Centeſimuſdecimuſo tarius CLXXXVII
monibꝰ legꝭ huiꝰ. pͥmi aūt declinātes ſunt p̄lati ⁊ poſt eosdeclināt ſb̓diti Hiere. vj. Omēs iſti pͥncipes declinantiū .i.ſunt de nūero declinantiū .j. Eſdre. ix. Manꝰ pͥncipū ⁊ magiſtratuū fuit in trāſgreſſiōe hac pͥma Oſee. v. victimis declinaſtis in ꝓfundū .i. ſb̓ditos qͦs deo offerre debuiſtis. Etnoͣndū ꝙ ꝑ oēs caſus flectit̉ declinatio eoꝝ. declināt em̄noīatiuū ꝑ ſuꝑbiā volētes ſibi facere nomē ſicut Ioſephꝰr ⁊ Zacharias. j. Mach̓. v. psͣ. Vocauerūt noīa ī terris ſuideclināt ⁊ ꝑ gtm̄ ꝑ luxuriā ad lr̄aꝫ gn̓ando filios ⁊ filias: ⁊etiā nimis carnal̓r diligēdo ꝯſanguineos Oſee. iiij. Sicutvacca laſciuiēs declinauit iſrl̓ .i. clerus declināt: ⁊ ꝑ datiuires pauperū male expendēdo ⁊ mūera recipiēdo: de pͥmoHiero. Hiſtrionibꝰ dare eſt demonibꝰ ſacrificare: de ſcd̓oEſa. j. Principes tui infideles ſocij furū oēs diligūt mūera ſequunt̉ retributiōes Itē ꝑ accuſatiuū iniuſte accuſando Amos. iij. Si qͥs nō dederit in ore eoꝝ quippiā ſanctifcāt ſuꝑ eū p̄liū Itē ꝑ vocatiuū: eo ꝙ vocant ad lites Act̉xxiiij. Citato paulo cepit accuſare tertullus: vel ꝑ accuſatuū declinant detrahendo: ꝑ vocatiuū adulando Itē ꝑ ablatiuū rapiendo a ſubditis bona eorū Mich̓. iij. Qui violenter tollitis pelles eorū ⁊ deſuper eos.¶ Aufer a me obprobrium ⁊ contemptum:quia teſtimonia tua exquiſiui.¶ Aufer a me) ſupra ꝯͣ multiplicē defectū multiplex remediū petijt: ſꝫ duplex eſt defectꝰ ſeu miſeria: vicꝫ interior acquā oīa ſupradicta ꝑtinent: ⁊ exterior de qͣ hic incipit agre q̄ eſt ꝑſecutio hoſtiū ⁊ cōtemptus: ⁊ hanc petit auferra ſe: nō qꝛ nō ſit paratus ſuſtinere: ſed nec peccatū hoſtiiaugeat̉: ⁊ hoc poteſt legi allegorice in ꝑſona martyrū: velmoraliter in ꝑſona gnͣalis iuſti eodeꝫ mō vt dicit (auferme ob.) oris (⁊ cōtemptū) cordis habitū: ꝓpter hͦ (qꝛ teſttua exqͥ.) .i. martyria tua: qꝛ em̄ martyres toto corde qurebāt pro teſtimonio xp̄i pati: ⁊ adhuc iuſti idē cupiunt:obprobrio ⁊ contemptui erant ⁊ ſunt ſuꝑbis ⁊ cōtemnētbus crucē dn̄i ⁊ totā xp̄ianā hūilitatē ꝑ quā ſolā ſanat̉ ſuperbia: ꝙ aūt dixit obprobrium ſibi eſſe probat dicens.¶ Etenim ſederunt principes et aduerſumme loquebantur: ſeruus autem tuus exercebatur in iuſtificationibus tuis.¶ Sede. pͥn.) tanqͣꝫ ex mora machinātes ⁊ more iudiciario vtentes (⁊ aduerſum me lo.) ijdē iudices qͥ accuſatores qd̓ grauiꝰ eſt. iſte ꝟſus de ſancto Stephano cantat̉ei ꝓprie cōuenit: de quo dr̄ Act̉. vj. Intuētes eū omēs qͥ ſedebant viderūt faciē eius tanqͣꝫ faciē angeli ⁊ eodē. Surrexerūt aūt quidā de ſynago. ⁊cͣ. (⁊ aduerſus euꝫ loqueeodē Act̉. Statuerūt falſos teſtes dicentes: hic homo nōceſſat loq̄ verba aduerſus locū ſanctū ⁊ legē: quid autē iuſti ⁊ martyres ⁊ p̄cipue btūs Stephanus in p̄ſecutione fecerint: ſubdit (ſeruus aūt tuꝰ exercebat̉ in iuſtificationibꝰtuis) quomodo autē (exercebatur) ſubiungit.¶ Nam ⁊ teſtimonia tua meditatio mea eſtet conſilium meum iuſtificationes tue.¶ Teſti. t.) ſupradicta (meditatio mea eſt) .i. cogito q̄ ſintp̄mia martyrū: ⁊ ſic vinco per patiam ferocitate pͥncipuꝫRo. viij. Nō ſunt cōdigne paſſi. hu. tē. ad fu. gloriā q̄re. inno. nec ſolū patīam habēdo exercebat̉ ſed ⁊ dilectionē achoſtes ſeruādo: vn̄ ſubdit (⁊ cōſi. meū iuſti. t.). q. d. in hocmihiipſi cōſului ⁊ cōſiliū ſaluatoris tenui: qd̓ ſeruaui iuſtficatiōes tu. inter quas p̄cipuū eſt diligere inimicos: de beato aūt Stephano pōt dici ꝙ tripliciter (exercebat̉) in iuſtificatiōibꝰ dei Prīo diſputādo: vn̄ Act̉. vj. Nō poterāreſi. ſapīe ⁊ ſpūi qͥ loque. Scd̓o cōpatiendo qꝛ ꝓ ſuis pſcutoribus orauit Act̉. vij. Tertio patiēdo qꝛ lapidatꝰ eſvt ibidē hr̄: qꝛ ꝟo magꝭ allegorice lectū eſt ab illo loco (aufer a me ob. ⁊cͣ. iō magis moraliter videamꝰ: hic em̄ dicitincola) ad patriā ſuſpirās vbi nō erit in obprobriū: ſꝫ inponore. eſt aūt triplex (ob.) .ſ. ignominie culpe ⁊ pene Deex pͥmo. psͣ. Facti ſumus ob. vici. no. De ſcd̓o Eccl̓i. xx. Obprobriū neqͣꝫ in hoīe mendaciū De tertio Hiere. xxiij. Dabo vos in obprobriū ſempiternū ⁊cͣ. ⁊ in quolibet iſtoꝝ cō
octauus CCLXXXVIIcomitat̉ contēptus Primū ꝯtemptus ab hoībus Scd̓mcōtemptus ab angelis Tertiū ꝯtemptus ab oībus. auferergo a me dicit (incola. ob. ⁊ cōtemp.) reducēdo me ad patriā vbi erit honor ꝑpetuus. psͣ. Gloria ⁊ ho. co. eum Can̄.viij. Deoſculer te ⁊ iam me nemo deſpiciat: ⁊ vt hoc ſibi fieri debeat duabus rōnibus allegat Una qꝛ in lege dei meditat̉: vn̄ dicit (qꝛ teſti. tua exqͥſiui) ſupra Btī qͥ ſcru. teſti.eius Eccl̓i. xxiiij. Qui elucidāt me vitā eternā habebūt: ſꝫqui exqͥrunt eam .ſ. ſapientiā elucidāt eā Iob. xxviij. Sapientia trahit̉ de occultꝭ Alia ratio eſt qꝛ perſecutionē patit̉ ꝓpter deū: vn̄ dicit (etem̄ ſede. prin. et aduer. me loq.)ꝙ non tm̄ de pͥncipibus hoībus ſed de demonibus veruꝫeſt: qͥ ſedēt ⁊ obſident viros iuſtos: ⁊ aduerſus eos loquūtur ꝑ diuerſas tēptationes ſuggerentes peccata Eph̓. vj.Nō eſt nobis colluctatio aduerſus carnē ⁊ ſanguinē ſuꝑple tm̄: ſꝫ aduerſus pͥncipes ⁊ ptātes aduerſus mundi rectores tenebrarū: harū ſi nō tēptationes hr̄et vel ſuccūberet: nō ſibi meritoriū: ſed damnoſum eēt: vn̄ ꝙ in tēptatione ꝓfecerit on̄dit (ſeruꝰ aūt tuꝰ exercebat̉ in iuſti. t.) q. d.quāto magis tēptabar: tanto magis proficiebā: ſicut de flijs iſrl̓ dr̄ Exo. j. ꝙ quāto magis egyptij oppͥmebant eostanto magis multiplicabant̉ ⁊ creſcebāt. Greg. Temptatio cui nō ꝯſentit̉ nō eſt pctm̄ ſꝫ materia exercende ꝟtutisIuſtificatōes aūt in qͥbus hō dꝫ exerceri cū temptat̉ ſuntꝯfeſſiones qꝛ frequēter debet cōfiteri ⁊ ſe accuſare ⁊ ſic iuſtificare. ps. Facta eſt iudea ſan. eius: Eſa. xliij. ẜm aliā litterā dictu prior iniqͥtates tuas vt iuſtificeris: ⁊ nō cōfundar ꝯfiteri: qꝛ nō cogito nec appeto laudari ab homībusſed tm̄ a te: hoc eſt quod ſequit̉ (nā ⁊ teſtimonia tua meditatio mea eſt) .i. de hoc cogito quō tu mihi ſis teſtis ī cōſcientia nō ꝯtra me ſed pro me Rom̄. viij. Ip̄e ſpūs reddit teſtimoniū nr̄o ſpiritui ꝙ ſumꝰ filij dei. jͣ. Coꝝ. v. Tresſunt qͥ teſtimoniū dat in celo: pr̄: verbū: ⁊ ſpūſſanctus. pater teſtimoniū dat ꝓ nobis. ſi quantū poſſumꝰ facimꝰ. filius ſi quantū ſcimꝰ oꝑamur. ſpūſſanctus ſi qd̓ nobis ſuggerit adimplemꝰ: hͨ teſtimonia dei meditari debemꝰ. Iteꝫ(teſtimonia) dilectiōis xp̄i ſunt eius natiuitas: paſſio: deſcenſus ad inferos: reſurrectio: aſcenſio: ſpūſſancti miſſiovltimꝰ aduentꝰ. hͨ ſunt ſeptē ſignacula de qͥbꝰ dicit Apoc̄.ij. hͦ debemus cogitare Deu. x. Ponite hͨ verba mea ī cordibus ⁊ in animis vr̄is: ⁊ ſequit̉: docete filios vr̄os vt illmeditent̉. qui aūt hoc meditat̉ concutit̉ ad timorē ⁊ accēdit̉ ad amorē: q̄ duo excitant hoīem ad bonū agendū: vn̄ſubdit (⁊ conſiliū meū iuſtifi.). q. d. ex illa meditatione firmaui conſiliū vel iuſtificatōni mee intenderē Ioſue. ix. infine. Timuimꝰ valde ⁊ prouidimꝰ animabꝰ noſtris Ioxiiij. Si quis diligit me ſermonē meū ſeruabitDheſit pauimento anima mea viuifica me ſcd̓m verbum tuum.¶ Adhe. pa.) Deleth Supra ꝯtra defectū petijt auxiliumſed qm̄ exꝑtus eſt duplex eſſe impedimentū bn̄ operandiiō timet: vn̄ huic octonario p̄ponit̉ (deleth) lr̄a q̄ interpretat̉ timor vel natiuitas q̄ duo bn̄ iungunt̉. nā initiū ſapīeeſt timor dn̄i: vt dr̄ in psͣ. ⁊ facit natiuitatē ſpūalē: vn̄ Eſa.xxvj. ſcd̓m vnā lr̄am. a timore. t. dn̄e cōcepimus ⁊ qͣſi paturiuimꝰ ⁊ peperimꝰ ſpm̄ ſalutꝭ. Primū impedimentū bn̄oꝑandi eſt fomēs ſeu amor carnalis. Scd̓m eſt accidia. depͥmo dicit ibi (adheſit ⁊cͣ.) de ſcd̓o ibi (dormitauit ⁊cͣ.) dicit gͦ (adheſit pa.) .i. carni (aīa mea). q. d. modo ſpero qͥut p̄dixi modo conſiliū meū iuſtificatiōes tue: ſed tamē timeo qꝛ impedimentū video bn̄ operādi ⁊ pronū me ſentio ad relabendū: qꝛ (adheſit aīa mea) ꝑ carnalē affectum(pauimēto) .i. corꝑi vel carni. nemo em̄ vnqͣꝫ carnē ſuamodio habuit. pauimentū autē dicit̉ a pauere vl̓ pauire qd̓eſt ferire: eo ꝙ terra vel lapis feriendo terit̉ vt pauimentū fiat lene ⁊ nitens ⁊ ſolidum: ſic caro ꝯculcanda eſt ⁊ diſcipulis ferienda: ⁊ quāto magis cōculcat̉: tanto magꝭ ſolidat̉ ⁊ lenius portat ſupra incedentē ſpiritū ⁊ edificiumbonorū operum. Heſter .j. Lectuli aurei ⁊ argentei ſuperpauimentū: vel ſicut etiā tangit glo. pauimentum ſunt terrena .ſ. diuitie: delitie ⁊ honores que dicuntur pauimen.
Moralit̓.Obprobrium triplex
Allegoricein perſonamartyrum
Cōtra p̄latos qͣl̓r eorū vita peroēs caſusdeclinatur
Pauimꝰtum vn̄ dr̄
I