ familiaris inimicus. ⁊ hij tales (tota die) continue (cōſtitu.) mihi (prelia) .i. ſciſmata ⁊ hereſes contra que pugnarem. decordibus em̄ talium bella ſemper ꝓueniunt ⁊ ſi verba ſintpacata per hoc qd̓ ait (tota die) cōtinua eorum nequiciaoſtenditur non laſſata per moram. deinde qualiter perſequantur oſtenditur.¶ Acuerunt linguas ſuas ſicut ſerpentes:venenum aſpidum ſub labijs eorum.¶ Acuerūt linguas ſuas) .i. verba ſue nequicie polluerūtaddit (ſicut ſerpē. cōgrue comparat eos ſerpentibus. Inſerpente em̄ aſtucia et dolus nocendi eſt. ideo ⁊ ſerpēs nōhabens pedes vt nō audiatur dū venit in itinere lenis eſttractus ſed nō rectus. Sic ergo mali ſerpunt ad nocendūſub leni cōtractu verborum habentes occultū venenum.vnde ſubdit (vene. aſpidū ſb̓ labijs eoꝝ) ſub ſpecie boniſuggerendo peſſima ⁊ anime mortifera. quia venenuꝫ inſanabile eſt: deinde de perſecutione que fit manu id ē opere ſubdit dicens.¶ Cuſtodi me domine de manu peccatoris.et ab hominibus iniquis eripe me.¶ De ma. peccatoris) .i. dyaboli qui validus eſt ad nocendū vnde princeps mūdi dicit̉: ideo iſte petit cuſtodiri abeo quia per multa dyabolus fallit que iſte ꝑ ſe neqͥt p̄cauere (⁊ ab hoībꝰ inqͥs) id eſt a mēbris eius per quos conatur ꝙ ꝑ ſe neqͥuit (eripe me.) vt nō noceāt: nō dico in cauſis ſeculi ſꝫ in via dn̄i. vn̄ ſubdit.¶ Qui cogitauerūt ſupplantare greſſus me3os: abſconderunt ſuperbi laqueum mihi.¶ Qui cogita. ſuꝑ) .i. decipere ⁊ a via dei retrahere ⁊ īpedire opera mea parātes peccatoꝝ mihi vicinas foueas deinde qui ſunt inimici oſtendēs (abſcon .ſ. la.) vl̓ muſcipulam (mihi) Augꝰ. breuiter totū corpus diaboli explicauitcū ait: ſuꝑbi inde ſcilicet ex ſuperbia ē ꝙ et iuſtos plerūqꝫſe dicunt cū ſint iniqͥ. Inde eſt ꝙ nolunt cōfiteri peccata.inde etiā eſt ꝙ inuident veris iuſtis. om̄is em̄ ſuperbꝰ etiam inuidus eſt ſicut dyabolꝰ qͥ inuidit homini qd̓ perdidit. qꝛ enim amiſit regnū hominē illuc peruenire noluit ⁊non vult. ⁊ id agit nunc vt hō illuc nō perueniat vnde eiectus eſt ille.¶ Et funes extenderūt in laqueū: iuxta iterſcandalum poſuerunt mihi.¶ Et fu.) .i. pctā ſua q̄ mihi ſuadēt face̓ de qͦbꝰ Eſa. v. vebqͥ trahitꝭ iniqͥtatē ī funicul̓ vanitatꝭ pctā dicūt̉ funes qꝛ inpeccatꝭ ꝑſeuerātes addūt pctā peccatꝭ ⁊ vn̄ deberēt corrigi defenſione ⁊ excuſatione peccatū duplicāt ⁊ triplicāt ⁊⁊ ita ꝓducit̉ funis d̓ tortis filis ⁊ de talibꝰ funibꝰ ligāt̉ pedes ⁊ manꝰ vt ī tenebras exteriores mittāt̉ hos funes extē
Iniquꝰ innocēs qͥs dicat̉
Qualit̓ ſe eripi a malo ml̓tiplici orat.
¶ Psͣ. cxxxix.
o