Pſalmus

Mil ſciens ⁊cͣ. nec partem hꝫ in hoc verbo (declaratio ſemonū tuorū illu. ⁊ intellectū dat ꝑuulis). q. d. non ſuꝑbisdiſputatoribꝰ tm̄ intellectū dat quantū humilibus: vndeMath̓. xj. dicit hūilis magiſter Confitebor tibi pater dn̄eceli ⁊ terre qꝛ abſcōdi. hec a ſapien. ⁊ re. ea paruulis: ⁊ hocetiā ſignificauit Lu. vlt̓. vbi habet̉ ꝙ duo eūtes in emausdū fabularent̉ ⁊ ſecū quererēt .i. diſputarēt: ⁊ ip̄e ieſus appropinquās ibat cū illis oculi eorū tenebant̉ ne eū agnoſcerēt: ſed poſtqͣꝫ coegerūt eū ſecū hoſpitari ⁊ fregerūt panē .i. ꝑ oꝑa pietatis cognouerūt Eccl̓i. xliij. Pie agētibusdedit deus ſapientiā: qꝛ igit̉ intellectū dat paruulis ego vtparuulus (os meū aperui) ſicut ꝑuulus lactās os aperiad vbera. ita ego vt ſuggerē lac ſacre doctrine Eſa. lx. ẜmaliā lr̄am filie tue lac iuggent Iob. xxix. Suꝑ eos ſtillabiteloquiū meū expectabāt me ſicut pluuiā ⁊ os ſuū aperiebant quaſi ad ymbrē ſerotinū: ⁊ ſic aperto ore (attraxi ſꝑritualē intellectū de quo. j. Cor̄. iij. lr̄a occidit ſpūs aūt viuificat Iob. xxviij. trahit̉ ſapiētia de occultis: vl̓ (ſpiritiſanctū q̄ ab humilibus attrahit̉: ſicut dr̄ Eſa. vlti. ẜm aliālitterā ſuꝑ quē requieſcet ſpūs meus niſi ſuper humileꝫ.quietū ⁊cͣ. hij vt (ſpiritū) attrahāt aperiūt os ſuū vt pecctū cōfiteant̉ vt paſtū recipiāt diuine cōſolatōnis ⁊ ad laudandū deū ecōtra multi attrahūt ſpiritū vane glorie ſicutiactantes ſe ⁊ pro inani gloria p̄dicantes Hiere. ij. In deſiderio anīe ſue attraxit ventū amoris ſui. ⁊. xiiij. Onaſteterūt in rupibus traxerūt ventū quaſi dracones. Prouer. x. Qui nitit̉ mendacijs hic paſcit ventos: qꝛ (mādat:tuā deſiderabā) argumentū eſt ꝙ ꝓpter deſideriū cōfertuihomini gr̄a Eſa. xxvj. Memoriale tuū in deſiderio animeex hoc deſiderio accenſus ſubiungit.¶ Aſpice in me ⁊ miſerere mei: ẜm iudiciūdiligentium nomen tuum.¶ Aſpice) Sap̄. iiij. Reſpectus eius in electos illius: ſedobijcit̉ ad qͥd querit hoc cū deus oīa aſpiciat ẜm ꝙ dicit̉Prouer. xv. Oculi dn̄i contēplant̉ bonos ⁊ malos. Solutio ibi in Prouer. loquit̉ de oculis p̄ſcientie de qͥbꝰ Amosix. Pona oculos meos ſuꝑ eos in malū ⁊ nō in bonū. hicaūt loquit̉ de oculis ſiue de aſpectu p̄deſtinationis ⁊ miſericordie: vn̄ ſubdit (⁊ miſerere mei) Hiere. xxiiij. Ponamoculos meos ſuꝑ eos ad placandū ⁊ reducā eos in terraꝫhanc (aſpice) dico (⁊ miſerere ſcd̓m iudiciū diligentiū nomē tuū) .i. ſcd̓m ꝙ iudicas eos aſpiciendos ⁊ aſpicere ſoles qͥ diligūt nomē tuū quos vt te diligerēt prius dilexiſt.j. Ioh̓. iiij. nō qꝛ nos dilexerimꝰ eum: ſꝫ qm̄ ipſe pͥor dilexinos: vel (ſcd̓m iudi. di. no. t.) .i. ẜm iudiciū cōfeſſorū qͥ cūaudiūt pctā cōpatiunt̉ ⁊ ſtatim dimitterēt ⁊ gratiam peccatori cōferrent ſi in eis eſſet hoc facere. tamē dn̄s magimiſericors eſt oībus homībus: vel (diligentiū nomē tuūid eſt ſanctorū qͥ qꝛ qn̄qꝫ peccauerūt: cōpatiunt̉ ⁊ parcūtpeccatoribꝰ: vn̄ dicit Aug. loquens vt puto ad beataꝫ virginē nō frangas pontē miſericordie per quē tranſiſti: ⁊ inquo attendat̉ effectus huius miſericordie ſubiungit.¶ Greſſus meos dirige ſcd̓m eloquium tuum: ⁊ non dominetur mei omīs iniuſticia:¶ Greſſus meos dirige) quia ego nō poſſum eos dirigereqꝛ vt habet̉ Hiere. x. Non eſt homīs via eius nec viri eſtvt ambulet Prouer. xvj. Dn̄i eſt dirigere greſſus. greſſuꝫaūt ſunt anīe voluntates ⁊ motus. Greg. Velle aliquid iāmente ire eſt: ⁊ (ẜm eloquiū tuū) .ſ. vt recte incedā: ſicutdocet eloquiū tuū Cant̓. vij. Ꝙ pulchri ſunt greſſus tui incalciamētis filia principis .i. o anima dei filia Deut̓. xxxiijFerrū ⁊ es calciamentū eius: ideo ſecure ⁊ cōſtanter trāſit ſpinas ⁊ lapides ⁊ lutū: ẜm ꝙ dicit̉ Lu. x. Ecce dedi vobis poteſtatē calcādi ſuꝑ ſerpētes ⁊ ſcorpiones ⁊ ſuꝑ omnē virtutē inimici: ⁊ hoc eſt qd̓ ſequitur (⁊ non dominetumei omīs iniuſticia) Eph̓. vj. Calciati pedes in p̄paratiōeeuangelij pacis Greg. Nulla nocebit aduerſitas ſi nulldominet̉ iniquitas: ⁊ bene dicit (non dominet̉) non vt nōſit quia ex toto caueri nō poteſt ſed dominiū eiꝰ vitari poteſt Gen̄. iiij. Subter te erit appetitus tuus: ⁊ tu dominaberis illius (⁊ omīs) dicit: licꝫ negatio precedat hoc ſignū

vniuerſale tamē vniuerſalis negatiua eſt in theologia em̄frequēter equipollēt omīs non: ⁊ nō omnis. hic ergo vniuerſaliter negat̉ dominiū omnis iniquitatis qꝛ nō ſufficitoīa peccata p̄ter vnū vitare: ſi vnū regnet ſicut dicit Iaij. Si quis totā legē ſeruauerit offendat aūt in vno factuseſt omniū reus (iniuſticia) .i. peccatū ꝑ qd̓ iniuria fit deo.⁊ ideo amittit̉ hereditas q̄ tenetur ab eo .ſ. hereditas eterna: ꝓpter quod dicit apoſtolus Eph̓. v. Omīs fornicatoraut immūdus aut auarus non habet hereditatē in regnodei Sap̄. j. Iniuſticia mortis eſt acquiſitio .ſ. mortis eterne: vel (omnis iniuſticia) dicit̉ fomēs a quo oīs iniuſticiahabꝫ ortū dico (dirige greſſus meos) ſed quia multa ſuntimpedimenta in via.¶ Redime me a calumnijs hominum: vtcuſtodiam mandata tua.¶ A calūnijs hoīm) .i. a falſis impoſitiōibꝰ eorū erue mene terroribus vincar ⁊ dicit (hominū) non demonū: quiaqn̄qꝫ grauius ꝑſequunt̉ hoīes qͣꝫ demōes: qꝛ vt dicit Hierony. Nulla peſtis efficacior ad nocendū ꝙ familiaris inimicus ꝓpter hoc dyabolus temptare volēs Euam nō inꝓpria forma venit ſed formā ſerpentis aſſumpſit q̄ mulieri ſimilis videbat̉. redime ergo me a calūnijs hoīm: vt cuſtodiā mandata tua q̄ non facile cuſtodiūt oppreſſum calumnia. idē ſupra petijt dicens. Suſcipe ſeruū tuū in bonū non calūnient̉ me ſuperbi. hunc verſum poſſunt ⁊ deberent dicere p̄lati quos oportet tota die intereſſe litibuscalūnijs determinandis .ſ. (redime a calūnijs ⁊cͣ.) Ezech̓.xxij. in fi. Populi terre calūniabant̉ calumniā ⁊ rapiebātviolenter ⁊ bene dicit (redime) quia ſerui ſolent redimi ⁊p̄lati ſe fecerunt ſeruos calumniarū Oſee. xxx. De morteredimā eos. lites aūt dicunt̉ mors Eccl̓i. xxvj. A tribus timuit cor meū: ⁊ in quarto facies mea metuit delaturā ciuitatis ⁊ collectionē populi ⁊ calumniā mendacē ſuꝑ mortē aūt omīa grauia (vt cuſtodiā mādata tua) de dilectōneꝓximi ⁊ cura animaꝝ. psͣ. quāta mādauit patribꝰ noſtrisnota facere ea filijs ſuis. pres noſtri ſunt p̄lati qͥbus mandauit dn̄s multa nota facere filijs .i. ſubditis ſed qͥ litibus⁊ cauſis ⁊ hmōi tꝑalibus occupant̉ eius mādata nō poſſunt cuſtodire. Nā ſpūalia totū vendicāt p̄latū: vn̄ ⁊ petrus alios cōſtituit ad dirimēdū lites ſi q̄ orirent̉ vt totusverborū p̄dicationi deditus eſſet: ſicut habet̉ in itinerarioclemētis: ſic etiā dixerūt apl̓i Act̉. vj. Nō eſt equū nos derelinquere verbū dei ⁊ miniſtrare menſis ⁊cͣ. ⁊ Exo. xviij.dixit ietro moyſi ſtulto labore conſumeris: ⁊ poſt eſto tupopulo in his que ad deū pertinēt ⁊cͣ. ſed qꝛ etiam amotiscalūnijs hominū nō pōt quis cuſtodire mādata ſine auxilio dei ⁊ doctrina interiori ſubiūgit (faciē tuam illu. ſuperſeruū tuū) .i. opitulando tuā manifeſta p̄ſentiam (⁊ doceme) dando vnctionē que docet de omnibus. j. Pet̓. ij. (iuſtificationes tuas) vt faciam eas: vel.¶ Faciem tuam illumina ſuper ſeruum tuūet doce me iuſtificationes tuas.¶ Faciē tuā ⁊cͣ.) .i. filiū mitte in carnē qͥ nos doceat (iuſtificationes tuas) ⁊ fulgore gratie nos illuſtret. filius em̄ dicit̉ facies patris quā illuminari petebat ſupra Oſtēde faciē tuā ⁊ ſalui erimus: ⁊ hoc deſiderabat ⁊ quaſi importunus petebat. Eſa. lxij. dicēs: ꝓpter ſyon nō tacebo ⁊ ꝓpterhieruſalē nō quieſcā donec egrediat̉ vt ſplēdor iuſtus eiꝰ⁊ ſaluator eius ⁊ lāpas accendat̉ ⁊cͣ. vel ſic moraliter (faciem tuā illumina ſuꝑ ſeruū tuū) homo factus eſt ad imaginē ⁊ ſimilitudinē dei: ad imaginē in naturalibus ad ſimilitudinē in gratuitis. ſpecioſa igit̉ eſt aīa in qua facies deidepingit̉ ⁊ illuminat̉ cui dyabolus inuidēs accedit ad eācū ſuo carbone .i. cū deformi peccato ⁊ niſi conſpuat in eū⁊ eum reſpuat ipſam denigrat ⁊ eius pulchritudinē tollitſed nō imaginē quia vt ſupra in imagine ꝑtranſit homo.Ioel̓. ij. Oēs vultus redigent̉ in ollā. Eſa. xiij. Facies cōbuſte vultus eorū quid igit̉ tali faciendū: eundū eſt ad illuminatorē xp̄m: ⁊ pͥmo oportet ſurgere. Eſa. Surge illuminare hieruſalē qꝛ venit lumē tuū. q. d. iacēs non potesilluminari Eph̓. v. Surge qui dormis ⁊ exurge a mortuis

Tria ſuntfaciēda vtfacies anīoilluminet̉.