Pſalmus
dn̄s aūt reſpōdet ei cōſolationē infundēdo ⁊ ſpem ei dando: vn̄ ſequit̉ (deus locutus eſt in ſancto ſuo) .ſ. in homīeiuſto. psͣ. Audiā quid loquat̉ in me dn̄s deus: ⁊ qͥd locuteſt iſta q̄ ſequunt̉ (exultabo) de iuſtis. Eſa. lxij. Gaudebitſponſus ſuꝑ ſpōſam (⁊ diuidā ſiccimā) .i. malos ⁊ reprobos qͥ laborauerūt vt in igne agerent Hiere. ix. Hi diuidetur a ſocietate xp̄i ⁊ ſanctorū qn̄ ponent̉ a ſiniſtris Matxxv. Lu. xij. dicit̉ de malo ſeruo diuidet eū partēqꝫ eius cūinfidelibus ponet. Et nota ꝙ ſychimite multa mala fecerūt ad litterā q̄ iſti faciunt ſpūaliter ꝓpter que diuidendiſunt: ipſi em̄ dynā oppreſſerūt Gen̄. xxxiiij. ⁊ ꝓpter ipſamnō ꝓpter deū circūciſi ſunt ⁊ ip̄i primo elegerūt regē .ſ. abymelech qͥ per ramnū ſignificat̉ Iud̓. ix. (⁊ conuallē tabernaculorū dimetiar) cōuallis eſt duplex vallis: cōuallis tabernaculorū eſt duplex deſcenſus penitentiū .ſ. humilitas⁊ cōpaſſio: ꝑ humilitatē deſcendūt in ſeip̄is: ꝑ cōpaſſioneꝫcōdeſcendūt proximis: penitentes aūt dicunt̉ tabernacula dn̄i in qͥbus ip̄e militat cōtra dyabolū ⁊ qͥbus ip̄i militant contra vicia: vn̄ Gen̄. xxv. Iacob vir ſimplex habitabat in tabernaculis: iacob .i. luctator vel ſupplantator efpenitēs qͥ ſupplantat dyabolū ⁊ vicia: ſꝫ priuſqͣꝫ ſupplātare poſſit oīno oꝑtet eū eſſe in lucta ⁊ in pugna: ⁊ militain tabernaculis Iob. vij. Militia eſt vitā hoīs ſuꝑ terrā⁊ Gen̄. xxxiij. dr̄: ꝙ iacob recedēs ab eſau venit in ſochotꝭqd̓ interp̄tat̉ tabernacula: bene etiā dicunt̉ penitentes tabernacula qꝛ nō debēt habere ſpacioſa cenacula ſꝫ domoshumiles: ſicut ſunt tabernacula vt facto oſtēdant ſe noneſſe ciues huiꝰ mundi: ſꝫ peregrinos ⁊ aduenas Heb̓. vltiNō habemꝰ hic manentē ciuitatē: ſꝫ futurā inqͥrimꝰ horū(tabernaculoꝝ cōuallē) .i. duplicē deſcenſum p̄dictū dn̄sdimētiet̉ tripliciter. Primo examinādo. ps. Ego iuſticiasiudicabo. Scd̓o cōmendādo. Math̓. xxv. Eſuriui ⁊ deoſtis mihi māducare ⁊cͣ. Tertio remūerando. Mat. xxvIntra in gaudiū dn̄i tui. Mat. vij. In qua mēſura menſfueritis remētiet̉ vobis. Lu. vj. Menſurā bonā ⁊ cōferta⁊ coagitatā ⁊ ſuꝑefiluentē dabūt in ſinū veſtrū: ⁊ ne qͥs d̓bonis ſuꝑbiat ⁊ ſibi ea aſcribat ſubdit (meus eſt galaadid eſt a me hꝫ hō teſtimoniū bonorū operū Ioh̓. xv. Sineme nihil poteſtis facere (⁊ meus eſt manaſſes) .i. a me hhō vt poſterioꝝ oblitus cū apl̓o ad exteriora extēdat ſeſum Phil̓. iij. (⁊ effraim) .i. fructificatio ⁊ oīs ꝓfectus noeſt ab hoīe: ſed (eſt ſuſceptio capitis mei) .i. dei. q. d. ſuſcipit̉ a deo largiente. j. Coꝝ. iij. Ego plātaui apollo rigauiſed deꝰ incrementuꝫ dedit. Itaqꝫ neqꝫ qͥ plantat eſt aliqͦneqꝫ qͥ rigat: ſed qͥ incrementū dat deꝰ: hͨ tria ergo ſunt qͦtres poſſeſſiones vel prouincie dn̄i in regno ſuo qd̓ eſt hōvicꝫ bona oꝑatio: mudi obliuio: ꝓfectus ī bono: qͥbus nonoceāt latrunculi ſupponit eis regem dn̄s: de quo ſubdit(iuda rex meꝰ) .i. cōfeſſio regit mihi iſtas ꝓuincias qͥa latrones ſuſpendit ⁊ deſtruit .ſ. ſuggeſtiones malas ⁊ vicioſas ⁊ bonas ꝓmouet ⁊ dirigit .ſ. bonas cogitationes ⁊ bona oꝑa. Prouer. xx. Rex qͥ ſedet in ſolio iudicij .i. cōfeſſioſedēs in cōtritione qͥ iudicat conſcīam diſſipat om̄e maliintuitu ſuo .i. malū cogitationis: locutiōis: ⁊ oꝑationis: etqd̓ de cōfeſſione intelligendū ſit patꝫ ꝑ hoc qd̓ ſtatim ſubdit qͥs pōt dicere mundū eſt cor meū purus ſum a peccato. q. d. nō eſt qͥ nō habeat pctm̄ qd̓ eū oꝑteat cōfiteri de iuda etiā dr̄. j. Mach̓. iij. Iudas ꝑſecutꝰ eſt iniqͦs ꝑſcrutāeos ⁊ qͥ cōturbabāt ppl̓m ſuū: eos ſuccēdit flāmis ⁊ repulſi ſunt inimici eius p̄ timore eius ⁊ omēs oꝑarij iniqͥtaticōturbati ſunt ⁊ directa eſt ſalus in manu eius q̄ omīa dcōfeſſione plana ſunt: ad hoc aūt ꝙ rex iſte bene regat: neceſſaria eſt ſapiētia q̄ eū doceat quid bonū qͥd malū: vndeaddit (moab lebes ſpei mee) moab interpretat̉ aqua paterna ⁊ ſignificat ſapientiā patrū q̄ in ſacra ſcriptura continet̉ (lebes) eſt ſtudiū in quo caro homīs decoquit̉ ⁊ cōſumit̉: ẜm illud Eccl̓i. vlti. Frequēs meditatio carnis eſtafflictio Eccl̓i. xxxj. Uigilia honeſtatis tabefaciet carnesEzech̓. xj. Hec eſt lebes vos ꝟo carnes: ⁊ addit (ſpei mee)qꝛ ꝑ ſapientiā ⁊ ſtudiū ſcripturarū ſpes roborat̉. Ro. xv.Quecunqꝫ ſcripta ſunt ad noſtrā doctrinā ſcripta ſunt: vtper patientiā ⁊ cōſolationē ſcripturarū ſpem habeamus.
hoc etiā poſſet eſſe thema de beata magdalena. vel de quocūqꝫ ſancto qͥ fuit magnus peccator: ip̄a em̄ beata magdalena fuit (moab) .i. nutrita in diuitijs ⁊ delitijs paternis: ⁊ipſa fuit lebes ꝑ luxuriā .ſ. intus ardens ⁊ extra ſordens:ſed de lebete facta eſt phiala: ẜm ꝙ dr̄ Zach̓. vlti. Erunt lebetes in domo dn̄i qͣſi phiale corā altari: vn̄ de ip̄a in hymno: poſt fluxe carnis ſcādala fit de lebete phiala ī vas trāſlata glorie de vaſe cōtumelie: hͦ inqͣꝫ dicit xp̄s eſt ſpei meeqꝛ facit ſperare in me: qͥs em̄ nō ſperaret de dei miſcd̓ia qͥvideret tantā peccatricē recōciliatā deo ⁊ factā tantā amicā ip̄ius Oſee. ij. Dabo eis vallē achor ad aperiendā ſpē:ſed qͥ cōſiderat ꝙ ipſa cōſecuta eſt miſcd̓iam: ⁊ ſic ſperat:debet cōſiderare eius pnīam vt ſimilē faciat: vn̄ bn̄ ſubdit̉ſcd̓m vtrūqꝫ ſenſum quē in hoc verbo poſuimꝰ (in idumeam extendā calciamentū meū) ꝑ idumeā q̄ ſanguinea vl̓terrena interpretat̉ intelligunt̉ pctōres ad quos extenditdn̄s calciamentū ſuū .i. exempla ſanctoꝝ q̄ in ſacra ſcriptura habent̉: calciamentū em̄ ſit de corio mortui anīalis:mortua aīalia ſunt ſancti qͥ mortificauerūt corpora ſua: ⁊ad lr̄am ẜm corpus mortui ſunt quoꝝ coriū relictū eſt nobis ad faciēda calciamēta .i. ꝯuerſatio relicta eſt nobis adexemplū quo munire debemꝰ pedes noſtroꝝ affectuū cōtra frigus pigricie: ꝯͣ lapides duricie: ꝯͣ eſtū luxurie: ꝯͣ ſpinas diuitiarū ⁊ hmōi: ꝓprie etiā pnīa magdal̓. dr̄ calciamētū dn̄i qꝛ quaſi calciauit eū: qn̄ vt dr̄ Lu. vij. Stans retroſecus pedes dn̄i lachrymis rigauit pedes eius ⁊ capillisterſit: ⁊ oſculata eſt ⁊ vnguēto vnxit. exemplo aūt eius etaliorū ſanctorū multi ad pnīam ſunt cōuerſi: vnde ſubditxp̄s (mihi alienigene) .i. pctōres filij dyaboli (amici factiſunt) .i. filij dilecti ⁊ me diligētes ex toto corde: vel ẜm cōmunē vſum dicēdi (amici facti ſunt) .i. recōciliati qͥ priuserāt inimici ẜm que modū loquēdi dr̄ Lu. xxiij. Facti ſuntamici herodes ⁊ pylatus in ip̄a die: nā antea inimici erātad inuicē: ſic ad exemplū magdal̓. ⁊ ſanctoꝝ antiquoꝝ cōuerſi ſunt peccatores: ſꝫ quia iā pauci ſunt qͥ talia dent exempla ⁊ pauci etiā ſunt qui cōuertant̉: q̄rit dn̄s (quis dedu. me in ci. munitā) .i. in cor vallatum multis vicijs ⁊ inmente peccatoris obſtinataꝫ (aut qͥs dedu. me in idu.) .i.in mentē terrenā ⁊ terrena amantē ⁊ ſanguine peccati cruentatā. q. d. nullus vel pauci hoc faciūt: Iohānes p̄curſordn̄i mortuus eſt qͥ viā dn̄o p̄parauit in heremo. multi em̄etiā ex his qͥ ſe baptiſtas dicūt modo potius deū abducūt⁊ effugāt ab idumea qͣꝫ adducūt eū ibi ſicut de filijs Helidr̄. j. Reg. ij. ꝙ erat peccatū eorū grande nimis corā dn̄o:qꝛ detrahebat homīes a ſacrificio dei: ſꝫ vir iuſtus ⁊ penitens de ſe nō p̄ſumēs ⁊ pctōribus cōpatiens dicat qd̓ ſeq̄tur (nōne tu deus). q. d. nos nō ſumꝰ idonri neqꝫ digni vtdeducamꝰ te (in ciuitatē munitā ⁊ in idumeā) ſꝫ tu qui nōindiges hūano auxilio nūquid ꝓpter hoc dimittes idumeam vt nō eas in eā (nōne tu deꝰ) qͥ per te potes qͥcqͥd visdeduces teip̄m vt capias eā. q. d. ſic facies Eſa. xxvij. Gradiar ſuꝑ eā ſuccenda eā pariter (qui repuliſti nos) qͣſi nōegens noſtro auxilio (⁊ nō exibit deus) ad capiendā eam.(in ꝟtutibus noſtris) neqꝫ capies eā ꝑ fortitudinē noſtrāſed ꝑ tuā. psͣ. Saluauit ſibi dextera eius Eſa. xliij. Ego ſuꝫqui deleo iniquitates ꝓpter me: nos ꝟo potius indigemꝰtuo auxilio: vn̄ (da nobis auxiliū) non a proſperitate mūdi que vacua eſt: ſed (de tribulatiōe) que iuuat: qꝛ retrahit hominē a peccato ⁊ ad deū redire cōpellit. psͣ. Et adiuuit pauperē de inopia dico ꝙ (de tribulatione) ⁊ nō de ꝓſperitate (qꝛ vana ſalus homīs) .ſ. proſperitas humana⁊ auxiliū humanū inutilia ſunt: vn̄ dicit Baſilius. Non q̄ramus auxiliū a corporis robore: nec a leticia carnis queab hoībus glorioſa dicunt̉: ſed (a tribulatione) ſicut fecitpaulus qͥ dicit. Cū infirmor tūc potēs ſum. ij. Coꝝ. xij. qͥatribulatio patientiā oꝑat̉. patientia ꝓbationē. ꝓbatio ꝟoſpem Rom̄. v. ⁊ dicit cōſequēter eger es equanimiter tolera qꝛ quē diligit dn̄s caſtigat: pauꝑ es: qꝛ manet te hereditas lazari: ita dei nobis ſperemus auxiliū ſi humana velutnihil profutura cōtemnamꝰ Hire. xvij. Maledictꝰ qui cōfidit in hoīe: ſic ꝟo adiuti a deo (in deo) nō in noſtra potētia vel ſapientia (faciemꝰ virtutē) .i. virtuoſam oꝑationē
Penitētesdicunt̉ tabernaculadomini.
Qualr peidumea intelligunturpctōres etad eoſexiēdit dn̄s calciamētumſuum.