CenteſimuſtertiusCCXLIX
ce tonitrui tue) .i. ꝯminatōis tue (formidabūt) tyranni ⁊qui prius ꝯtra eccleſiā inſurrexerūt: poſtmodū ipſi eccl̓iehūiliter obedierūt ſicut pꝫ in paulo qͥ de ꝑſecutore eccleſiefactus eſt p̄dicator eiuſdē Act̉. ix. vn̄ addit (aſcēdūt montes) .i. ſuꝑbi ꝑſecutores ꝯtra eccleſiā inſurgūt. Psͣ. Suꝑbia eoꝝ q̄ te oderūt ⁊cͣ. ⁊ ipſi idē facti (campi) .i. hūiles etviles (deſcēderūt) ꝑ obedientiā ⁊ humilitatē (in locū quequē fu. eis) .i. ipſam eccleſiā quē fundaſti o xp̄e in ſanguine tuo (eis) ad vtilitatē ſuā: nō em̄ ꝑmittis eos eccleſiā. t.ꝑſequi niſi quātū tibi placet: qꝛ termi. po. eis ꝑſecutorib(quē nō tranſ.) Iob. xxxviij. Circūdedi terminis meis etpoſui vectē ⁊ oſtiā ⁊ dixi: hucuſqꝫ venies ⁊ nō ꝓcedes vvltra ⁊ hoc ꝯfringes tumētes fluctus. t. neqꝫ em̄ vltra (cōuertent̉ oꝑire terrā) .i. vt ex toto oꝑiant terrā .i. eccleſiamlicet a latere eaꝫ pulſent: ad hͦ aūt vt hec terra fructū afferret neceſſaria fuit irrigatio. vn̄ bn̄ ſubdit ei (qͥ emittis fontes) .i. p̄dicatōis fluenta Eſa. xv. Haurietis aquas ī gau(in ꝯuallibus). in apl̓is ⁊ p̄dicatoribus humilibus qͣ nōſolū valles ꝓpter hūilitatē: ſꝫ ⁊ ꝯualles dicunt̉ ꝓpter geminā charitate: ⁊ dr̄ p̄dicatio eoꝝ fons nō ciſterna qꝛ ibi eraviua aqua iugiter dicēte dn̄o Math̓. x. Nolite p̄meditariqͣliter rn̄deatis: dabit̉ em̄ vo. in illa hora qͥd loqͥmini. q. d̓nō deficiet vobis aqua doctrine: ſꝫ iugiter affluet vn̄ ſecureaffluere poteſtis: ſꝫ nō ſic qui hn̄t tm̄ ciſternas .i. qui firmauerūt paucos ſermones qͣs cū dixerint: exhauſti ſunt: dehoc Prouer. v. Bibe aquā de ciſter. t. q. d. ſi nō habes fontem: ſꝫ tm̄ ciſternā tu bibe tibi ⁊ nō alij feſtines effundere:ſꝫ ſi fontes habes. ſeqͥt̉ deriuent̉ fontes. t. foras ⁊ in plateis aqͣs. t. diuide: vn̄ aūt debeāt venire aq̄ iſtarū fontiū ſubdit (inter mediū mō. ꝑtran. aque) montes ſunt duo teſtā.de qͥbus debent emanare fontes ⁊ aque p̄dicatōis Zach̓..vj. Ecce qͣtuor quadrige egrediētes de medio duoꝝ mortium: ⁊ montes erei ꝓpter ſonoritatē p̄dicatōis ⁊ durabilitatē: qꝛ Lu. xvj. Facilius eſt celū ⁊ terrā p̄terire qͣꝫ de legivnū apicē cadere: ⁊ de his (aquis potabūt oēs be. agri) .i.gentes q̄ erāt inculte ⁊ ſilueſtres (ſ expectabūt onagri inſiti ſua) .i. magis indurati ⁊ feraces .i. iudei qͥ expectabūvſqꝫ in fineꝫ in qͦ reliquie iſrl̓ ſalue fient: ⁊ in hͦ bn̄ dicuntonagri .ſ. aſini ſilueſtres ſunt em̄ ſine ſenſu ſicut aſini ⁊ ſilueſtres .i. alieni a p̄ſepio dn̄i ſꝫ poſt expectatōꝫ hāc r̄ddet̉eis ſenſus ⁊ ipſi reuertent̉ ad p̄ſepe dn̄i ſui: ẜm ꝙ dr̄ Ro.xj. Cecitas ex ꝑte ꝯtigit in iſrl̓ donec plenitudo gentiū intraret: ⁊ ſic oīs iſrl̓ ſaluus fieret. Moral̓r (Abyſſus ſicutveſtimentū amictus eius) .ſ. terre moralis q̄ eſt cor hoīs īfide ⁊ timore fundati ⁊ ſtabiliti abyſſus dicuntur dei iudicia. ſicut ſupra Iudicia tua abyſſus ml̓ta: ⁊ bn̄ ſequit̉ acfidē ⁊ timorē qͥ ei credit ⁊ timet ſepe cogitat de iudicijs de⁊ hͦ dr̄ veſtimentū qꝛ tuet̉ a frigore eterno Iob. xxix. Iuſticia indutus ſum Apoc. xvj. Beatus qͥ cuſtodit veſtimeta ſua ne nudus ambulet: ex hͦ autē timore ⁊ ex memoriaiudicij dei ſequit̉ vitatio pctī ⁊ prudētia ad bonū faciēdū.qꝛ Eccl̓i. jͣ. dr̄. Timor dn̄i expellit pctm̄: ⁊ ibidē. Iniciū ſapiētie timor dn̄i: ⁊ iterū Plenitudo ſapīe timere deū: ꝓphoc bn̄ ſequit̉ (ſuꝑ mōtes) .i. ſuꝑ mētes a terra ⁊ ab omnpctō eleuatas (ſtabūt aque) ſapīe Eccl̓i. xv. Qui timet deum faciet bona ⁊cͣ. ⁊ poſt addit. Aqua ſapīe ſalutaris potabit illū: ⁊ ſic (ab increpatōe tua) quā facis incutiendotmorē ⁊ dando cognitionē abyſſi iudicij tui (fugiēt) .ſ. homines vicia Iob. xxxiij. Increpat qͦꝫ ꝑ dolorē in lectulo .i.in ꝯſcīa: vel ad lr̄am in lectulo infirmitatis. ſic em̄ timenthoīes ⁊ ꝓmittūt ſe fugere pctā Eccl̓i. xxj. Quaſi a facie colubri fuge pctā (a voce tonitrui tui) .ſ. ꝯminatōis tue quaꝯminaris pctōribus de penis eternis (formidabunt) ipſpctōres. j. Reg. ij. Dn̄m formidabūt aduerſarij eius ⁊ ſuꝑipſos ī celis tonabit Iob. xxxvij. Tonabit in voce ſua mirabiliter. Sed nunqͥd habēt vocē tonitrua vtiqꝫ Apoc. x.Locuta ſunt ſeptē tonitrua voces ſuas: ⁊ eodē ſigna quelocuta ſunt ſeptē tonitrua ⁊ noli ea ſcribere hec ſunt ſeptēpene inferni ꝯtra ſeptē vicia: poſtea ꝟo nō fugiūt vicia f⁊ aggrediunt̉ bona oꝑa vite actiue ⁊ ꝯtemplatiue. vn̄ ſequit̉ (aſcendūt mō. ⁊ deſcē. cā. in lo. quē fundaſti eis) mōtes ſunt viri ꝯtemplatiui qͥ aſcēdūt ꝯtēplando ⁊ deſiderā
do in celū qd̓ eſt locus quē dn̄s fundauit eis ad aſcedendum illuc (campi) ſunt actiui qͥ deſcendūt ꝑ ꝯpaſſionē admiſerias ꝓximoꝝ: vel aliter (montes) ſunt p̄lati qͥ aſcendunt ꝑ dn̄ium contra illud j. Pet̓. v. Nō dnantes in clero Eccl̓i. xxxij. Rectorē te poſuerūt noli extolli ⁊cͣ. (cāpi)ſunt ſubditi qͥ deſcendūt ꝑ eoꝝ dep̄ſſionē. Et nota ꝙ montes quercus ferūt ⁊ porcos paſcūt: ſꝫ campi fruges ferūt ⁊paſcūt hoīes: ſꝫ in primo ſenſu ꝓſequamur (terminū poſuiſti) .ſ. (montibus ⁊ collibus) .i. ꝯtemplatiuis ⁊ actiuisquē (nō tranſgredient̉) vt ꝯtemplatiui nō plus ſapiāt qͣꝫoportet ſaꝑe: nec ſint ꝑſcrutatores maieſtatis ⁊ actiui etiāmodū ſeruēt vt rōnabile ſit obſequiū eoꝝ: ſicut dr̄ Rom̄.xij. Et ſi ꝯtemplatiui nō oīa pn̄t attingere ſecreta ⁊ actiuinō oīa p̄ualeant agere q̄ cupiūt. nō tn̄ ꝓpter hoc debent relinquere hij ꝯtemplationē: aut illi actionē ad priſtina vicia reuertēdo: vn̄ ſequit̉ bn̄ (neqꝫ ꝯuertent̉) a via ſua quāinceperūt tenere (oꝑire) .i. vt oꝑiant (terrā) terraꝫ oꝑit qͥin terrenis tractādis ⁊ appetēdis ſe implicat Eccl̓i. x. Nihil iniquius qͣꝫ amare pecuniā: h̓ em̄ aīam ſuā venalē habet: qm̄ in vita ſua ꝓiecit intima ſua Tren̄. ij. Effuſum ēin terra iecur meū: ſꝫ qͥd debēt facere in hͦ debent recognoſcere fragilitatē ⁊ ignorantiā ſuam ⁊ inde humiliari: ⁊ tūcforſitan dabit dn̄s eis gratiā attingēdi vel agendi id qd̓ pͥus nō poterant. vn̄ ſequit̉ (qͥ emittis fon.) .i. dona gratiarum (in vallibus) in cordibus humiliū Iac. iiij. Humilibus dat gratiā: ⁊ p̄mittit deus ſuꝑbis reſiſtit. vn̄ ⁊ hic addit (inter mediū montiū ꝑtran. aque) gratiarū. q. d. ꝯualles humiliū aquis illis replebunt̉: ſꝫ montes ſuꝑboꝝ aridi remanebūt. hi ſunt mōtes gelbōe. De qͥbus. ij. Regū. j.Montes gelboe nec ros nec pluuia veniāt ſuꝑ vos. Idēem̄ repetit dicēs (potabūt oēs beſtie agri) .ſ. ſimplices etydiote his aqͥs reficient̉ (ſ onagri) .i. feroces ⁊ ſuꝑbi (expectabūt in ſiti ſua) q. d. habebūt penuriā huius aque.¶ Super ea volucres celi habitabunt: demedio petrarum dabunt voces.¶ Suꝑ ea vo. celi ha.) hic ꝯmēdat dn̄m a creatiōe animū⁊ inhabitatōe earū: qꝛ volucres celi ab eo create habitant(ſuꝑ ea) .i. ſuꝑ p̄dicta. hͦ dicit qꝛ in aere habitāt volucres⁊ aer eſt ſuꝑ montes ⁊ ſuꝑ fontes. Scd̓o a cantu auium.vn̄ dicit (de medio petrarū dabunt voces) hoc dicit qꝛ inſummo petrarū habitāt volucres ⁊ ibi cantāt. Terco cōmendat illū a creatiōe pluuiarū: vn̄ dicit.¶ Rigans montes de ſuperioribus ſuis:de fructu operum tuorum ſaciabitur terra.¶ Rigās mon. de ſuꝑio. ſuis) .i. de eis q̄ ſunt ſuꝑiora .i. deaere qͥ eſt ſuꝑior vel inferiores mōtes ⁊ minores: de ſuꝑioribus mōtibus qꝛ aque deſcēdūt a maioribus in minoresQuarto ꝯmēdat eū a fertilitate terrenaſcentiū: vn̄ dicit.(de fructu operū tuorū ſatiabit̉ terra) .i. viri terreni ſatiabunt̉ de fructu quē tu oꝑaris in terra. Deinde ꝯmendateū ab vtilitate terrenaſcentiū cū dicit.¶ Producens fenum iumentis: et herbaꝫſeruituti hominum.¶ Produ. fenū iu. ⁊ herbā). q. di. ita vtilia facis eſſe terrenaſcētia ꝙ nō ſolū paſcis ex eis hoīes: ſꝫ ⁊ iumēta q̄ dediſti in auxiliū hoīm. Psͣ. Qui dat iumētis eſcā ipſoꝝ ⁊cͣ. etad qͥd dat illis eſcas vt ſeruiāt hoībus: qꝛ ꝓpter hoc factafuerūt ⁊ ꝓpter hoc ſuſtentant̉ a dn̄o ⁊ ad qͥd ſuſtētat deꝰipſos hoīes ⁊ ad vſum eoꝝ iumēta vt homo poſſit facerepnīam quā dn̄s ei iniunxit Gen̄. iij. dicens in laboribꝰ comedes ex ea cūctis diebus vite tue. hͦ eſt qd̓ ſubiungit.¶ Ut ęducas panem de terra: et vinum letificet cor hominis.¶ Panem) .i. cibū de terra ꝑ laborem hoīm: ſꝫ cū pane cōdimentū aliqd̓ eſt neceſſariū: vn̄ addit de vino ⁊ oleo dicens (⁊ vinū letificet cor hoīs)¶ Ut exhilaret faciem in oleo: et panis corhominis confirmet.¶ Vt exhi. fa. in oleo) hic dicit qꝛ oleum eſt cōdimentum
Moralit̓
Montesſūt duo teſtamēta.
1 6
11
14