Pſalmus

ſe qn̄ incipiunt ire ⁊ auicule ad volandū. ita animꝰ hominis debet ſe exercitare ad eundū ⁊ volandū in celum cogitatōe ⁊ deſiderio. q. duobꝰ pedibꝰ vel duabꝰ alis. Alia etiālr̄a ẜm Aug. notabilis q̄ hꝫ (memor fui dei ⁊ delec. ſum etgarriui) qͥ bn̄ memor eſſet dei ⁊ delectaret̉ in deo: garrietnō de ſcurrilibꝰ ⁊ inutilibꝰ: ſꝫ de deo in p̄dicatiōe ⁊ exhortatiōe ⁊ cū deo in oratiōe: ſicut ex nouitate tēꝑis garriuntaues ⁊ maxime philomena. ita hō qn̄ renouatꝰ eſt ſpū metis ſue: debet eſſe philomena dei ⁊ ita garrire ſꝑ laudes d̓iPhilomena dicit̉ a philos qd̓ eſt amor ⁊ mene qd̓ eſt defectus qꝛ ardenter amat, ⁊ p̄ amore deficit. ſic qͥ deū ardenter amat deficit ſpūs eiꝰ ꝙ nō pōt ſuſtinere delectationem⁊ ꝯſolationē quā infundit deꝰ: vn̄ ſequit̉ (⁊ deficit ſpi. meus) Cantic. v. Animamea liquefacta eſt vt dilectus locutus eſt. loquit̉ anīe qn̄ cōſolatōem ⁊ delectationē infundit⁊ ibidē. Nunciate dilecto qꝛ amore langueo.¶ Anticipauerūt vigilias oculi mei: turbatus ſum ⁊ non ſum locutus.¶ Secunda ꝑs vbi inuento deo deliberat an ſit eū deꝰ reducturus. Hic aūt primo exponit ꝙ prius dixerat exercicitatꝰ. qd̓ expoſitū eſt de exercitio in contemplatione ⁊ deexercitio in actione: ⁊ illa duo exercitia hic ponit. q. d. (exercitatꝰ ſum) ad cōtemplationē ſic (anticipa. vi. ocu. meid ē an̄ alios ſurrexi ad orationē ⁊ cōtemplationē vt melus paratus eſſem. Eccl̓i. xviij. Ante orationē p̄para aīamtuā. ad actionē aūt me exercitabā (qꝛ tur. ſum) in diuerſisoccupationibꝰ. ſicut Martha Luc. x. Sollicita es ⁊ turb.er. plurima. ſed lꝫ turbatus ſum in corde nō tn̄ prorumpvſqꝫ in verba murmuris cōtra deū vel contentiōis ꝯtraximū: hoc eſt qd̓ ſequit̉ (⁊ nō ſum locutus) Iob. vj. Nefortitudo lapidū fortitudo mea nec caro mea enea. lapiꝑcuſſus nō ſentit. es ꝑcuſſum reſonat. Eſt ergo ſenſus. nōſum ſicut lapis qꝛ ſentio moleſtias ⁊ turbor ſꝫ tn̄ nō ſū enus vt ꝓpter hoc remurmurē vel malū quid dicam. Hic notat̉ crux corporis ⁊ crux cordis. corporis cū dicit (anticipuerūt vigi. o. m.) Eccl̓i. xxxj. Uigilia honeſtatis tabefaciecarnes. crucem cordis cum dicit (turbatꝰ ſum ⁊ non ſumlocutꝰ) hec em̄ magna cruciatio eſt. Iob. iiij. cōceptū ſermonē tenere qͥs poterit. ⁊. xxxij. Plenꝰ ſum ſermonibꝰ etcoartat me ſpūs vteri mei. en venter meus quaſi muſtumabſqꝫ ſpiraculo qd̓ lagunculas nouas dirumpit: loquarreſpirabo paululum.¶ Cogitaui dies antiquos ⁊ ānos eternosin mente babui.¶ Cogitaui) quaſi qͥs quereret qn̄ anticipans vigilias ſurrexeras qͥd feciſti: reſpondet (cogitaui dies antiquos) velU ſic continua vt poſſem duos p̄dictos cruciatus ſuſtinere.iſcꝫ corporis ⁊ cordis (cogitaui dies antiquos) in quibꝰ p̄li­ mium recipiam: ⁊ vocat dies antiquos dies qͥ ſemꝑ duranꝰbunt: vnde ſubiungit (⁊ annos eternos in mente habuide̓ psͣ. Quia melior eſt dies vna in atrijs tuis ſuꝑ milia eleg̓abiectus eſſe in domo dei mei. Ecce ꝙ cogitare hoc facipnīam ⁊ laborem ſuſtinere. Ben̄. xlix. yſachar aſinus forvidit requiem ꝙ eſſet bona ⁊ terram ꝙ optima ⁊ ſuppoſit humerū ſuū ad portandū. factuſqꝫ eſt tributis ſeruiensij: Coꝝ. iiij. id em̄ qd̓ in p̄ſenti eſt momentaneū ⁊ lene tribulatōnis noſtre ſupra modū in ſublimitate eternū gloriepondꝰ operabit̉ in nobis. vel ꝑ dies antiquos poſſumꝰ intelligere ſtatum Ade an̄ pctm̄ ꝑ annos eternos. ſtatū futurū glorie. Prima cogitatio facit luctum ⁊ gemitū. Secunda cōſolationē vel ꝑ dies antiquos dies in quibus peccahomo in quibꝰ ipſe antiquat̉ ⁊ veteraſcit. Baruch. iij. Irueteraſti in terra aliena. coinquinatꝰ es cum mortuis ꝑ annos eternos eternitatē pene ⁊ vtrūqꝫ debet hō cogitare .ſ.qͣꝫ breues ſunt dies tꝑales ⁊ tranſitoria delectatio peccati⁊ qͣꝫ longi ſunt anni eterni pene interminabilis. vn̄ GregMomentaneū eſt qd̓ delectat eternū eſt qd̓ cruciat. ꝓ diebus em̄ antiqͥs immo ꝓ momentis antiqͥs in pctō debentur anni eterni in ſupplicio ẜm ꝙ d̓r Numeri. xiiij. annusꝓ die imputabit̉. Qui aūt vult bn̄ diligenter cogitare: tumultum debet vitare ⁊ ſecretum tempus ⁊ locum quere-

¶ Et meditatus ſum nocte cū corde meo: ⁊exercitabar ⁊ ſcōpebam ſpiritum meum.¶ Meditatus ſum nocte) ecce tempꝰ ſilentij ⁊ quietis (cīcorde meo) ecce locus aptus ad meditandum. Eſa. xlv. redite preuaricatores ad cor ⁊ recordamini prioris ſeculi. ideſt cogitate dies antiquos ⁊ addit. Quoniā ego ſum deꝰ ⁊nō vltra me deus. q. d. annos eternos qͥ ſunt in manu dextera mea in mente habete. Notabiliter autem dicit non incorde: ſed (cum corde meo) multi enim meditant̉ inaniain corde ſuo. non tamen cum corde quia cor non diſcernitnec aduertit quid cogitat. iſti ſunt ſine corde ⁊ vecordesHiere. v. Hopule ſtultē qui non babes cor. Oſee. vij. Effraim quaſi columba ſeducta non habens cor. Eccleſiaſtici. vj. Non permanebit in ea excors. ſupple in ſapiētia cōtemplatōis. ideo bene dicit (meditatus ſum cum cor. m.)id eſt diſcrete ⁊ ſapienter: ⁊ quia vt dicit̉ Sap̄. ix. Corpusquod corrumpit̉ aggrauat animā ⁊ terrena inhabitato deprimit ſenſum multa cogitantem neceſſe vt frequenter re:ſurgat: ⁊ iterum ad cogitationē ſuam redeat: vnde bn̄ addit (⁊ exercitabar) frequenter ad meditationem rediens:⁊ ad cor reuertens de hoc poteſt congrue exponi illd̓ Prouerb. xxiiij. Septies cadit iuſtus: ab arce contemplatōnis⁊ reſurgit. ecce exercitium (⁊ ſcopebam ſpiritum meum)id eſt purgabam ab omni carnali ⁊ terrena cogitatione etaffectione. Scopere enim ꝓprie eſt vt dicit̉ carnem de extalibus animaliū ſeparare ⁊ abradere. hoc petebat dauid ſit.in ſe fieri cum dicebat. Cor mun. crea in me d̓s ⁊ ſpi. re. inno. in viſceri. meis. vel ſic (exercitabar) vt ſupra dicum eſtin actiua qd̓ bene ſequit̉ poſt meditationem vt ſꝑ ſimulveniant due ſorores Lya ⁊ Rachel: Martha ⁊ maria: dequa exercitationē. j. Thimo. iiij. Exerce teipſum ad pietatem (⁊ ſcōpebam vel ſcoꝑabam) per confeſſionem (ſpiritum meum) ab immundicijs peccatorum venialiū: quascoutrahit ſpiritus venialium dico. qꝛ in iuſto ⁊ tranſiliente mortale non cadit: de mortalibꝰ non diceret (ſcopebamvel ſcoꝑabam) qꝛ non ſcopat̉ lutum de cloacis vl̓ foſſis. ſꝫtenuis puluis de pauimēto. Lu. xj. Inuenit domū ſcopismundatam ⁊ ornatā. mundatā ſcopis quotidianarum cōfeſſionum ⁊ ornatam virtutibus. Eſaie. xiiij. Scopabo eāin ſcopaterens dicit dominus .i. prius teram ⁊ cōminuaꝫglebas per cōtritionem ⁊ poſtea ſcopabo per cōfeſſionem ProNotandum ꝙ multe ſunt ꝓprietates ſcope quare ꝑ ſcopā tes ſōſignificat̉ confeſſio que notant̉ his verſibus.feſſiō¶ De virgis pannis loca plana nothi vice verrit.nient¶ Dum purgat fedat: pellit pulices ⁊ aragnem.Uerſ¶ Scopa iuuat̉ aquis: ſonat ⁊ ferit ⁊ lauat aras.Hec omnia cōueniunt confeſſioni. quia ſicut ſcopa fit (devirgis) arborum inutilium .ſ. mirice ⁊ taliū ſic confeſſio depeccatis que ſunt infructuoſa ⁊ nociua. Roma. vj. Quemfructum habuiſtis tunc in his in quibus nunc erubeſcitisLuc. xvij. dicatis ſerui inutiles ſumus. Itē ſcopa ad mundandum furnos fit (de pannis) ſimiliter de vetcribus peccatis. hoc eſt de eis que procedunt nobis a corruptōne veteri fomitis. debemus confiteri ad mundandum furnosconcupiſcentie. Item loca plana (purgat) ſcopa ſimiliterconfeſſio planas conſcientias non ſcrupuloſas in quibusſemper remanent alique ſordes. Hiere. lj. Curauimus babylonem ⁊ non eſt curata. Item ſcopa eſt (vice nothi) etcōfeſſio vice ſpirituſſancti. Can̄. iiij. Veni auſter perfla hortum meum ⁊ fluantlaromata illius. Item confeſſio ſicutſcopa (verrit.) id eſt ſimul omnia trahit. ideo dicit̉ confeſſio quaſi ſimul omniū faſſio. Item purgat. Eccl̓i. xxxj. Surge e medio ⁊ vomē. ⁊ dum purgat confitentem quandoqꝫ(fedat) ſacerdotem. quia excitat in ea motus concupiſcetie. quia ſicut dicit Gregoriꝰ. Difficile eſt fontem non turbari in quo ſordes lauantur. ſed in bonis ſacerdotibus etfortibus. hec ipſa turbatio meritoria eſt dum fortiter reſiſtunt. in malis autem mortifera eſt dum concupiſcentijsſuis conſentiunt: ideo cauendum eſt precipue mulieribusne ſacerdotibꝰ malis ⁊ laſciuis confiteant̉. Eccl̓i. iiij. Nō

eDies antio̓⁊ annos eternos quō triplicit̓ intelliger̄ poſſumꝰ⁊ cogitare debemus.

Scoꝑe qͥdſit.

Propriet:tes ſcope cōfeſſiōi cōuenientes.Uerſus