Pſalmus

dicit (⁊ ſit ſplen. do. dei no. ſuꝑ nos) hij em̄ ſplendorē mūdi habēt ſed raro dei: vn̄ ſalomon regnaturꝰ petijt eum adn̄o. iij. Reg. iij. psͣ. Et nūc reges intelligite ⁊cͣ. Quīto ꝓ laboratoribꝰ eccl̓ie cū dicit (oꝑa ma. no. diri.) hij em̄ ſūt manus eccl̓ie: vel pugnādo vel agricolando (dirige) inqͥt (ſuper nos) q. d. nos digimꝰ ꝑ te qͥ es ſuꝑior director ⁊ actoIoh̓. xv. Sine me nihil poteſtis facere. Sexto ꝓ contēplatiuis viris cū dicit (⁊ opus) vnicū. Lu. x. vnū eſt neceſſarium (manuū no.) ſpūaliū q̄ edificāt nobis in celo: dū recipientes a nob̓ elemoſynas orant ꝓ nob̓: tales ſunt vidue⁊ pauperes xp̄i ⁊ religioſi qͥ de aliorū elemoſynis ſuſtētatiꝯtemplatiōi ⁊ or̄oni intēdūt ⁊ poſt eoꝝ eſt mīa .ſ. orare.Hſalmus XCq ¶ Ui habitat in adiutorio altiſſimi:in protectione dei celi cōmorabit̉.M ¶ Titulus (laus cātici dauid) In p̄cedēti psͣ.egit ꝓpheta de miſeria tꝑis ex qua qn̄qꝫ ſurgit miſeria tēptatiōis de qua agit in hoc psͣ. in illo Breues dies homīsſunt Iob. ix. In iſto tēptatio eſt vita hoīs ſuꝑ terrā Iobvij. et de iſto pͣsͣ. ſumpſit dyabolus auctoritate ad tēptandū dn̄m dicens Math̓. iiij. ſcriptū eſt qͥ ange. ſuis mā. dete: vt cuſtodiāt te in oībꝰ vijs. t. ⁊cͣ. ⁊ qͥ laudabit̉ qꝛ bn̄ pu.gnauerit: iō a laude intitulat̉ (laus) nō hūana ſed (cantici dauid) .i. xp̄i qͥ prius pugnauit ⁊ vicit ⁊ inde laudāduseſt cuiꝰ tēptatio ⁊ victoria nob̓ ī exemplū ꝓponit̉ ⁊ lauvincētibus ꝓmittit̉. ⁊ hec eſt intētio pſal. huiꝰ. vt .ſ. exemplo xp̄i tēptationes diſcamꝰ vincere. Modus tripartitus eſt psͣ. Primo ꝓpheta dicit. in ſolo deū ſperantē deitectione vallari. Scd̓o p̄miſſo caſu de ſe p̄ſumentiū dicicaput xp̄m in celo leuatū a nullo poſſe cōtingi ⁊ pedes ſuos in terra ab angelis cuſtodiri: vn̄ eſt certitudo ꝓtectionis promiſſe ibi (cadent a latere) Tertio inducit̉ ip̄e dn̄squi cōſolatur ſperantē. hic defenſionē in futuro p̄mia promittēdo ibi (qm̄ in me ſperauit) ⁊ ſic tota expoſitio huiuspſal. moralis eſt. Poſſumꝰ aūt exponere primo allegoriode xp̄o vt de ipſo dicat̉ (qͥ habitat in adiutorio altiſſimiid eſt in beata virgine q̄ eſt ciuitas ⁊ thalamꝰ in qua xp̄uhabitauit: vn̄ ſupra dictū eſt ei Glorioſa dicta ſunt de te ciuitas dei: ⁊ alibi dicit̉ de exemplo ipſe tanqͣꝫ ſponſus ꝓcidens de thalamo ſuo .i. de virginali vtero dicit glo. vbi dus hūane nature vt ſpōſus ſpōſe copulatꝰ eſt. hec eſt (adiutoriū altiſ. qꝛ iuuat eū ad ſaluandū genꝰ humanū: vnode ip̄a vere dicit̉ Gen̄. ij. Faciamus ei adiutoriū ſil̓e ſibixp̄s ꝟo (qui) tꝑe incarnatiōis (habitat) in hoc (adiutorioaltiſſimi) nō derelīquet̉ a dn̄o: ſed (in ꝓtectiōe dei celi cōmorabit̉) licet dicturi ſunt iudei deꝰ dereliquit eum ꝑſeqͥmini ⁊ cōprehendite eū. qꝛ nō eſt qui eripiat: ſed Io. xiiij.dicit. Non credis quia ego in patre ⁊ pater in me eſt. ergoin protectione eius cōmorans.¶ Dicet domino ſuſceptor meus es tu: etrefugiū meum deus meus ſperabo in euꝫ.¶ Dicet dn̄o) patri (ſuſceptor meus es tu) hoc impletuꝫeſt quādo clamans voce magna dixit. Pater in manꝰ tuas cōmendo ſpiritū meū Lu. xxiij. (et refugiū meū deꝰ meus) Ioh̓ .xvij. Nūc aūt ad te venio (ſꝑabo ī eū) ẜm ꝙ homo certā habens fiduciā: vnde ſupra dixit. In te dn̄e ſpiraui nō cōfundar ineternū. quid ſperabit.¶ Quoniam ipſe liberauit me de laqueo venantium: ⁊ a verbo aſpero.¶ Liberauit) .i. liberabit (me de laqueo venantium) .i. deinſidijs iudeorū. Luc. xiiij. Et ipſi obſeruabant eū: vn̄ vbinos habemus cōſequenter (et a verbo aſpero) habet lr̄aHieronymi (de monte inſidiarū) vel (a verbo aſpero) .i.a contricijs iudeorum.¶ Scapulis ſuis obūbrabit tibi: ⁊ ſub pennis eius ſperabis.¶ Hic cōuertit ꝓpheta ſermonē ad xp̄m loquēs ei de ꝓtectione patrꝭ ẜm morē hoīm qͥ filios ſuos ꝑuulos (ſub ſcapulis) .i. ſub aſcellis accipiūt qn̄ aliqͥd timēt pueri. dicit ergo (ſcapulis ſuis) .i. ꝓtectione ſua (obumbrabit tibi) con

tra eſtū ꝑſecutionis iudeoꝝ (⁊ ſub pennis eiꝰ) .i. ſub ha.vmbratiōe (ſperabis) .i. fiducialiter ages. psͣ. Sub vmbraalarū tuarū. pro. me a facie impi. qui me afflixe.¶ Scuto circumdabit te veritas eius nō timebis a timore nocturno.¶ Scuto) patientie (circūdabit te veritas eius) qͥ promiſit ⁊ mentiri nō poteſt (nō timebis a timore nocturno) aquo timuit petrꝰ ⁊ negauit. hoc em̄ fuit de nocte. ieſus ꝟonō timens ſicut Ioh̓. xviij. dicit̉. Ueniētibus miniſtris cūlaternis ⁊ armis: ſciens oīa que ventura erant ſuꝑ eū: proceſſit ⁊ dixit eis. Quē queritis: ⁊ cū reſpondiſſent: Ieſumnazarenū: dixit ego ſum: nec timebis.¶ A ſagitta volāte ī die a negocio ꝑābulāten tenebris: ab incurſu ⁊ demōio meridiāol A ſagitta vo. in die) ſagitta a lōge ꝑcutit: in qͣ intelligit̉excogitatio ⁊ malicia iudeoꝝ q̄ remotas cauſas exqͥrebātvt eū ſagittarent. pē. Subito ſagittabūt eū ⁊ nō timebūt:vn̄ qꝛ firmauerūt ſibi ſermonē neqͣꝫ. ⁊ hec ſagitta dicit̉ volans in die ad litterā: ẜm ꝙ dr̄ Math̓. xxvj. Mane factoconſiliū inierūt oēs pͥncipes ſacerdotū ⁊ ſeniores populiaduerſus ieſum vt eū morti traderēt: nec etiaꝫ timebis (anegocio ꝑam. in tene.) hoc negociū duplex poſſumꝰ aſſignare .ſ. quo cōduxerūt falſos teſtes cōtra eū Math̓. xvj.Principes ſacerdotū ⁊ om̄e cōciliū q̄rebant falſum teſtimoniū cōtra ieſum: ecce negociatio ſicut mercatores querūt merces quas emere volūt ⁊ nō inuenerūt: cū multi faſi teſtes acceſſiſſent: ⁊ hoc negociū ꝑambulabat in tenebrꝭmalicie excecantis corda ipſoꝝ. Itē negociū iſtud poſſumus appellare factuꝫ illud quo empta fuit amicicia interpylatū ⁊ herodē: ẜm ꝙ dr̄ Lu. xxiij. Quod vt cognouit pylatus qd̓ de herodis ptāte eſſet remiſit eū ad herodē. Illeꝟo illuſū ieſum remiſit ad pylatū: ⁊ facti ſunt amici herodes ⁊ pylatꝰ ī ip̄a die Nā antea inimici fuerūt ad inuicē: ⁊iſtud negociū ꝑābulabat ita de pilato ad herodē ⁊ de herode ad pylatū: et hoc ī tenebris ignorātie nec iterū timebis.(ab incurſu ⁊ demonio meri.) incurſus iſte fuit occurſusiudeorū: qꝛ male a demonio vexati clamabāt furioſe: crucifige eū: ⁊ dr̄ demoniū meridianū qꝛ dicebāt ſe facere hocex feruore ⁊ zelo legis diuine. Moraliter ſicut tactum eſtſuꝑ titulū xp̄i tēptatio nobis ꝓponit̉ in exempluꝫ: vt ſicutipſe oēm ſuꝑauit tēptationē: ita ⁊ nos tēptatiōes vincereſtudeamꝰ. hoc aūt facere nō poſſumꝰ ſi in noſtris viribuscōfidamꝰ ⁊ non in deo fiducia noſtrā totā ponamꝰ: qͥ a vtdixit Iudith. vj. Dn̄e nō derelinquis p̄ſumentes de te: etp̄ſumentes de ſe ⁊ de ſua virtute gloriantes hūilias: vndeh̓ in pͥncipio di. (qͥ habi. in adiu. al.) .i. qͥ cōtinue totā ſpēponit in eius adiutorio (in ꝓtec. dei ce. cō.) i. cōtinue ꝓteget̉ ab ip̄o vt nec eleuet̉ ꝓſperis nec deijciatur aduerſis.Hiere. xvij. Oīs vir qͥ cōfidit in dn̄o ⁊ erit dn̄s fiducia eiꝰ⁊ erit qͣſi lignū qd̓ trāſplantat̉ ſuꝑ aquas qd̓ ad humoreꝫmittit radices ſuas ⁊ non timebit cum venerit eſtus: iſtaduo verba (habitat ⁊ cōmoue.) frequentiā ⁊ morā notāt⁊ peregrinationē ⁊ leuē tranſitū excludunt qui em̄ ad horam credit vel ſperat ⁊ tēpore tēptationis recedit: nō (habitat in adiutorio altiſſi.) ſꝫ ꝑegrinat̉ nec (in ꝓtectione deicōmorabit̉) ſed tranſit: quō aūt ſciet̉ ſi habitat quis in adiutorio altiſſimi ſubiungit ſignū (dicet dn̄o) non tam verbo qͣꝫ operis exhibitione (ſuſceptor meus es tu) q. d. totūſe proijciet in deū qͥ eius curā ſuſcepit j. Pe. j. Omnē ſollicitudinē veſtrā proijcientes in eū: qm̄ ipſi cura eſt de vobis: ⁊ etiā (dicet) predicto modo (refugiū meū deꝰ meusid eſt omnē malū fugiet ⁊ ad deū refugiet: ⁊ hoc facere eſthabitare ⁊ ſperare omnino in adiutorio altiſſimi: vn̄ etiaꝫſubdit (ſperabo in eū) Notanduꝫ autē ꝙ in his duobusverſibus pouit quattuor verba in qͥbus notant̉ quattuorbn̄ficia q̄ dn̄s fecit nob̓. Primū eſt adiutoriū vt inimicosnr̄os impugnare ⁊ expugnare poſſimꝰ: qd̓ notat̉ cū dicit.(qͥ habitat in adiu.) Scd̓m eſt ꝓtectio ab hoſtibꝰ ſi impugnati repugnare voluerīt cū dicit (in ꝓtectōe ⁊cͣ.) Tertiūeſt cura ⁊ recreatio ſi hoſtes repugnātes nos vulnerauerint vel vexauerint cū dicit (ſuſceptor meus) vt medicus

AllegoriceDe xp̄o

Psͣ. .30.

Diuiſio.

Moralit̓.