Octuageſimuſquartus CCVII

CVII

¶ Audiā quid loquat̉) Tercia ꝑs vbi ſanctiſpūs in ſe loquētis aucͣte cōfirmat ſe certū eſſe de aduētu xp̄i quē p̄dixerat ⁊ petierat. Dicit ergo (audiā) .i. aure cordis ꝑcipiquid loquat̉ in me) i. qͥd inſpiret cordi meo (dn̄s deusꝑ ſpm̄ ꝓpheticū ⁊ qͥd audies pacē (qm̄ loquet̉ pacē) futuram (in) .i. ſuꝑ (plebē ſuā) mittēdo filiū qui erit ꝓlocutopacis nr̄e ad deum Heb̓. j. Multipharie multiſqꝫ modisolim deus loquēs pr̄ibus in ꝓph̓is nouiſſime diebus iſtislocutus eſt nobis in filio: ꝓlocutor aūt fuit pacis inter dium ⁊ hominē. Un̄ Iob. xxxiij. De hoīe dr̄ appropinqͣbitaīa eius corruptioni: ⁊ vita illius mortiferis ſi fuerit ꝓ eangelus loquēs vnū de ſil̓ibus vt annūciet hoīs equitatꝭmiſerebit̉ eius ⁊ dicet libera eū vt nō deſcēdat incorruptionē inueni in qͦ ei ꝓpitier. Glo. Greg. Angelus iſte xp̄s acipit̉ qui ꝓ nobis pr̄i loquit̉ vnum de ſil̓ibus: ꝑ hͦ quod ſenobis ſil̓em on̄dit: ipſe autē mediator in eo miſeret̉ hoīsqꝛ formā hoīs ſumpſit: ⁊ ita in qͦ ei ꝓpitier inueni. ac ſi apte dicat̉ qꝛ nullus hoīm fuit qͥ corā deo interceſſor iuſtuꝫꝓ hoībus appareret memetip̄m ad ꝓpiciandū hoībus hominē feci: ⁊ dum me hoīem exhibui in qͦ iuxta hoīem hoībus ꝓpitier inueni. Sed in plebe dei ſūt duo genera hoīmſcꝫ ꝑfecti ⁊ imꝑfecti: vn̄ ſubdiuidēdo ſubiungit.¶ Et ſuper ſanctos ſuos: ⁊ in eos qui conuertunt̉ ad cor.¶ Et ſuꝑ ſctōs ſuos) .i. ꝑfectos: ⁊ in eos qui (ꝯuertūt̉ adcor) .i. ad ꝯpunctionē ⁊ pnīam: de hͦ ꝙ auerſi erant a deohi ſunt imꝑfecti: ⁊ qꝛ locutus fuerat de aduētu ſaluatorisoſtēdit de qua regione oriet̉ .ſ. de iudea cum ſubiungit¶ Ueruntamen ꝓpe timētes eum: ſalutare ipſius vt inhabitet gloria in terra nr̄a.¶ Ueruntū ꝓpe timētes eū ſalutare ipſius). q. d. loquetupacē ſuꝑ ſuꝑ plebē ſuā .i. ſuꝑ oēs cōiter (veruntū ſalutareipſius dei) .ſ. xp̄s (erit ꝓpe timētes eū) .i. inter iudeos quacceperūt ſpm̄ ſeruitutis in timore Rom̄. viij. Licet em̄ ꝑeū data ſit pax cōis tam gētibus qͣꝫ iudeis. Un̄ Lu. ij. Dictū eſt Et in ter. pax ho. bo. vo. tn̄ ſpāliter miſſus ad oueqͣ perierāt domus iſrl̓: vt ipſe dicit Math̓. xv. ⁊ qd̓ p̄dixitexp̄ſſius apit cū ſubiūgit (vt inhabitat gloria) .i. filius deglorioſus (in terra nr̄a) .i. in terra ꝓmiſſionis Prouer. xGloria patris eſt filius ſapiēs.¶ Miſericordia ⁊ veritas obuiauerunt ſibiiuſticia ⁊ pax oſculate ſunt.¶ Miſcd̓ia ⁊ veritas ⁊cͣ Hic determinat ꝓph̓a qͦs comites habuit xp̄s: ⁊ ſunt qͣtuor: duo ſūt mīa ⁊ veritas: vn̄ d̓cit (mīa ⁊ veritas obuiauerūt ſibi) .i. xp̄o (mīa) .ſ. euāgelij in gentibus q̄ longe erāt (⁊ veritas) legis impleta in iudeis qui ꝓpe Ioh̓. j. Lex ꝑ moyſen data ē: gr̄a ⁊ veritasieſum xp̄m. gr̄a eſt mīa in dimittendo pcta: veritas in acimplendo ꝓmiſſa. Hi duo comites qͣſi p̄cedūt dn̄m: ẜmꝙ in psͣ. dr̄. Miſcd̓ia ⁊ veritas p̄cedēt faciē tuā. Alij duoſequunt̉ de qͥbus dicit (iuſticia ⁊ pax oſculate ſunt) .i. cōiuncte ſunt in xp̄o: ſicut duo in oſculo ꝯiūgunt̉: xp̄s em̄ iuſticiā fecit ſatiſfaciēdo ꝓ pctīs nr̄is ⁊ pacem recōciliādonos pr̄i. ij. Coꝝ. v. Deus erat in xp̄o mundū reconciliansſibi nō reputās illis delilicta ipſorū. ⁊ quō facta ſunt hecꝑ incarnationē filij dei. vn̄ ſubdit.¶ Ueritas de terra orta eſt: ⁊ iuſticia de celo ꝓſpexit.¶ Ueritas) .i. xp̄s qͥ dicit Ioh̓. xiiij. Ego ſum via veritas⁊ vita (de terra orta eſt) .i. de beata virgine q̄ dr̄ terra prepter ſuā humilitatē: terra em̄ eſt humilius elementuꝫ: vr̄de ipſa dr̄ Eſa. xlv. Aꝑiat̉ terra ⁊ germinet ſaluatorē .i. apareat humilitas bt̄e virginis hūiliter ꝯſentientis verbisangelicis ⁊ dicētis: ecce ancilla dn̄i fiat mihi ẜm verbumtuū: ⁊ ſic ꝯcipiat ſaluatorē. Un̄ be. Bern̄. qͣſi loquēs ei dicit. Quid tardas: qͥd trepidas ꝓfer verbū ⁊ ſuſcipe ꝟbūDeinde on̄dit ꝓph̓a q̄ ſecuta ſunt ex aduentu ſaluatorisPrimū eſt iuſtificatio: vn̄ dicit (⁊ iuſticia de celo ꝓſpexitſcꝫ ꝑ gr̄e infuſionē: ſicut ſol nos reſpicere dr̄ qn̄ radios ſuos ad nos dirigit. Psͣ. Reſpice dn̄e in ſeruos tu. ⁊ in oꝑa

tua dirige fi. eorū. Scd̓m eſt pctōꝝ remiſſio. vn̄ dicit.¶ Etenim dominus dabit benignitatem: ⁊terra noſtra dabit fructum ſuum.¶ Etenī do. da. be.) .i. benigniſſime nobis ꝯdonādo pctā:⁊ eſt emphatica locutio. Cerciū eſt bonorū operū multiplicatio: vn̄ dicit (⁊ terra nr̄a da. fru. ſuū terra) .ſ. liberi arbitrij: fructu bonoꝝ operū. De his hr̄ Oſee. vj. Quaſi diluculū p̄paratꝰ eſt egreſſus eiꝰ: hͦ qͣꝫtū ad duo. prima pōtdici .ſ. qͣꝫtū ad infuſionē gr̄e ⁊ dimiſſionē pctōꝝ. diluculuꝫem̄ radios lucis emittit ⁊ tenebras fugat .ſ. aduētus xp̄i ⁊egreſſus eius a pr̄e: ⁊ de ventre virginis radios gr̄e emiſit⁊ tenebrās pctōꝝ fugauit. Ortum autē ad terciū .ſ. ad acmultiplicationē bonoꝝ operū: addit ⁊ veniet nobis quaſiymber temporaneus ⁊ ſerotinus terre. ymber tēporaneprimi tꝑis facit ſegētes germinare: ſerotinus facit granaingroſſari ⁊ matureſcere: ſic aduentus dn̄i in nobis ꝑ gratiā p̄uenientē facit in nobis ſemina boni ꝓpoſiti germinare. ⁊ ꝑ gratiā ſequentē bona oꝑa matureſcere: ⁊ hͨ duo notant̉ hic ẜm diuerſas lr̄as: qꝛ Hiero. dicit ſic. ergo (terranr̄a dabit germen ſuū) lr̄a aūt nr̄a habet (fructū ſuū) ſedqꝛ tanti dn̄i tam vtilis aduētus ſine p̄cone nō fuit: nec eſſedebuit bn̄ de eo ſubiungit.¶ Iuſticia ante eum ambulabit: ⁊ ponet invia greſſus ſuos.¶ Iuſticia an̄ eū amb̓.) .i. ioh̓es baptiſta p̄curſor erit xp̄i.De qͦ Lu. j. dixit pr̄ eiꝰ. Tu puer ꝓpha altiſ. vo. p̄i. em̄ antefa. dn̄i pa. vi. eiꝰ .ſ. via baptiſmi ⁊ via pnīe. ⁊ bn̄ dr̄ Ioh̓. iuſticia qꝛ iuſtiſſimus fuit: teſte dn̄o qͥ dicit Math̓. xj. Nonſurrexit inter natos mulieꝝ maior ioh̓e baptiſta. Iuſticiaetiā fuit ẜm ꝙ vulgariter dr̄. i iuſticiator auſteriſſimꝰ carnis ſue: ẜm ꝙ deſcribit̉ auſteritas vite eius Math̓. iij. vn̄bn̄ ſubdit̉ hic de ipſo: ⁊ ponet in viā greſſus ſuos .ſ. in viapnīe quā p̄dicabat quā p̄parare venerat: multi aūt p̄dicatores ſūt qui parāt viā p̄dicādo: ſꝫ tn̄ nō ponūt in ea greſſus ſuos: qꝛ nō faciūt qd̓ dicūt. De qͥbus dicit bē. Gre. forte ideo ꝯtēptū tꝑaliū p̄dicāt vt illa ſoli habeāt. Nā pauꝑtatē p̄dicāt vt medicamētū ⁊ eam fugiūt vt venenū. Moraliter (Audiā qͥd loquat̉ in me dn̄s neus) dn̄s loquit̉ inhoīe qͥncūqꝫ hō bonū cogitat aut ꝓponit. Un̄ Bern̄. Sciēdum eſt: qꝛ cū in corde mala verſamus nr̄a cogitatio eſt:cū bona dei ſermo eſt: illa cor noſtruꝫ dicit: hic audit (qm̄loquet̉ pacē in plebē ſuā) Bern̄. Pacē pietatē iuſticiamdeus in nobis loquit̉: nec talia cogitamus ex nobis: ſꝫ audimus ī nobis: ceterū homicidia furta blaſphemie: ⁊ aliamala q̄ cogitant̉: non dei ſermo ſunt: ſꝫ hoīs cogitatio veldyaboli immiſſio Math̓. xv. De corde exeūt cogitatiōesmale: homicidia: adulteria: fornicatōnes: furta: falſa teſtimonia: blaſphemie. psͣ. Dixit inſipiēs in corde ſuo nō eſtdeus. ſunt aūt immiſſiones ꝑ angelos malos. qͣle fuit illud Ioh̓. xiij. Cum miſiſſet diabolus in corvt traderet eūiudas ſymonis ſcariothis ⁊cͣ. ⁊ addit be. Bern̄. verū quisita diligēs eſt motuū vel factoꝝ obſeruator vt liquide dicernat inter morbū mētis ⁊ morſum ſerpentis. quis purediſcernere valeat malū innatū ⁊ malum ſeminatum. hocnulli mortaliū poſſibile puto niſi qui a patre ſpirituū acceꝑit. Nam delicta quis intelligit nec multū refert noſtraſcire vn̄ eſt nobis malū: dummo ineſſe ſciamus vigilādūeſt potius vndecunqꝫ ſit ne ꝯſentiamus. Loquit̉ aūt dn̄stripliciter.¶ In plebem hyſtorice.¶ Suꝑ ſanctos allegorice.¶ In eos qui cōuertūt̉ ad cor tropologice (ſuꝑ ſanctos)id eſt clericos eſt verbū dn̄i quaſi onus graue Hiere. xxiijOnus dn̄i vltra non memorabit̉: quia onus erit vnicuiqꝫ ſermo Eſaie. xlvj. Redite p̄uaricationes ad cor. hō fugit cor ſuum aliqn̄: aliqn̄ aūt cor fugit hominem. Psͣ. Etcor meū dereliquit me: qn̄ homo nō vult aſpicere ſceleraſua: tunc homo fugit cor ſuum Eccl̓i. xxj. Qui timet deuꝫconuertet̉ ad cor ſuum (in plebem ſuam) tria ſunt genera hominum. ſcꝫ laici clerici ⁊ religioſi: ⁊ in hos ⁊ ſuꝑ omnes hos loquitur deus pacem non diſſenſionem. quia vt

Quatuorcomitesqͦs habuitxp̄s.

De Ioh̓ebaptiſta p̄curſore domini qͣlitedr̄ iuſticia

Moraliterquō malecocitatōesa nob̓ ſuntvl̓ a diabolo: et qn̄ hͦſit eſt difficile cogͦſcere: bone autē cogitationes a deo

Loqͥt̉ dn̄stripliciter