Pſalmus

dicat nō ſolū docet me bonuꝫ appetere interius ſꝫ ⁊ oꝑariexterius. Eſa. lx. Ambulabūt gētes ī lumine tuo. Ioh̓. xij.Ambulate dū lucē habetis. vel ꝑ pedes oꝑationes cōmunes. ꝑ ſemitas oꝑa cōſilioꝝ poſſunt intelligi. vn̄ bn̄ iungitpedibꝰ lucernā ⁊ ſemitis lumē qꝛ qͥ ꝯſilia implent maiorilumine illuſtrant̉ qͣꝫ qͥ tm̄ cōmunibus p̄ceptis implendisinſiſtunt. Amos vl̓. ſcd̓m tempus aſcenſionis ſue de terraegypti oſtendā tibi mirabilia ⁊ hoc congruuꝫ ē vt dn̄s eisqͥ familiarius ei adherēt maiora reuelet. Io. xv. vos aūtdixi amicos qꝛ oīa q̄ audiui a pr̄e meo nota feci vobis. qͥautem ſic illuminatur dicit ⁊ facit quod ſequitur.¶ Iuraui et ſtatui cuſtodire iudicia iuſticietuę.¶ Iuraui ⁊ ſta.) .i. firmiter quaſi ꝑ ſacramentū ſtatui. qͥd(cuſtodire) inter q̄libet ꝑicula ⁊ aduerſa (iudicia iuſticitue) .i. iuſta iudicia tua hoc fit ꝑ fidē dū ſub deo iuſto iudice nec bonū ſine remuueratōne. nec malū ſine punitiōep̄tereundū credit̉ et etiā q̄ ī pn̄ti fiunt tā in iuſtis qͣꝫ in inpijs iuſte fieri credunt̉ iſtu verſuꝫ ſꝑ deberēt hr̄e in cordreges ⁊ pͥncipes ⁊ p̄lati eccl̓ie. hoc eī dicit dauid ad litter.qͥ rex erat ⁊ p̄latus ppl̓o dei ⁊ reges ⁊ p̄lati an̄qͣꝫ inungatur vl̓ ꝓmoueant̉ iurāt ſe ẜuaturos ſtatuta eccl̓ie. ij. Paral̓. xxiij. Impoſuerūt ei dyademā dederūtqꝫ in manu eitenendā legē ⁊ ꝯſtituerūt eū regē. bn̄ aūt ꝯiūgit (Iurauiſtatui) qꝛ multi iurāt ⁊ nō ſtatuūt .i. nō firmit ſtatuunt q̄ſtatuūt nec ſtabiliter tenēt qd̓ iurauerūt ſicut ſedechias.quo. Eze. xvij. Uiuo ego qm̄ iuramentū qd̓ ſpreuit ⁊ fedꝰqd̓ p̄uaricatus ē ponā in caput eiꝰ ſꝫ ⁊ hoc debent aduertere illi quoꝝ ē ſtatuta facere ꝙ pͥuſqͣꝫ aliqua ſtatuant debēt oīa mala ſi poſſūt p̄ſcindere vn̄ de ioſia rege dicit̉. iiij.Regū. xxiij. Phitōnes ⁊ ariolos ⁊ figurās ydoloꝝ ⁊ īmūdicias ⁊ abominatiōes q̄ fuerāt in terra iuda ⁊ irl̓em abſtulit ioſias vt ſtatueret verba legis ⁊ qꝛ oībus cuſtodiētbus iudicia iuſticie dei ⁊ maxime regibus ⁊ p̄latis neceſſaria ē hūilitas. bn̄ ſubiūgit (hūiliatus ſum ⁊cͣ.) ſꝫ an̄qͣꝫ ꝓſequamur hūc verſū notandū ē ꝙ ē iuratio mala ⁊ cōtingpeccare iurādo multis modis. vn̄ verſus. Stulta doloſaplacens mendax. temeraria fruſtra. Deteſtās iterata procax ſuꝑ ydola mēbra. Nō ſine pctō ē oīs iuratō talis (ſtulli ta) ē q̄ ſit de cognitis. Gene. xxv. Iura ergo mihi dixit iacob ad eſau. iurauit ergo eſau ⁊ vendidit pͥmogenita (dloſa) fuit iuratio herodis. Marc. vj. Iurauit illi qꝛ qͥcqͥdpetieris dabo tibi (placēs) Zach .j. Ipſi ꝟo adiurauerūīmala. Eſa. viij. Quicqͥd loquit̉ ppl̓s iſte ꝯiuratio ē. (mē.dax) zacha. viij. iuramentū mendax ne diligatis (temeraria) Sap̄. xiij. ꝑiurauit cito ſic iurauit ſaul ⁊ retractauit. jͣReg. xiiij. Uiuit dn̄s qꝛ ſi ꝑ ionathā filiū meū factū ē hocabſqꝫ retractione moriet̉ (fruſtra) Eccleſiaſti. xxiij. Si inuacuū iurauerit nō iuſtificabit̉. Exo. xx. Nō em̄ īſontē habebit dn̄s eū qui aſſumpſerit nomen dei ſui fruſtra (deteſtans) Mathei. xxvj. Tūc cepit deteſtari ⁊ iurare qꝛ nonnouiſſet hominē (Iterata) Eccl̓i. xxiij. vir multū iurās replebit̉ iniqͥtate (ꝓcax) Prouer. xxj. Uir impius ꝓcaciturobfirmat vultū ſuū. Iere. v. ꝙ ſi etiā viuit dn̄s dixerint.hoc falſo iurabūt. Eccl̓i. xx. Odibilis ē qͥ ꝓcax ē ad loquedū multo fortius ad iurādū (ſuꝑ ydola) Sap̄. xiiij. Iurauerūt iniuſto in dolo. Math̓. v. Dico vobis nō iurare oīno neqꝫ ꝑ celū neqꝫ ꝑ terrā ⁊cͣ. ⁊ poſt neqꝫ ꝑ caput tuū Iaco. v. Ante oīa fratres mei chariſſimi nolite iurare neqꝫ ꝑcelū neqꝫ ꝑ terram neqꝫ ꝑ aliud quodcunqꝫ iuramentum¶ Humiliatus ſum vſqꝫ quaqꝫ domine viuifica me ẜm verbum tuum.¶ Hoc legit̉ de humilitate ꝟtutis. vl̓ de hūiliatōe afflictinis. qͥ em̄ cuſtodit iudicia ⁊ etiā qͥ alios iudicat neceſſe eſvt ſe hūiliet ⁊ tūc placet deo qd̓ agit. Eccl̓i. iij. Quāto magnus es .ſ. in vita ſiue in poteſtate. hūilia te oībus ⁊ cordeo inuenies gratiā qm̄ magna potētia dei ſoliꝰ. ⁊ ab hūlibus honorat̉ .j. Pet̓. v. Humiliamini ſub potenti mandei. ⁊ bn̄ addit (vſqꝫquaqꝫ) .i. ex toto qd̓ ē cōtra ypocritaqͥ humiliant̉ tm̄ vel corꝑe vel veſte vl̓ loco ⁊ cor ſemꝑ ſuverbū ē. Eccl̓i. xix. Eſt qͥ neqͥter humiliat ſe ⁊ interiora eiꝰ

plena ſunt dolo. Tryẜ. corpus qn̄qꝫ recūbit in nouiſſimoloco. ſꝫ cor ſedet in cornu. ⁊ qꝛ ſic (huiliatus ſum) ideo domine (viuifica me) vita gratie. augēdo in me gratiam. ⁊ hͦẜm (verbū tuū) .i. ſicut ꝓmiſiſti. Eſai. lxvj. Ad quē aſpiciāniſi ad pauꝑculū. Alia lr̄a ſuꝑ que requieſcet ſpiritus meus. niſi ſuꝑ humilē ⁊cͣ. ps. humiles ſpiritu ſaluabit. Iaco.iiij. ⁊ Prouer. iij. ẜm aliam litterā. deus ſuꝑbis reſiſtit humi. autē dat gratiā. vel de humiliatione afflictionis legit̉(humiliatus ſum vſqꝫquaqꝫ) qui em̄ vult cuſtodire iuſticiam a malis affligitur ẜm ꝙ dicitur Eſai. lix. Qui receſſita malo prede patuit. huic expoſitioni magis ꝯcordat alialittera que ſic habet (afflictus ſuꝫ vſqꝫ nimis viuifica me)id eſt viuidū ⁊ potentem me ſac vt poſſim ſuſtinere et ſuperare. ⁊ hoc eſt (ẜm verbum tuum) id eſt ẜm ꝓmiſſuꝫ tuum ſupra cum ip̄o ſum in tribulatione eripiam eum ⁊cͣ. j.Coꝝ. x. Fidelis deus ſcilicet ſoluendo promiſſum qͥ nonpatietur vos tentāri ſupra id quod poteſtis. ſed faciet euꝫtentatione etiam ꝓuentum vt poſſitis ſuſtinere. oſtenditautem ſe inter tribulationes non deficere ſed magis deūlaudare cum ſubiūgit (voluntaria oris mei ⁊cͣ.) humilitatem etiam ſuam in hoc oſtendit ꝙ non beneplacita eē dicit ea. ſed petit vt fiant beneplacita. ē ergo ſenſus ac ſi dicat licet afflictus ſim non a te viuificatus ſum. vnde tibihoſtiam laudis offero. ſed quia me indignum miniſtrumreputo. ideo tu ipſam obliuionem tibi facias beneplacitāhoc eſt ergo quod dicit.¶ Uoluntaria oris mei beneplacita fac domine ⁊ iudicia tua doce me.¶ Uolun. oris mei) id eſt vitulos labiorum meorum id ēhoſtiā laudis quā nō coactione neceſſitatꝭ ſꝫ volūtate charitatis tibi offero (bn̄placita fac dn̄e) ⁊ cū tibi bn̄ placuerītiudicia tua doce me) que ſunt inſcrutabilia. Roma. xj. qͣꝫincomp̄henſibilia ſunt iudicia eius. incōprehenſibilia ſūt.qꝛ nō ex toto cōprehēſibilia vn̄ licet pͥus ſe ea accepiſſe ſepe dixerit. vn̄ ⁊ illa ſe cuſtodire iurauit hic iteꝝ petit ſe eadoceri vt videlicet eoꝝ cognitio augeat̉ in ip̄o. Uel aliterin ꝑſona penitentis (voluntaria) q. d. ſupra dixi viuificame: quod fit per contritionem in qua remittitur peccatuꝫ⁊ gratia infunditur. nunc autem de confeſſione poſtulo qſequitur contritionem vt ſic fiat quod tibi placeat hoc eſt(voluntaria oris mei bene. ſac domine) confeſſio euim debet eſſe ex ore. ſcilicet aperta ⁊ voluntaria non coacta velextorta ſicut in illis qui non confitentur niſi timore mortꝭin infirmitate. Eccl̓i. xvij. Uiuus ⁊ ſanus confiteberis. psͣ.voluntarie ſacrificabo tibi ⁊ confi no. tuo domine (⁊ iuſtifica. tuas doce me) vt etiam meip̄m iudicem quaſi dicattūc erit ibi beneplacita confeſſio ſi meip̄m bene iudicauero ⁊ ẜm ꝙ ſupra dictuꝫ ē dixi confitebor aduerſum me iniuſticiā meā do ⁊ tu ⁊c̄. j. Coꝝ. xj. Si noſmetip̄os dijudicaremus non vtiqꝫ iudicaremur ꝓpter hoc dicitur Prouer. xxj. Gaudium iuſto facere iudicium. hoc auteꝫ poteſtdici in perſona clericorum ⁊ monachoꝝ (voluntaria ⁊cͣ.)ſunt enim quedam voluntaria oris quedā neceſſaria. neceſſaria ſunt ea que ſunt ſub precepto vel voto ſicut horecanonice. voluntaria ſunt que ſupererogātur. ⁊ ad hoc ꝓnior eſt homo qͣꝫ ad neceſſaria. Prouerbioꝝ. xx. Multi viri miſericordes virum autem fidelē quis inueniet. ij. Corinthioꝝ. viij. Supra virtutem voluntarij fuerunt voluntaria autem iſta oris non ſunt deo beneplacita niſi ei ſoli.uantur ⁊ neceſſaria nec voluntarium poteſt ſolui pro neceſſario. Unde Matthei. xv. Quare vos tranſgrediminimandatum dei propter tradictionem veſtram. Leuitici.xxij. Bouem ⁊ ouem aure et cauda amputatꝭ voluntarieofferre potes. Votum autem ex hijs ſolui non poteſt (etiudicia tua doce me.) hoc etiam neceſſarium eſt clericisqui habent laycos iudicare. propter hoc pecijt Salomonſcientiam iudicandi. iij. Regum. iij. Dabis ergo ẜuo tuocor docibile vt poſſit iudicare populū tuū diſcernere intbonum ⁊ malū.¶ Anima mea in manibus meis ſemper. etlegem tuam non ſum oblitus.

De malo iuramēto in qͦcōtingit peccare multipliciter.Uerſus.

OUolūtaria ⁊nccͣria oris.