Pſalmus

cū (⁊ peregrinus filijs matris mee) ſynagoge .i. iudeis: qꝛſicut peregrini ſpoliant̉ ab hoſꝑitibꝰ ⁊ p̄donibus: ſic xp̄snudus fuit poſitus in cruce ⁊ eo fuit grauius quo a filijsmatris ſue: hoc ei factū fuit Cant̓. j. Filij matris mee pugnauerūt cōtra me: ⁊ oſtendit cauſam quare talia ſuſtinebat videlicꝫ ꝓpter eccleſiā dei conſtruendā: vnde dicit.¶ Qm̄ zelus domus tue comedit me: ⁊ opprobria exprobrātiū tibi ceciderūt ſuꝑ me¶ Qm̄ zelus do. tue) .i. amor de domo tua .i. eccl̓ia edificādā (comedit me) .i. me totū ſibi vēdicauit ⁊ abſorbuit: vel(comedit me) .i. fuit cā mortis mee (⁊ obprobria exprobrantiū tibi ceciderūt ſuꝑ me). q. d. non ſufficit eis occidere ⁊ crucifigere me: ſed crucifixo mihi obprobria ⁊ tibi inme dixerūt. Math̓. xxvij. Si filius dei es deſcende de cruce: ⁊ poſtea confidit in deo liberet nūc euꝫ ſi vult: dixit em̄qꝛ filius dei ſum: hoc aūt fecerūt qꝛ neſciuerūt eū eſſe deūj. Coꝝ. ij. Si cog. nunqͣꝫ ⁊cͣ. vnde addit.¶ Et operui in ieiunio animam meam ⁊ factum eſt in obprobrium mihi.¶ Et operui in ieiunio aīam meā) .i. potentiā: xp̄s em̄ ſitiens ⁊ eſuriēs ſalutē hūani generis ī cruce ieiunauit quianō ibi niſi vnū latronem comedit ⁊ in iſto ieiunio operuitaīam ſuā: qꝛ potentiā nō exercuit ſe vindicādo: nec ſe deūeſſe on̄dit vn̄ eū ſicut purū hoīem damnatū cōtemnebātvn̄ addit (⁊ factū eſt in obprobriū mihi) qꝛ ꝓpter hoc irridebāt eū ⁊ conuicia dicebat: qꝛ videbat̉ hō impotens: veſic (ōperui) .i. humiliaui in ieiunio (aīam mea) vel ad littera operuit ī ieiunio macie ⁊ triſticia naturali: vn̄ homoimpotēs videbat̉. Et quomodo videbat̉ ſubiungit.¶ Et poſui veſtimentum meum cilicium: ⁊factus ſum illis in parabolam.¶ Et poſui veſtimentū meū ⁊cͣ.) ciliciū xp̄i fuit caro hūana in qͣ ſitiuit ⁊ alias infirmitates nr̄as portauit: de hͦ cilicio ſiue ſacco ẜm aliā lr̄am dicit xp̄s ſupra. cōcidiſti ſaccūmeū in paſſiōe ⁊ circūdediſti me leticia in reſurrectiōe (etfactꝰ ſum illis in parabolā) .i. in ſil̓itudinē maledicti vt dicerēt ſic cōtingat tibi ſicut contigit xp̄o ẜm ꝙ dr̄ Hiere.xxix. Ponat te dn̄s ſicut ſedechiā ⁊ ſicut achab. Et qͥ erātpͥncipales in hoc facto ſcribe ⁊ phariſei: vnde ſubdit.¶ Aduerſum me loquebant̉ qui ſedebat inporta: ⁊ in me pſallebāt qͥ bibebant vinuꝫ.¶ Aduerſum me loq̄bant̉) .i. illi qͥ iudicabāt ppl̓m: iudices em̄ in porta ſedebāt: vt dr̄ Deūt̓. xvj. Iudices cōſtities in oībus portis tuis: hij erāt pōtifices ⁊ phariſei qͥ lobāt̉ aduerſus ieſuꝫ faciētes cōcilia aduerſus eū. Ioh̓. xjCollegerūt pōtifices ⁊ phariſei cōciliū aduerſus ih̓m ⁊ d̓cebant qͥd facimꝰ ⁊cͣ. Hiere. xviij. Tu aūt dn̄e ſcis oē cōſliū eorū aduerſum me in mortē ne ꝓpicieris iniqͥtati eori(et in me pſallebāt qͥ bibebant vinū). q. d. in conuiuijs ſuis irriſorie loquebant̉ ⁊ cantabāt de me ⁊ cōtra me. Prouer. xxiij. Noli eſſe in cōuiuijs potatorū ⁊ qui carnes cōferunt ad veſcendū: vel (qui bibe. vinū) luxurie ⁊ erroris(in me pſal.) deridēdo. Cren̄. iij. Factus ſum in deriſumomni populo canticum eorum tota die.¶ Moraliter iuſtus qͥ in principio eſt accuſator ſui vt dr̄Prouer. xviij. Dicit (deus) quē nihil latet (tu ſcis inſipietiā meā ⁊ delicta mea a te nō ſunt abſcōdita) hic cōfitetuiuſtus ⁊ ignorantiā ⁊ pctā ⁊ dat̉ nobis h̓ doctrina cōfitēdi nō tm̄ groſſa pctā: ſꝫ etiā negligentiā addiſcēdi ⁊ omiſſionē faciēdi cū dicit (inſipientiā ⁊ delicta) iuſtus em̄ nontm̄ ſtercora cū pala eijcit de domo conſcīe ſue: ſed ⁊ cū ſcopa minutos pulueres cōgregat ⁊ proijcit. Math̓. xij. Inuenit eā ſcopis mundatā. Itē iſte verſus ꝓprie eſt contrehypocritas qͥ volūt videri ſapiētes ⁊ iuſti: vn̄ nec inſipiertiā nec delicta ſua cōfitent̉: ſed callide celāt ⁊ ſcīam ⁊ iuſtciā quā nō habēt on̄tant: vn̄ dicit Iob. xxxvj. Simulatores callidi ꝓuocant irā dei: hypocrite em̄ ſunt ſil̓atorestum ad oſtentationē bonorū ⁊ callidi qͣꝫtum ad occultatonē pctōrum ſuorū: ⁊ ex hoc prouocāt irā dei: qꝛ ſicut dici

tur Prouer xxviij. Qui abſcōdit ſcelera ſua nō dirigeturqui aūt cōfeſſus fuerit ⁊ reliq̄rit ea: miſcd̓iam conſequet̉.Et licꝫ iuſtus cōfiteat̉ ignorantiā ⁊ delicta: non tn̄ vult ꝙin eo nō ſcādalizent̉ hoīes: vn̄ addit (nō erubeſcāt in me⁊cͣ.) hoc p̄cipue dꝫ orare ⁊ q̄rere qͥlibꝫ religioſus vt ita ſehabeat ꝙ nō faciat dedecus religioni ſue ⁊ fratribꝰ ſuis:cū em̄ vnꝰ ſe male gerit: alij erubeſcūt in eo: ſicut paulusdicit Gal̓. iiij. Cōfundor in vobis. Dan̄. xiij. Poſtqͣꝫ locutiſunt ſenes contra ſuſannā. erubuerūt ſerui vehemēter: qꝛnunqͣꝫ dictus fuerat ſermo huiuſcemodi de ſuſanna q̄ interp̄tat̉ liliū: ⁊ ſignat innocentiā religionis ſiue cuiuſlibetreligioſi (qͥ expectāt te dn̄e) boni religioſi expectāt dn̄m:ſicut p̄miū laboris ſui ⁊ ſicut portionē hereditariā: iō nolūt hic remūerari nec volūt aliqͥd in terra poſſidere: vt eūtandē poſſideant ineternū. Eſa. xxx. Beati omēs qͥ expectāt eū. Lu. xij. Et vos ſil̓es hoībus expec. do. ſu. Eſa. lxiiijOculus nō vidit deus abſqꝫ te q̄ preparaſti expectantibꝰte. Sed ſunt multi qͥ nolūt expectare: ſed h̓ volūt ſumerehe̓ditatē trāſitoriā: ⁊ ſignificant̉ tales ꝑ tribū ruben ⁊ gad⁊ dimidiū tribum manaſſe q̄ nolueūt expectare qd̓ hrentſortē ſuā in terra ꝓmiſſionis: ſed extra citra iordanē acceperūt terrā aptā ad alenda pecora. Nūeri. xxxij. ⁊ Ioſuejͣ. (dn̄e dn̄e virtutū) dator vt tui ſint fortes ad expectādūſupra ip̄e dabit virtutē ⁊ fortitudinē plebi ſue ⁊ vt defiderij ſui intenſionē oſtendat ⁊ qd̓ petit citius impetret. ideꝫiterū petit cū ſubiungit (nō cōfundant̉ ſuꝑ me qͥ queruntte deus iſrael) ſꝫ cū ſupra dixiſſet qͥ expectant te: hoc repetens dicit: qͥ querūt te: qꝛ nō ſufficit expectare niſi diligenter querat̉ bene operādo: vn̄ dicit ſupra (expecta dn̄m viriliter age). q. d. expectādo non ſis ocioſus: poſtqͣꝫ autē ſeaccuſauit ⁊ ꝓ ſuo defectu ne noceret alijs exorauit vt magis edificentur: alij ⁊ vt gratus appareat incipit poſtmodū bona ſua explicare dicēs (quoniā ꝓpter te ſuſtinui obprobriū ⁊cͣ.) ⁊ numerat hic multa que neceſſaria ſunt precipue religioſis viris.¶ Primū eſt patientia in aduerſis: quedā aūt aduerſitasfit ꝑ verba: quēdā ꝑ facta: de pͥma dicit (ꝓpter te ſuſtinuiobprobriū) ⁊ dicit (ꝓpter te) nō dicit ꝓpter meritū meū. j.Pet̓. iiij. Nemo veſtrū patiat̉ vt fur. De ſecunda addit.(ōperui cōfu. fa. m. Non enī tm̄ debet ſuſtinere obprobrium ſed ⁊ qd̓ in maxilla ꝑcutiat̉. Math̓. x. Si quis ꝑcuſſerit te in dexterā maxillā prebe ei ⁊ alterā: et de his duobꝰſimul ibidem. Beati eritis cuꝫ maledixerint vobis homines ⁊ perſecuti vos fuerint ⁊c̄.¶ Secūdū qd̓ eſt neceſſariū eſt abiectio carnalis affectionis: vn̄ dicit (extraneus factus ſum fratribꝰ meis ⁊ peregrinus fi. ma. mee) ⁊ repetendū eſt qd̓ ſupra dictū eſt (ꝓpter te) qui dixiſti Math̓. x. Ueni ſeꝑare hominē aduerſus patrem ſuū et filiam aduerſus matrē ſuam ⁊ nurumaduerſus ſocrum ſuā ⁊cͣ. Deut̓. xxxiij. Qui dixit patri ſuoet matri ſue neſcio vos ⁊ fratribus ſuis ignoro illos ⁊ neſcierūt filios ſuos: ibi Grego. Debemꝰ copulā terrene cognatiōis agnoſcere: ſꝫ ſi curſum vie dei prepedit ignorare.¶ Tertium qd̓ neceſſarium: eſt zelus animarū in quolibet ⁊ in religioſo zelus ordinis: vnde dicit (quoniā zelusdomus tue). id eſt eccleſie comedit me .i. attenuauit ꝑ ſollicitudinem. ij. Chorin. xj. Preter illa que extrinſecus ſūtinſtantia mea quotidiana ſollicitudo omniū eccleſiarumquis infirmat̉ ⁊ ego non infirmor: quis ſcandalizatur etego nō vror. iij. Reg. xix. Zelo zelatus ſuꝫ pro dn̄o deo exercituū qꝛ dereliquerūt pactū dn̄i filij iſrael: iam autē noneſt qui zelet domū dei poſſumus dicere ꝙ zelus domꝰ deicomedit omnes zelatores ſuos: quia iam nullus ſupereſt: omnes em̄ que ſua ſunt querunt ⁊ domus ſue zelū habent non domus dei: vnde Aggei j. Dicit dominus exercituum domus mea deſerta eſt ⁊ vos feſtinatis vnuſquiſqꝫin domum ſuā ⁊cͣ.¶ Quartū eſt feruor ad deū: vnde ſequit̉ (⁊ obprobria exprobrantiū tibi ceciderunt ſuper me). q. lapis grandis ledens. id eſt reputaui ea mihi dicta vel facta: hoc non poſſunt dicere multi qui obprobria ſibi dicta conant̉ modisoībus īprobare ⁊ iniurias ſibi factas totis viribꝰ vindica

Moralit̓.

15

13

12

Multa neceſſaria p̄cipue religioſi.