Pſalmus

ne videant̉ a deo ad puniendū neqꝫ ab hoīe ad imitandūneqꝫ a demone ad irridendum.¶ Mitigaſti omnem iram tuaꝫ: auertiſti abfira indignationis tue.¶ Scd̓a pars vbi primo aſſerit deum auerti ab ira cū dicit(mitigaſti) o deus pater (oēm iram tuam) in aduētu filiirā mitigaſti: qd̓ (auertiſti) .i. auerſus es (ab ira indignatiōis tue) vt .ſ. recōciliares tibi hoīem ꝑ mediatorē xp̄m.ij. Coꝝ. v. Deus erat in xp̄o mundū recōcilians ſibi nō reputās illis delicta ipſorū ẜm id qd̓ ſpū ꝓphetico quaſi p̄teritum affirmauerat p̄cat̉ vt eueniat dicens.¶ Conuerte nos deus ſalutaris nr̄: ⁊ auerte iram tuam a nobis.¶ Conuerte nos) ad fidem xp̄i filij tui (o deus pater ſalutaris nr̄) qui nos ſaluare diſponis ꝑ filiū tuum. Psͣ. Sꝫuabit vel ſaluauit ſibi dextera eius ⁊ brachiū ſanctū eius(⁊ auerte iram tuā a nobis) quā habes erga genus hūanū ꝓpter pctm̄ pͥme parentis ⁊ oſtendit magnū deſideriūſuum idip̄m repetens ꝑ alia verba.¶ Nūquid ineternū iraſceris nobis: aut extendes irā tuā a generatōe in generationē¶ Nunquiid ineternum iraſceris nobis (differēdo aduertum filij tui: ⁊ ꝓlongando exiliū noſtrum (aut extendensiram tuā a generatōe in generationē) .i. in ſempiternū nōmittēdo filium qui nos recōciliaturus es. q. d. nō ita facies ſꝫ potius mittes. vn̄ ſequit̉.¶ Deus tu conuerſus vinificabis nos: etplebs tua ſetabit̉ in te.¶ Deus) pat̉ (tu cōuerſus) ab illa ira ꝑ ſatiſfactionē fil(viuificabis nos) ꝑ gratiaꝫ (⁊ plebs tua) fidelis (letabiin te) ꝑ deuotionē: ⁊ vt hoc cito fiat.¶ Oſtende nobis domine miſericordiamtuam: ⁊ ſalutare tuum da nobis.¶ Miſcd̓iam tuā) .i. filiū tuū ꝑ quem miſereberis nobisin carne viſibilem exhibe. Psͣ. Suſcepimus deus mi. tuin medio templi tui (⁊ ſalutare tuū) ieſum qui nos ſaluabit (da nobis) vt ſit hoſtia tibi placita ꝓ pctīs nr̄is Ioh̓iij. Sic deus dilexit mundū vt filiū ſuū vnigenitū daretoīs qͥ credit in ip̄m nō pereat ſꝫ habeat vitā eternā. Moraliter (mitigaſti ⁊cͣ). q. d. remiſiſti ⁊ operuiſti oīa pctā ez rū: ſꝫ tn̄ nō ſine pnīa aliqua in pn̄ti. hͦ eſt mitigaſti. nō diciabſtuliſti (ſ mitigaſti oēm iram tuā) .i. ꝑfectam iram querit in die iudicij mitigaſti ⁊ cōuertiſti in tꝑalem penamvel iram q̄ nō eſt oīs pena vel ira: ſꝫ quaſi nulla pena veira reſpectu future Eſa. lxiiij. Ne iraſcaris dn̄e ſatis Iol̓xxxv. Nunc em̄ nō infert furorē ſuū deus nec vlſciſcit̉ ſolus valde Eccl̓i. xxxv. Si eſt lingua curatiōis eſt ⁊ mittionis ⁊ miſcd̓ie .i. ſi tu habes linguā curationis in ꝯfeſſine ⁊ xp̄s habebit linguā mitigatōnis ⁊ miſcd̓ie in peccatremiſſionē. Un̄. ij. Reg. xij. Dixit dauid ad nathan: peccui dn̄e. Dixitqꝫ nathan ad dauid: ⁊ dn̄s trāſtulit pctm̄ tuum a te Eccl̓i. vj. Dulce verbū multiplicat amicos ⁊ mitgat inimicos: ꝑ iſtā iram mitigatā (auertiſti) homīes (abira indignatōis tue) hoīes em̄ ꝑ pctā ad illam iram futuram ſicut oues currūt nō ꝯſiderates pericula: ſꝫ qn̄qꝫ dn̄ꝑ tꝑalem iraꝫ auertit iſtos ſic currētes qd̓ petebat Hierex. dicēs. Corripe me: veruntn̄ in iudicio ⁊ nō in furore tuEſa. xij. Cōfitebor tibi dn̄e qm̄ iratus es mihi: ꝯuerſusfuror tuus .ſ. in penam tꝑalem ⁊ ꝯſolatus es me. ꝓpter lbn̄ dicebat Iob. vj. Hoc mihi ſit ꝯſolatio vt affligens ndolore nō parcat: vel ſic (mitigaſti oēm iram tuā) .i. omnevindictā .ſ. pn̄tem purgatoriā ⁊ gehēnalē has mitigat dn̄spuniēdo citra ꝯdignū: vel (oēm irā tuā) pn̄tem .ſ. ſubtractionis gr̄e: pn̄tis diffidētie materialis pene. Scd̓o id qd̓p̄dixerat ⁊ affirmauerat p̄cat̉ vt veniat: ⁊ primo petit gratiā dicens (ꝯuerte nos deus ſalutaris nr̄) .i. ſil̓ verte ad tlos auerſos a te corde ore oꝑe ꝯſuetudine. His quatuoiodis auertit̉ hō a deo: ⁊ ꝯuertere ſe dꝫ ad ip̄m. vn̄ Can̄j. Quater dr̄ reuertere reuertere ſunamitis: reuertere de

auerſiōe Eſa. lix. Auerſi ſumus ne īremus poſt tergū dn̄i c15De ꝯuerſione Tren̄. in fi. Cōuerte nos dn̄e ad te: ⁊ ꝯuertemur: poſt impetrationē gr̄e neceſſaria eſt dimiſſio penevn̄ ſubdit (⁊ auerte irā tuā a no.) .i. penā pctī p̄cipue eternam dimitte nobis Eccl̓i. v. In pctōres reſpicit ira illiusEſa. ix. In oībus his nō eſt auerſus furor eius: vel auerte irā tuā) ne .ſ. reſpectu ire ſeruiamꝰ ex timore. jͣ. Ioh̓. iiij.Perfecta charitas foras mittit timorē: iſte verſus cantat̉in ꝯpletorio in principio ad denotandū ⁊ petendū plenāꝯuerſionē q̄ erit in pr̄ia vbi cōpleta erunt oīa: vbi motusanimi in deū ꝯuertent̉: mō em̄ corpus qd̓ corrūpit̉ aggrauat aīam ne oīno poſſit ad deū ita ex toto cōuerti: iō apl̓svolens oīno ẜm totū cor ſuum ꝯuerti ad dn̄m clamabatRom̄. vij. Infeltx ego hō qͥs me liberabit de corꝑe mortꝭhuius: dico (auerte irā tuā a no.) ⁊ vere tu auertes (Nūqͥd em̄ ineternū iraſceris nobis). q. d. non iraſceris in eternū Abac. iij. Cū iratꝰ fueris mīe recordaberis: ⁊ maxime(nobis) qui ſumusˡ fragiles Gen̄. vj. Nō ꝑmanebit ſpūsmeus in hoīe: qꝛ caro eſt Eſa. lvij. Non in ſempiternū litigabo: neqꝫ vſqꝫ in finē iraſcar: qō eſt ſi ſapīa dei ꝑ apl̓os loquit̉ vel locuta eſt vtrū ira dei ꝑ eoꝝ ſucceſſores litiget: exira em̄ dei eſt litigatio. ij. Thim̄. ij. ſꝫ manſuetū eſſe ad oēs(aut extēdes irā tuā a gene. in genera.) .q. d. non: vel ẜmlr̄am Hieronymi (nunqͥd ineternū iraſceris nobis exteꝝdens irā tuā in gene. ⁊ gene.). q. d. licet tu iraſceris ꝓpterpctā vſqꝫ in terciā ⁊ quartā generationē: nō tn̄ ineternuꝫiraſ. nobis: p̄cipue nobis qͥ diligimus te Exo. xx. Ego ſuꝫdn̄s deus tuus fortis zelotes viſitās iniquitatē patrū in filijs vſqꝫ in terciā ⁊ quartā generationē eoꝝ qͥ oderūt me⁊ faciēs miſcd̓iam in milia his qui diligūt me: hͦ eſt etiamqd̓ ſubdit (deus tn̄ ꝯuerſus) aliqn̄ ab ira iſta (viuificabisnos) dn̄s auerſus eſt ab impijs ꝓpter pctā Hiere. xviij. c.Dorſum ⁊ nō faciē oſtendā eis Abac. jͣ. Mūdi ſunt oculi tui dn̄e ⁊ reſpicere ad iniquitatē nō poteris: ꝯuertit aūtſe ad bonos ⁊ ad penitētes de pctīs ꝑ ꝓpiciationem. Psͣ.Conuertere dn̄e vſqꝫquo: ⁊ dep̄cabi. eſto ſuꝑ ſer. tu. Sap̄.iiij. Gr̄a dei ⁊ mīa eſt in ſctōs eius. ⁊ reſpectus in electosillius. Conuerſus aūt ad eos viuificat eos: ſicut ꝯuerſusad petrū ⁊ reſpiciēs eū: viuificauit eū Lu. xix. Conuerſusdn̄s reſpexit petrū: ⁊ recordatus eſt petrus verbi dn̄i ⁊cͣ.⁊ egreſſus foras fleuit amare. q. di. qui mortuus erat perpctm̄ viuificatus eſt ꝑ pnīam Lu. xv. in fi. Frater tuus h̓mortuus fuerat ⁊ reuixit: perierat ⁊ inuentus eſt: ⁊ de hacviuificatione ſequit̉ gaudiū ⁊ hūilitas: vn̄ addit (⁊ plebstua) .i. ſe viles. ⁊ hūiles reputātes (letabit̉) nō in mundo(ſed in te) Psͣ. Letamini iuſti in dn̄o Luce. xij. Nolite timere puſillus grex: qꝛ complacuit patri veſtro dare vobisregnum: illi ꝟo vehementer ⁊ ꝑfecte gaudent ⁊ letant̉ inin dn̄o qui ꝑfecte cognoſcunt quantam gratiam dn̄s eisfecerit. vnde orat (oſtende nobis dn̄e miſcd̓iam tuam) .i.fac nos ꝑfecte cognoſcere magnam miſcd̓iam tuaꝫ: vt nōpro peccatis deſperemus: ſed in miſcd̓ia ſperemus. Psͣ.Speraui in miſcd̓ia dei ineternum. Un̄ cantat eccleſia inxi. Tribularer ſi neſcirem miſcd̓ias tuas dn̄e: tu dixiſti nolo mortem peccatoris ⁊cͣ. Multi etiā ſunt qui miſcd̓iā iāin ſe factā nō cognoſcunt: vel qꝛ ſunt ſtulti vel qꝛ ingrati:vnde bene petit (oſtende ⁊cͣ.) Tren̄. iij. Miſcd̓ia dn̄i eſtqꝛ non ſumus conſumpti .i. qd̓ patres nr̄i gentiles ⁊ multi infideles perierunt ⁊ nō nos miſericordie dei eſt. Itemquanta miſcd̓ia eſt dei in nos qui ꝓ nobis dedit filium etexpofuit morti. Vnde Rom̄. viij. Qui ꝓprio filio non peꝑcit: ſed ꝓ nobis oībus tradidit illum. quō nō oīa cum illonobis donauit: q̄ vox q̄ poterit lingua retexere dei beneficia: ſed qꝛ qui oſtēdit pulcras ⁊ p̄cioſas merces emptori ⁊pauꝑi irritat appetitū eiꝰ ⁊ ꝯcupīam: iuxta illud Sap̄. x.Iuſtū deduxit do. ꝑ vi. re. ⁊. o. eī re. dei. iō ſubdit: ⁊ (ſal̓. t.)i. ſalutē et̓nā (da nob̓) q. d. nō hēmꝰ vn̄ emamꝰ Can̄. viij.Si dederit hō oēm ſb̓am domꝰ ſue ꝓ dilectōe qͣſi nihil deſpiciet eā: hͨ dilectio ē ip̄e deꝰ. j. Io. iiij. Deus caritas ē ⁊cͣ.¶ Audiam quid loquat̉ in me dominus deus: qm̄ loquet̉ pacem in plebem ſuam.

Moralitquō deusmitigat irāſuā ꝑ penitentiam

Quatuor.mōis auer

tit̉ hō a deo⁊ ꝯuertereſe debet adipſum.